Σάββατο 24 Οκτωβρίου 2020

Οι ψίθυροι


 

Καθισμένη το κατάστρωμα
Κοιτάζοντας το νησί να χάνετε
Θυμάμαι τις βόλτες στο φεγγαρόφωτο
Εκεί που μου έλεγες ότι μ΄αγαπάς

Εκεί που μου έδινες υποσχέσεις
Όταν μας ανακάτευε τα μαλλιά ο αέρας
Τώρα οι υποσχέσεις σου «ξέβαψαν»
Σαν τη λαδομπογιά στην κουπαστή

Τετάρτη 16 Σεπτεμβρίου 2020

Η Αγία Σοφία και οι τρείς θυγατέρες της Πίστη, Ελπίδα και Αγάπη (17 Σεπτεμβρίου)

 

Η Αγία Σοφία ήταν θεοσεβής και μεγάλωνε μόνη της, καθώς είχε χηρεύσει, με χριστιανική παιδεία τις τρείς κόρες της. Η Πίστη, η Ελπίδα και η Αγάπη είχαν πάρει τα όνοματά τους από το λόγο του Αποστόλου Παύλου «Νυνί δε μένει πίστις, ελπίς και αγάπη, τα τρία ταύτα’ μείζων δε ταύτων η αγάπη.» (Α’ Κορ. 13:13). Η Αγία Σοφία μαζί με τις θυγατέρες της πήγαν στη Ρώμη, την εποχή του αυτοκράτορα Αδριανού (117-138 μ.Χ.). Όταν πληροφορήθηκε ότι η Σοφία και οι κόρες της ήταν φημισμένες Χριστιανές, διέταξε να τις συλλάβουν. Την Σοφία την απομόνωσαν και ανέκριναν τα τρία κορίτσια της. Πρώτη παρουσιάστηκε μπροστά στον Αδριανό η Πίστη. Ο Αυτοκράτορας της είπε ότι θα της προσφέρει μια ζωή ευτυχισμένη ζωή αν αρνηθεί τον Χριστό. Η Πίστη, δώδεκα ετών, απάντησε με σθένος «Ζω εμπνεόμενη από την πίστη στον Χριστό, που με αγάπησε και έδωσε τον εαυτό Του για τη σωτηρία μου» (Γαλ. 2: 20). Ο Αυτοκράτορας διέταξε αμέσως να τη βασανίσουν φρικτά και να την αποκεφαλίσουν. Όταν ρώτησαν την δεκάχρονη Ελπίδα αν αξίζει να υποστεί τα ίδια βασανιστήρια με την αδελφή της είπε με θάρρος «Ναι, διότι έχουμε στηρίξει στις ελπίδες μας στον ζωντανό Θεό, που είναι σωτήρ όλων των ανθρώπων, και ιδιαίτερα των πιστών» (Α’ Τιμ. 4:10). Έτσι, την αποκεφάλισαν αμέσως. Η Αγάπη που ήταν εννέα χρονών ομολόγησε την πίστη της λέγοντας ότι η ύπαρξή της είναι στραμμένη «Στην αγάπη του Θεού και στην υπομονή του Χριστού» (Β’ Θεσσαλ. 3 : 5). Μετά από την ομολογία της στον Χριστό, αποκεφαλίστηκε και εκείνη. Η Σοφία ενταφίασε με τιμές τα παιδιά της και κάθισε δίπλα τους τάφους των θυγατέρων της, παρακαλώντας να την πάρει κοντά Του. Ύστερα από τρείς ημέρες παρέδωσε το πνεύμα της στον Κύριο. Η μνήμη της Αγίας Σοφίας και των τριών θυγατέρων της Πίστεως, Ελπίδος και Αγάπης τιμάται από την Αγία μας Εκκλησία κάθε χρόνο στις 17 Σεπτεμβρίου.    

