Σάββατο 27 Ιανουαρίου 2018

ΜΗΝΥΜΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΜΑΣ ΣΤΟ ΤΡΙΩΔΙΟ †ΑΡΧΙΜ. ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΚΑΤΡΑΜΑΔΟΥ


     «Τριώδιο λέγεται το λειτουργικό βιβλίο που περιέχει υμνολογικό υλικό  του Εσπερινού και του Όρθρου και χρησιμοποιείται μαζί με το Μηναίο και την Παρακλητική στις Ιερές Ακολουθίες της περιόδου από της Κυριακής του Τελώνου και Φαρισαίου μέχρι το Μεγάλο Σάββατο. Ονομάζεται Τριώδιο, γιατί στις Ακολουθίες του Όρθρου, όχι των Κυριακών αλλά των άλλων ημερών της εβδομάδας, οι Kανόνες αντί να έχουν 9 ωδές, όπως είναι η γνωστή-συνήθης μορφή,  έχουν 3 ωδές (=Τριώδιον). Ποιητές κανόνων ήταν μεγάλοι άγιοι, όπως ο Ιωάννης Δαμασκηνός, ο Κοσμάς ο Μελωδός, ο Ανδρέας Κρήτης, ο Ιωσήφ ο Υμνογράφος κ.ά.  Η περίοδος του Τριωδίου που διαρκεί εβδομήντα μέρες, δέκα εβδομάδες, έχει σκοπό να μας προετοιμάσει με νηστεία, προσευχή και μετάνοια, για να υποδεχθούμε τα Άγια Πάθη του Κυρίου και την ένδοξη Ανάστασή Του. Το Πάσχα αποτελεί το διαρκές πέρασμα,  την είσοδο στην «καινή ζωή της Βασιλείας». Για να βιωθεί με περισσότερη πνευματική εγρήγορση η «εορτή των εορτών», είναι απαραίτητη η κατάλληλη εσωτερική και εξωτερική προετοιμασία. Αυτή, την διασφαλίζει η περίοδος του Τριωδίου.  Η κατανυκτική περίοδος του Τριωδίου μέσα στους κόλπους της περιλαμβάνει την Αγία και  Μεγάλη Τεσσαρακοστή και αποτελεί για όλους εμάς  τους πιστούς μοναδική ευκαιρία και δυνατότητα για πορεία αλλαγής -πορεία μετανοίας. Την πνευματική πορεία μας  οφείλει να την χαρακτηρίζει η μετάνοια  και αυτή η βίωση και αίσθηση να είναι συνεχής. Βέβαια, στην περίοδο της Μεγάλης Σαρακοστής χρειάζεται να είναι πιο έντονη, μια και αυτή μας οδηγεί στον εορτασμό του Σταυρο-Αναστάσιμου Πάσχα. Να καθαρίσουμε δηλαδή την ύπαρξη μας από κάθε «μολυσμόν σαρκός και πνεύματος» και να δεχθούμε τον Χριστό στην ζωή μας. 
Η περίοδος του Τριωδίου καλύπτει:
α. Τρεις εβδομάδες πριν από τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή (22 ημέρες).
β. Τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή (40 ημέρες, από την Κ. Δευτέρα μέχρι την Παρασκευή πριν από το Σάββατο του Λαζάρου).
γ. Δύο ήμερες Σάββατο του Λαζάρου και Κυριακή των Βαΐων.
δ. Τη Μεγάλη Εβδομάδα (6 ημέρες). 
Οι τρεις πρώτες εβδομάδες λέγονται στην εκκλησιαστική γλώσσα «προσφωνήσιμες» διότι προαναφωνούν τους αγώνες που έχουμε να κάνουμε εναντίον των παθών μας αλλά και των δαιμόνων κατά την διάρκεια της Αγίας Τεσσαρακοστής. 