                                         


Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου 2020

Το Ευαγγέλιο της εορτής της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού


Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, συμβούλιον ἐποίησαν οἱ ἀρχιερεῖς καί οἱ πρεσβύτεροι κατά τοῦ Ἰησοῦ ὅπως αὐτὸν ἀπολέσωσι. Καί παρεγένοντο πρός Πιλᾶτον λέγοντες· Σταύρωσον σταύρωσον αὐτόν. Λέγει αὐτοῖς ὁ Πιλᾶτος· Λάβετε  αὐτὸν ὑμεῖς καὶ σταυρώσατε· ἐγὼ γὰρ οὐχ εὑρίσκω ἐν αὐτῷ αἰτίαν. Ἀπεκρίθησαν αὐτῷ οἱ ᾿Ιουδαῖοι· Ἡμεῖς  νόμον ἔχομεν, καὶ κατὰ τὸν νόμον ἡμῶν ὀφείλει ἀποθανεῖν, ὅτι ἑαυτὸν Θεοῦ Υἱὸν ἐποίησεν. ῞Οτε οὖν  ἤκουσεν ὁ Πιλᾶτος τοῦτον τὸν λόγον, μᾶλλον ἐφοβήθη, καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸ πραιτώριον πάλιν καὶ λέγει τῷ ᾿Ιησοῦ· Πόθεν εἶ σύ; Ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς ἀπόκρισιν οὐκ ἔδωκεν αὐτῷ. Λέγει οὖν αὐτῷ ὁ Πιλᾶτος· Ἐμοὶ οὐ λαλεῖς; Οὐκ οἶδας ὅτι ἐξουσίαν ἔχω σταυρῶσαί σε καὶ ἐξουσίαν ἐχω ἀπολῦσαί σε; Ἀπεκρίθη ᾿Ιησοῦς· Οὐκ εἶχες ἐξουσίαν οὐδεμίαν κατ᾿ ἐμοῦ, εἰ μὴ ἦν σοι δεδομένον ἄνωθεν. Ὁ οὖν Πιλᾶτος ἀκούσας τοῦτον τὸν λόγον ἤγαγεν ἔξω τὸν ᾿Ιησοῦν, καὶ ἐκάθισεν ἐπὶ τοῦ βήματος εἰς τόπον λεγόμενον Λιθόστρωτον, Ἑβραῑστὶ δὲ Γαββαθᾶ· ἦν δὲ παρασκευὴ  τοῦ πάσχα, ὥρα δὲ ὡσεὶ ἕκτη· καὶ λέγει τοῖς ᾿Ιουδαίοις·  Ἴδε ὁ βασιλεὺς ὑμῶν. Οἱ δὲ ἐκραύγασαν· Ἆρον ἆρον, σταύρωσον αὐτόν. Λέγει αὐτοῖς ὁ Πιλᾶτος· Τὸν βασιλέα ὑμῶν σταυρώσω; Ἀπεκρίθησαν οἱ ἀρχιερεῖς· Οὐκ ἔχομεν βασιλέα εἰ μὴ Καίσαρα. Τότε οὖν παρέδωκεν αὐτὸν αὐτοῖς ἵνα σταυρωθῇ. Παρέλαβον δὲ τὸν ᾿Ιησοῦν καὶ ἤγαγον· καὶ βαστάζων τὸν σταυρὸν αὐτοῦ ἐξῆλθεν εἰς τὸν λεγόμενον κρανίου τόπον, ὃς λέγεται Ἑβραῑστὶ Γολγοθᾶ, ὅπου αὐτὸν ἐσταύρωσαν, καὶ μετ᾿ αὐτοῦ ἄλλους δύο ἐντεῦθεν καὶ ἐντεῦθεν, μέσον δὲ τὸν ᾿Ιησοῦν. Ἔγραψε δὲ καὶ τίτλον ὁ Πιλᾶτος καὶ ἔθηκεν ἐπὶ τοῦ σταυροῦ· ἦν δὲ γεγραμμένον· ᾿Ιησοῦς ὁ Ναζωραῖος ὁ βασιλεὺς τῶν  ᾿Ιουδαίων. Τοῦτον οὖν τὸν τίτλον πολλοὶ ἀνέγνωσαν τῶν ᾿Ιουδαίων, ὅτι ἐγγὺς ἦν τῆς πόλεως ὁ τόπος ὅπου  ἐσταυρώθη ὁ ᾿Ιησοῦς· καὶ ἦν γεγραμμένον ῾Εβραῑστί, ῾Ελληνιστί, ῾Ρωμαῑστί. Εἱστήκεισαν δὲ παρὰ τῷ σταυρῷ τοῦ ᾿Ιησοῦ ἡ μήτηρ αὐτοῦ καὶ ἡ ἀδελφὴ τῆς μητρὸς αὐτοῦ, Μαρία ἡ τοῦ Κλωπᾶ καὶ Μαρία ἡ  Μαγδαληνή.  ᾿Ιησοῦς οὖν ἰδὼν τὴν μητέρα καὶ τὸν μαθητὴν παρεστῶτα ὃν ἠγάπα, λέγει τῇ μητρί αὐτοῦ· Γύναι, ἴδε ὁ υἱός σου. Εἶτα λέγει τῷ μαθητῇ· Ἰδοὺ ἡ μήτηρ σου. Καὶ ἀπ᾿ ἐκείνης τῆς ὥρας ἔλαβεν ὁ μαθητὴς  αὐτὴν εἰς τὰ ἴδια. Μετὰ τοῦτο εἰδὼς ὁ ᾿Ιησοῦς ὅτι πάντα  ἤδη τετέλεσται, κλίνας τὴν κεφαλὴν παρέδωκε τὸ πνεῦμα.