Η Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου
            Καθώς μπαίνουμε σε αυτόν τον όμορφο εκκλησιαστικό και πνευματικό χώρο του Τριωδίου, και ανοίγουμε το «Τριώδιο», αυτό το πλούσιο σε μηνύματα αληθείας και ζωής βιβλίο, που αποτελεί τον κορμό των ακολουθιών της περιόδου ως το Μεγάλο Σάββατο, η Εκκλησία μας την Α΄ Κυριακή μας προσδιορίζει τον στόχο μας για κάτι πολύ μεγάλο. Προσπαθεί να μιλήσει στην καρδιά μας, προσφέροντάς μας ως εκλεκτό πνευματικό έδεσμα την παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου. Πολλές φορές η μυστική υπόληψη του εαυτού μας είναι  μια απολαυστική ηδονή. Απολαμβάνουμε τις αρετές μας, όλοι μας ίσως, -είναι τόσο ανθρώπινο κάτι τέτοιο,- κι ας ντρεπόμαστε να το ομολογήσουμε. Νομίζουμε ότι είμαστε σπουδαίοι, ακόμη κι όταν νηστεύουμε κι έτσι νηστεύοντας, αρτευόμεθα. Δεν τρώμε υλικά, λαίμαργα όμως καταβροχθίζουμε τις αμαρτωλές εσωτερικές απολαύσεις που εκπηγάζουν από τις ψευδείς εικόνες του εαυτού μας που φιλοξενούμε μέσα μας. Ούτε λοιπόν νηστεία πραγματική έκανε ο Φαρισαίος.  Επιπλέον, έλεγε ότι αποδεκατούσε τα κτήματά του. Ένα κτήμα έχουν  οι άνθρωποι, ένα κτήμα έχουμε κι εμείς. Και το κτήμα αυτό  είναι ο εαυτός μας, τον οποίο δυστυχώς δεν αποδεκατούμε. Η ελεημοσύνη αυτόν τον σκοπό έχει, τον αποδεκατισμό του εαυτού μας. Όχι απλώς θα έπρεπε να δίνουμε ένα κομματάκι του εαυτού μας και της υπάρξεώς μας στο περιβάλλον, στους αδελφούς,  αλλά εμείς, ενώ όλο τον εαυτό μας μας ζητά το Ευαγγέλιο να προσφέρουμε, δεν δίνουμε τίποτα. Το χειρότερο ακόμη και οι προσφορές μας σκοπό έχουν την τροφοδοσία του  εγωισμού μας.
            Μόνο παίρνουμε συνεχώς ως άρπαγες και δεν σκορπάμε κάτι από αισθήματα, κάτι το περιεχόμενο της καρδιάς μας, γιατί δεν έχουμε. Την Κυριακή αυτή διακρίνουμε τα αποτελέσματα της υπερήφανης προσευχής του «δικαίου» Φαρισαίου που τελικά δεν εισακούστηκε και της ταπεινής προσευχής του αμαρτωλού Τελώνου, του οποίου (η προσευχή) ανέβει στον ουρανό ως θυμίαμα και εισακούστηκε. Με αυτόν τον τρόπο η Εκκλησία μας βοήθα να συνειδητοποιήσουμε την ανάγκη προσεγγίσεως της υψοποιού ταπεινώσεως, την οποία κάθε χριστιανός πρέπει να επιδιώκει μέσα στην περίοδο της αγίας Τεσσαρακοστής και κατ' επέκταση στη ζωή του. Ο ταπεινός άνθρωπος δεν κινδυνεύει να πέσει. «Ὁ ὑποκάτω πάντων ὧν, ποὺ πεσεῖται;» λέγουν οι Πατέρες. Δηλ. αυτός που τοποθετεί και θεωρεί τον εαυτόν του κάτω - κάτω, χαμηλότερα απ’ όλους, που θα πέσει; Και ο Μέγας Αντώνιος έλεγε: «Είδα όλες τις παγίδες του εχθρού να έχουν απλωθεί πάνω στη γη και είπα λυπημένος: Ποιος άραγε μπορεί να τις αποφύγει; Και άκουσα φωνή πού έλεγε: Η ταπεινοφροσύνη!».  
            Η Εκκλησία μας θέλοντας να μας διδάξει την ταπείνωση του Τελώνη και να μας προφυλάξει από την υπερηφάνεια του Φαρισαίου, μας καλεί να ψάλλουμε: «Φαρισαίου φύγωμεν ψηγορίαν, καί τελώνου μάθωμεν τό ταπεινόν, ν στεναγμος πρός τόν Σωτρα». 