Παρασκευή 28 Αυγούστου 2020

Ο Αύγουστος της Δεσποίνας (Β΄ΜΕΡΟΣ)


 

Το πρωί της παραμονής της γιορτής της Παναγίας οι γυναίκες του νησιού πήγαν στον μικρό Ναό για να τον καθαρίσουν. Μετά στόλισαν την εικόνα της Παναγίας με ωραία ευωδιαστά λουλουδάκια και έβαλαν σημαιούλες, έξω, στην αυλή του.
Ο μπαμπάς και ο παππούς μαζί με τα δύο αδέλφια φρόντιζαν στον κήπο. Ο Άκης ρώτησε τον παππού.
-Παππού, τι γιορτάζουμε τον Δεκαπενταύγουστο;
-Την Κοίμηση της Παναγίας, Άκη μου!
-Δηλαδή; Είπε η Δέσποινα. Η Παναγία πήγε για ύπνο;
-Όχι Δεσποινάκι μου! Η Παναγία μας όταν ήταν μεγάλη σε ηλικία κοιμήθηκε, δηλαδή, πέθανε. Μόλις κοιμήθηκε, ήρθε ο Χριστός μας και πήρε την ψυχούλα της, που έμοιαζε με μωρό και την πήγε στον Ουρανό, κοντά Του. Στο σπίτι Της ήταν όλοι οι Απόστολοι, εκτός από τον Απόστολο Θωμά.
-Γιατί;
-Έφθασε αργοπορημένος, πήγε τρεις μέρες αφού πέθανε η Παναγία. Οι Απόστολοι μόλις άνοιξαν τον τάφο Της για να την προσκυνήσει ο Θωμάς, είδαν ότι το σώμα Της έλειπε. Το σώμα της πήγε στον Ουρανό μαζί με την ψυχή Της.
-Δηλαδή, αναστήθηκε όπως ο Χριστός μας;
-Ναι! Αλλά για την Παναγία μας δε λέμε ότι Αναστήθηκε, λέμε ότι η Παναγία Μετέστη στους Ουρανούς. Η λέξη Μετάσταση και η λέξη Ανάσταση σημαίνουν το ίδιο πράγμα.
-Παιδιά, η Παναγία μας προσέχει από τον Ουρανό και προσεύχεται για όλους μας στον Θεό. Είπε ο μπαμπάς. Το απόγευμα θα πάμε στον Εσπερινό και μετά θα περιφέρουμε την εικόνα της Παναγίας στη χώρα του νησιού. Σε κάποια μέρη της Ελλάδας, όπως στην Πάτμο, φτιάχνουν Επιτάφιο για την Παναγία και τον περιφέρουν στους δρόμους, όπως κάνουμε για τον Χριστό τη Μεγάλη Παρασκευή.

Το απόγευμα πήγαν, όλοι μαζί, στον Εσπερινό. Η περιφορά της εικόνας τελείωσε αργά, η Δέσποινα μαζί με την οικογένειά της γύρισαν σπίτι τους και κοιμήθηκαν. Την επόμενη μέρα, από νωρίς το πρωί χτυπούσαν χαρούμενα οι καμπάνες.
Η οικογένειά της Δέσποινας πήγε στην εκκλησία, εκεί όλοι κοινώνησαν. Μόλις τελείωσε η Θεία Λειτουργία, πήραν αντίδωρο από τον Παπαδημήτρη που ευχήθηκε στη Δεσποινούλα και στην γιαγιά της Χρόνια Πολλά, επειδή εκείνη την ημέρα γιόρταζαν. Μετά επέστρεψαν στο σπίτι, η γιαγιά έψησε κρέας με πατάτες στον ξυλόφουρνο και η μαμά έφτιαξε γλυκό, παγωτό βανίλια-σοκολάτα. Το μεσημέρι έφαγαν όλοι μαζί. Κάποια στιγμή είπε η γιαγιά η Δέσποινα.
-Σήμερα τελείωσε η νηστεία και μπορούμε να φάμε ό,τι θέλουμε!
-Σήμερα, λέει η μαμά Ξανθίππη, εκτός από το όνομα Δέσποινα, γιορτάζει η Μαρία, ο Μάριος, η Παναγιώτα και ο Παναγιώτης.
Αφού τελείωσαν το φαγητό τους, έφαγαν παγωτό και ήπιαν κρασί από τα σταφύλια του αμπελώνα του παππού του Νίκου. Η Δέσποινα και ο Άκης δοκίμασαν μια σταλίτσα κρασάκι. Ήταν πολύ γλυκό.

Το απόγευμα πήγαν στο πανηγύρι που γινόταν στην αυλή της εκκλησίας. Εκεί, κάποιοι μουσικοί με τα όργανά τους έπαιζαν ωραίες νησιωτικές μελωδίες και ο κόσμος χόρευε. Οι γυναίκες του νησιού κερνούσαν τους Φολεγανδρίτες κρασί και νόστιμα φαγητά που τα είχαν μαγειρέψει εκείνες. Η Δέσποινα ήταν παρέα με τις φίλες της και κοιτούσαν το ολοστρόγγυλο φεγγάρι που φώτιζε, από ψηλά, όλη τη Φολέγανδρο.
Η Δέσποινα με τις φίλες της τα πρωινά πήγαιναν και κολυμπούσαν στη Θάλασσα. Εκεί, έβρισκαν διάφορα κοχύλια και βότσαλα, μικρά και μεγάλα. Ακόμα, μάζευαν μικρές και μεγάλες πέτρες. Με τα κοχύλια και τα βότσαλα στόλιζαν τους κήπους και τα περβάζια των παραθύρων των σπιτιών τους. Τις πέτρες τις καθάριζαν και ζωγράφιζαν πάνω τους με νερομπογιές, πολύχρωμα λουλούδια, μικρά σπιτάκια, ψαράκια και φυτά της θάλασσας. Ένα απόγευμα τα τέσσερα κορίτσια κάθονταν στην αυλή της γιαγιάς Δέσποινας και ζωγράφισαν τις πέτρες που είχαν μαζέψει το πρωί από την παραλία. Η Δεσποινούλα ζωγράφισε ένα μεγάλο κόκκινο ψάρι με ένα μικρό μπλε κεφάλι και με μία  τετράγωνη κίτρινη ουρά.
-Τι παράξενο ψάρι είναι αυτό Δέσποινα; Είπε απορημένα η Μυρτώ.
-Το είδες κάπου; Ρώτησε η Ζωή.
-Ναι, απάντησε η Δέσποινα. Το είδα σε ένα βιβλίο που μιλούσε για τον κόσμο του βυθού. Μου το πήραν οι γονείς μου δώρο για τη γιορτή μου!

-Κορίτσια είναι αργά, πρέπει να πάμε για ύπνο. Αύριο είναι 23 Αυγούστου και γιορτάζουμε τα εννιάμερα της Θεοτόκου, θα ξυπνήσουμε νωρίς για να πάμε στην εκκλησία.
-Μαμά τι είναι τα εννιάμερα της Θεοτόκου; Ρώτησε η Δέσποινα και η Μαμά Ξανθίππη απάντησε.
-Αύριο συμπληρώνονται εννέα ημέρες από την Κοίμηση της Θεοτόκου και στον Ναό θα τελεστεί η Θεία Λειτουργία που έγινε ανήμερα στην γιορτή της Παναγίας.

Το επόμενο πρωί η οικογένεια της Δέσποινας πήγε στην εκκλησία. Όταν τελείωσε η Θεία Λειτουργία κάθισαν στο προαύλιο του Ναού, εκεί κάποιες γυναίκες του νησιού τους κέρασαν γλυκό σταφύλι και πορτοκαλόπιτα. Η Δέσποινα κάθισε μαζί με τις φίλες της. Φορούσε ένα ροζ φόρεμα με τιράντες με έναν άσπρο φιόγκο στη μέση.
-Τι ωραίο φόρεμα που φοράς Δεσποινάκι! Είπε η Μελίνα.
-Σε ευχαριστώ πολύ Μελίνα! Είναι δώρο του παππού μου και της γιαγιάς μου για τη γιορτή μου!

Ένα απόγευμα τα δύο αδέλφια κάθονταν στην κούνια στην αυλή της γιαγιάς Δέσποινας και συζητούσαν. Κάποια στιγμή ο Άκης παρατήρησε ότι η συκιά έβγαλε σύκα. Τα παιδιά έκοψαν μερικά και τα έφαγαν, είχαν πολύ ωραία γεύση.
-Να κόψουμε και τα υπόλοιπα σύκα να τα πάμε στην γιαγιά για να φτιάξουμε γλυκό; Ρώτησε ο Άκης.
-Ναι! Ωραία ιδέα!

Τα παιδιά πήγαν τα σύκα στην κουζίνα, όπου μαζί με τη γιαγιά τη Δέσποινα έφτιαξαν γλυκό σύκο. Όταν ήταν έτοιμο το γλυκό, το δοκίμασαν και ήταν πεντανόστιμο! Κάποια στιγμή είπε η γιαγιά.
-Τώρα θα φτιάξουμε φανουρόπιτα για να την πάμε αύριο στην εκκλησία. Αύριο είναι του Αγίου Φανουρίου!
-Και γιατί φτιάχνουμε φανουρόπιτα; Ρώτησε η Δέσποινα.
-Τη φανουρόπιτα την προσφέρουμε στον Άγιο Φανούριο για να τον τιμήσουμε. Τη φανουρόπιτα τη φτιάχνουμε με επτά ή με εννέα υλικά, έτσι λέει η Παράδοση.
-Τι είναι η Παράδοση;
-Η Παράδοση είναι κάτι που το έκαναν από παλιά οι άνθρωποι και συνεχίζουμε να το κάνουμε και εμείς σήμερα!

Το επόμενο πρωί τα δύο αδέλφια πήγαν στην εκκλησία μαζί με τη γιαγιά τους και με τη μαμά τους. Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας ο Παπαδημήτρης ευλόγησε τις φανουρόπιτες που είχαν πάει οι γυναίκες του νησιού στον Ναού. Όταν βγήκαν στην αυλή του μικρού Ναού η γιαγιά τους έδωσε από ένα κομμάτι φανουρόπιτας για να δοκιμάσουν. Ήταν πολύ νόστιμη! Κάποιες Φολεγανδρίτισσες τους έδωσαν λίγο από τις φανουρόπιτες που είχαν φτιάξει.
-Η φανουρόπιτα της γιαγιάς είναι πιο νόστιμη από τις υπόλοιπες! Είπε ο Άκης ψιθυριστά στη Δέσποινα.
-Συμφωνώ! Απάντησε εκείνη.

Πλησίαζαν οι μέρες που θα τελείωναν οι διακοπές των δύο παιδιών και θα επέστρεφαν στο σπίτι τους. Κάποιο βράδυ που είχαν ξαπλώσει στα κρεβάτια τους, η Δέσποινα πήρε το βιβλίο της για τον κόσμο του βυθού και το ξεφύλλιζε.
-Τι σκέφτεσαι Δέσποινα και είσαι στεναχωρημένη; Την ρώτησε ο Άκης.
-Σε λίγες μέρες θα φύγουμε από το νησί και θα κάνουμε καιρό να ξαναδούμε τη γιαγιά και τον παππού. Θα μου λείψουν πολύ και οι φίλες μου!
-Έχεις δίκιο! Μακάρι να ήταν πάντα καλοκαίρι!

Νύχτωσε για τα καλά. Το λαμπερό φεγγάρι ανέβηκε πολύ ψηλά στον ουρανό και φώτιζε όλη τη Φολέγανδρο. Τα παιδιά όπως ήταν σκεπασμένα με τα σεντονάκια τους, κουρασμένα από το παιχνίδι της ημέρας, αποκοιμήθηκαν!


Δευτέρα 3 Αυγούστου 2020

Ο Αύγουστος της Δέσποινας (Α΄ΜΕΡΟΣ)


Το πλοίο έφθανε στη Φολέγανδρο, από το κατάστρωμα η Δέσποινα και ο Άκης έβλεπαν τα λευκά σπιτάκια του νησιού και ανυπομονούσαν να δουν τη γιαγιά τη Δέσποινα και τον παππού τον Νίκο. 

-Φτάνουμε, φτάνουμε, είπε ο Άκης.
-Μπαμπά, ο παππούς και η γιαγιά θα μας περιμένουν στο λιμάνι; Ρώτησε η Δέσποινα.
-Όχι! Απάντησε ο μπαμπάς ο Παύλος.
-Μας περιμένουν στο σπίτι. Είπε η μαμά η Ξανθίππη.

Μόλις κατέβηκαν από το πλοίο πήγαν αμέσως στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς. Η γιαγιά η Δέσποινα και ο παππούς ο Νίκος όταν τους είδαν τους φίλησαν και τους αγκάλιασαν. Έπειτα, κάθισαν στο μικρό τραπεζάκι της αυλής και είπαν τα νέα τους, είχαν να βρεθούν όλοι μαζί από το Πάσχα. Κάποια στιγμή ο Άκης είπε.
-Πείνασα, τι θα φάμε;
-Έφτιαξα φασολάκια, είπε η γιαγιά. Από σήμερα που είναι 1 Αύγουστου μέχρι στις 15 Αύγουστου, που είναι η γιορτή της Παναγίας μας, νηστεύουμε!
-Τι εννοείς νηστεύουμε;
-Δεν τρώμε κρέας, ψάρι, αυγά, τυρί, γιαούρτι και δεν πίνουμε γάλα. Για αυτό τα πρωινά θα πίνουμε σοκολάτα αντί για γάλα μέχρι ανήμερα τον Δεκαπενταύγουστο. Ψάρι τρώμε μόνο στις 6 Αυγούστου που είναι η γιορτή της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος. Η νηστεία μαζί με την Παράκληση μας βοηθούν να προετοιμαστούμε καλύτερα για την γιορτή της Παναγίας.

-Τι είναι η Παράκληση; Ρώτησε η Δέσποινα.
-Η Παράκληση, είπε η μαμά, είναι μια τελετή, μια Ακολουθία, πιο σωστά, για την Παναγία μας, που θα την κάνουμε μαζί με τον Παπαδημήτρη στην εκκλησία του νησιού, μέχρι την προπαραμονή της Παναγίας.

Όταν τελείωσαν το φαγητό τους, τα παιδιά πήγαν στο δωμάτιο τους να ξαπλώσουν και κοίταζαν απ΄ έζω από το μπλε παράθυρο.
-Δεσποινούλα κοίτα, ένα καραβάκι με μεγάλα πανιά διασχίζει γρήγορα τη θάλασσα. Φώναξε με ενθουσιασμό ο Άκης.
-Ναι και πίσω του αφήνει αφρό, σαν ζωγραφιά είναι. Απάντησε εκείνη.

Το απόγευμα πήγαν όλοι μαζί στην εκκλησία για την Παράκληση. Αφού άναψαν το κερί τους και προσκύνησαν την εικόνα της Παναγίας που βρισκόταν στο κέντρο του μικρού Ναού και κάθισαν σε μια μεριά. Ο Παπαδημήτρης βγήκε από το Ιερό και πήγε μπροστά στο εικόνισμα της Παναγίας και διάβασε κάτι χαρτάκια.
-Τι είναι αυτά τα χαρτάκια που διάβασε ο παπούλης γιαγιά; Ρώτησε ψιθυριστά η Δέσποινα.
-Σε αυτά τα χαρτάκια έχουμε γράψει τα ονόματα των αγαπημένων μας ανθρώπων που τα διαβάζει ο Παπαδημήτρης στην Παναγία για να τους έχει καλά!

Όταν τελείωσε η Παράκληση, βγήκαν στον περίβολο της μικρής λευκής εκκλησίας με το ψηλό καμπαναριό και τον μπλε τρούλο που πάνω του είχε έναν σταυρό. Εκεί, η Δέσποινα συνάντησε τις φίλες της, τη Μελίνα, τη Ζωή και την αδελφή της τη Μυρτώ. Μόλις τις είδε χάρηκε, γιατί είχαν να βρεθούν πολύ καιρό. Τα τέσσερα κορίτσια κάθισαν σε ένα πεζούλι της εκκλησίας και είπαν τα νέα τους.

Οι μέρες κυλούσαν πολύ όμορφα στη Φολέγανδρο. Τα πρωινά η Δέσποινα με τις φίλες της πήγαιναν στη θάλασσα και κολυμπούσαν και έφτιαχναν τεράστια κάστρα στην αμμουδιά. Τα απογεύματα, μετά την Παράκληση, όργωναν με τα ποδήλατα τους τα στενά πλακόστρωτα σοκάκια του νησιού.

Ένα πρωί η Δέσποινα μαζί με τον αδελφό της τον Άκη, τον μπαμπά και τον παππού τους πήγαν για ψάρεμα. Ξανοίχτηκαν με το καΐκι του παππού του Νίκου και άρχισαν να ψαρεύουν. Ο Άκης έβγαλε δύο ψαράκια με το καλάμι του και τα δίχτυα του παππού και του μπαμπά γέμισαν αρκετά Ψάρια.
-Θα πάμε τα ψάρια στο σπίτι, είπε ο μπαμπάς ο Παύλος, για να τα μαγειρέψει η γιαγιά αύριο. Μετά θα πάμε στο αμπέλι για τον τρύγο, θα κόψουμε τα σταφύλια από τις κλιματαριές. Αύριο που είναι η γιορτή της Μεταμόρφωση του Χριστού θα τα πάμε στην εκκλησία να τα ευλογήσει ο Παπαδημήτρης. Πήγαν στο αμπέλι και τρύγισαν και τα σταφύλια που έκοψαν τα έβαλαν σε μεγάλα τελάρα.
-Τι είναι η Μεταμόρφωση του Χριστού; Είπε με απορία  ο Άκης.
-Μία μέρα, είπε ο παππούς, ο Ιησούς πήγε μαζί με τους μαθητές του, τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη σε ένα βουνό που λεγόταν Θαβώρ. Εκεί ο Χριστός μεταμορφώθηκε. Δηλαδή, ντύθηκε ολόκληρος με το λευκό Του Φως, έτσι οι μαθητές Του κατάλαβαν ότι ήταν Θεός αληθινός.

Το επόμενο πρωί πήγαν κάποια από τα τελάρα με τα σταφύλια στην εκκλησία, τα έβαλαν κάτω από την εικόνα του Χριστού όπου είχαν αφήσει και οι συγχωριανοί τους τα δικά τους καφάσια. Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας ο Παπαδημήτρης ευλόγησε τα σταφύλια και ύστερα τα μοίρασε τον κόσμο που ήταν εκεί. Το άλλο πρωί πήραν τα υπόλοιπα καφάσια με τα σταφύλια και τα πήγαν στο πατητήρι, εκεί τα πάτησαν με τα πόδια τους και έβγαλαν το ζουμί τους.
-Το ζουμί από τα σταφύλια λέγεται μούστος, είπε ο μπαμπάς. Τον μούστο θα τον πάμε στο εργοστάσιο όπου θα τον βράσουν σε μεγάλα καζάνια για να γίνει κρασί και θα κρατήσουμε και εμείς λίγο για να τον φτιάξουμε γλυκό, μουσταλευριά και μουστοκούλουρα.

Πλησίαζε ο Δεκαπενταύγουστος και όλη η Φολέγανδρος είχε αρχίσει τις προετοιμασίες. Οι γυναίκες του νησιού άσπρισαν τους εξωτερικούς τοίχους και έβαψαν μπλε τα παράθυρα και την πόρτα της εκκλησίας και ασβέστωσαν τα σοκάκια της χώρας.
Η μαμά και η γιαγιά της Δέσποινας καθάρισαν στο σπίτι. Ο μπαμπάς και ο παππούς έβαψαν το σπίτι απ΄έξω, τον μαντρότοιχο, τις πόρτες και τα παράθυρα. Περιποιήθηκαν τον κήπο. Ο κήπος μοσχοβολούσε από τα ροζ, μωβ, κίτρινα και κόκκινα λουλούδια, σε μία άκρη του είχε έναν μεγάλο ξυλόφουρνο όπου έψηνε το φαγητό η γιαγιά. Στη μέση του κήπου υπήρχε μια συκιά που με τα φύλλα της σκίαζε το τραπεζάκι με τις καρεκλίτσες του και την κούνια με τις μπορντό μαξιλάρες. 

Κυριακή 2 Αυγούστου 2020

Οι παρακλήσεις της Παναγίας τον Δεκαπενταύγουστο




Μπήκαμε στην ευλογημένη περίοδο του Δεκαπενταύγουστου. Οι Χριστιανοί προετοιμαζόμαστε για να εορτάσουμε την Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου με νηστεία και με τις παρακλήσεις, που τελούνται τα απογεύματα αυτής της περιόδου στους Ιερούς Ναούς. Από την 1η έως την  14η Αυγούστου ψάλλονται ο Μικρός και ο Μέγας Παρακλητικός Κανόνας εναλλάξ. Οι  παρακλήσεις της Παναγίας δεν τελούνται τα Σάββατα αυτής της περιόδου, την παραμονή της Θεομητορικής εορτής και της παραμονής της εορτής της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Χριστού. Από τις ιστορικές πηγές προκύπτουν τα έξης στοιχεία, τη Μεγάλη Παράκληση τη σύνθεσε ο Αυτοκράτορας της Νικαίας Θεόδωρο τον Β΄ Δούκα του Λασκάρεως το  1254. Ο Μικρός γράφτηκε πριν τον Μεγάλο Παρακλητικό Κανόνα, πιθανότατα τον 9ο αιώνα. Κάποιοι ερευνητές λένε ότι τον σύνθεσε ο Μοναχός Θεοστήριχτος, άλλοι θεωρούν ότι τον έγραψε ο Όσιος Θεοφάνης ο Ομολογητής ο Γραπτός, Μητροπολίτης Νίκαιας και κάποιοι τον αποδίδουν στον Άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό. Οι  Παρακλήσεις έχουν τροπάρια ικετευτικού χαρακτήρα προς την Υπεραγία Θεοτόκο. Παρακαλούμε την Παναγία να μας θεραπεύσει από τις ψυχικές και τις σωματικές μας ασθένειες και να μας προφυλάξει από τους πειρασμούς. Τέλος, Την ικετεύουμε να μας δίνει δύναμη ώστε να συνεχίζουμε τον αγώνα της καθημερινής μας ζωής.


Τρίτη 28 Ιουλίου 2020

Στο Κυκλαδονήσι


Περπατώ αμέριμνη στα μικρά πλακόστρωτα σοκάκια της χώρας του όμορφου νησιού, χαζεύοντας τους τουρίστες και τους ντόπιους που πηγαινοέρχονται. Έξω από ένα κάτασπρο σπίτι με γαλάζια πορτοπαράθυρα, που πάνω του αναρριχάται μία μωβ μπουκαμβίλια,  κάθονταν τρείς γιαγιάδες με τις μαγκουρίτσες τους. Συζητούσαν για τα περασμένα χρόνια, τότε που οι άνδρες τους ήταν ναυτικοί και ταξίδευαν και εκείνες έμεναν πίσω για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους. Τι δύσκολο για μια γυναίκα να μεγαλώνει τα παιδιά της ολομόναχη! Σκέφτηκα! Στο διπλανό σοκάκι, κάτω από μια κληματαριά, ήταν ξαπλωμένος ένας σκύλος με σχιστά μάτια που πάνω του καθόταν μια γκρίζα γάτα. Θαύμα! Οι δύο αιώνιοι εχθροί συμφιλιώθηκαν! Παίρνω το δρομάκι που οδηγεί στην κορυφή του βουνού, στο μικρό εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία. Σουρούπωνε, ο χρυσαφένιος ήλιος σιγά-σιγά βουτούσε μέσα στη θάλασσα. Ένα ιστιοφόρο πέρασε από μπροστά του και τον έκρυψε με τα μεγάλα πανιά του. Μακάρι να γινόμουν γλάρος, να έβλεπα από ψηλά το Κυκλαδονήσι!

Πέμπτη 23 Ιουλίου 2020

Άγγελοι από στάχτη


Τώρα οι πύρινοι δράκοι έφυγαν
και μέσα στην πόλη δύο άγγελοι γεννήθηκαν
Ψάχνουν ένα μονοπάτι να ξεφύγουν
Από το «Μάτι» που πετάει φωτιά

Περπατούν στα φαρδιά σοκάκια
εκεί δεν τους κυνηγούν φλογισμένα χέρια
κάθονται στη λίμνη του Παραδείσου
μακριά από τη φρίκη της στάχτης