Η Κυριακή του Ασώτου
            Η παραβολή του «Άσωτου Υιού» κάνει λόγο  για ένα πλούσιο νέο ο όποιος άσωτα κατασπατάλησε την περιουσία του σε χώρα μακρινή και στο τέλος κατάντησε να βόσκει χοίρους. Τότε μετανόησε και επέστρεψε στον πατέρα του, που τον δέχθηκε με άπειρη αγάπη και στοργή.  Η παραβολή είναι ανεξάντλητη σε νοήματα, αφού, όπως λέγεται, ολόκληρο το έργο της Θείας Οικονομίας ευρίσκεται μέσα σ' αυτή. Το βαθύτερο νόημα της παραβολής είναι τετραπλό:  α. Η απελπιστική κατάσταση στην οποία φθάνει ο αμαρτωλός. β. Η ανάγκη μετανοίας και τα σωτήρια αποτελέσματα της. γ. Το μέγεθος της θείας Ευσπλαχνίας στην οποία μπορούν να στηρίζονται και οι πλέον αμαρτωλοί, ώστε να μη φθάνουν ποτέ στην απελπισία. Κανένα αμάρτημα, όσο μεγάλο κι αν θεωρείται, δεν μπορεί να υπερνικήσει τη φιλάνθρωπη γνώμη του Θεού και  δ. Η αποφυγή του αισθήματος της αυτάρκειας του δικαιωμένου, όπως θεωρούσε τον εαυτό του ο πρεσβύτερος υιός.  Εάν λοιπόν συναισθανθούμε την πραγματική πνευματική μας κατάσταση και με ειλικρίνεια ομολογήσουμε τα λάθη μας και την κατασπατάληση των ταλάντων που μας χάρισε ο Θεός, θα καταλάβουμε ότι αυτή την Κυριακή όλοι μας εορτάζουμε και όλοι, κατά κάποιο τρόπο, είμαστε άσωτοι υιοί, απομακρυνθέντες από τον «Οίκον του Ουρανίου Πατρός μας»
Ψυχοσάββατο
            Το Σάββατο πριν από την Κυριακή της Απόκρεω, λέγεται «Ψυχοσάββατο». Είναι το πρώτο απ' τα δύο Ψυχοσάββατα της Εκκλησίας μας.  Ο λόγος που το καθιέρωσε η Εκκλησία μας, παρ' ότι κάθε Σάββατο είναι αφιερωμένο στους κεκοιμημένους, είναι ο εξής: Επειδή πολλοί κατά καιρούς πέθαναν μικροί ή στην ξενιτιά ή στη θάλασσα ή στα όρη και τους κρημνούς ή και μερικοί, λόγω πτωχείας, δεν αξιώθηκαν των διατεταγμένων μνημοσυνών, οι Πατέρες φιλανθρώπως κινούμενοι, θέσπισαν το μνημόσυνο αυτό «ὑπὲρ πάντων τῶν ἀπ’ αἰῶνος εὐσεβῶς τελευτησάντων Χριστιανῶν». Την επομένη ημέρα Κυριακή της Απόκρεω ποιούμε ανάμνηση της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού και οι κεκοιμημένοι μας ακόμη δεν κρίθηκαν, τους μνημονεύουμε σήμερα και, επικαλούμενοι το άπειρο έλεος Του, παρακαλούμε τον Θεό με το μνημόσυνο πού κάνουμε, να τους αναπαύσει. Συγχρόνως δε, ενθυμούμενοι και εμείς το θάνατο και «διεγειρόμεθα πρός μετάνοιαν...». 
Η Κυριακή της Απόκρεω
            Η Κυριακή αυτή λέγεται έτσι, διότι από την επόμενη ήμερα  απέχουμε κρέατος.  Είναι η τελευταία ημέρα της κρεοφαγίας μέχρι το Πάσχα και δεν επιτρέπεται ή κατάλυση κρέατος. Οι Πατέρες έταξαν αυτή την Κυριακή να γίνεται ανάμνηση της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού για να θυμόμαστε, όχι μόνο τη φιλανθρωπία Του (Κυριακή του Άσωτου), αλλά και τη δικαιοσύνη Του στην κρίση που θα γίνει  τελικώς στη Δευτέρα Παρουσία Του. 
Το Σάββατο των Οσίων Πατέρων
            Μετά την προηγηθείσα  παιδαγωγία, οι Πατέρες, μας προβάλλουν προς μίμηση και παρηγοριά όλους τους διαλάμψαντες οσίους και θεοφόρους Πατέρες και Μητέρες - Μοναχούς και Μοναχές πού αγίασαν με νηστεία - αγρυπνία - προσευχή και ταπείνωση.  Όλοι αυτοί, που αποτελούν παραδείγματα αγώνος και μετανοίας, μας παρακινούν και μας προτρέπουν στον πνευματικό αγώνα που αρχίζει, προς απόκτηση των αρετών, απόρριψη των κακιών και τελική κατάκτηση «τῶν ἐπηγγελμένων ἠμὶν ἀγαθῶν»(εγκόσμιων και υπερκοσμίων.
Η Κυριακή της Τυροφάγου
            Μετά τη διακοπή της κρεοφαγίας, αυτή την εβδομάδα, (Γ΄ του Τριωδίου), όλες τις ημέρες της, τρώμε τυροκομικά, αυγά και ψάρια. Γι' αυτό ονομάστηκε «Τυροφάγου» ή «Τυρινής».  Η Εκκλησία μας, χωρίς να θεωρεί μολυσμένη καμία τροφή, επιτρέπει τη βρώση γάλακτος και αυγών και όχι το πρόβατο ή το κοτόπουλο, που τα παράγουν, διότι διακρίνει τις τροφές σε περισσότερο και ολιγότερο βοηθητικές στην εγκράτεια και κατά καιρούς άλλες επιτρέπει και άλλες απαγορεύει.  Μαζί με τη νηστεία  που αρχίζει σταδιακώς από την εβδομάδα αυτή, η Εκκλησία φέρει ενώπιον μας και μας θυμίζει με τα τροπάρια αυτής της Κυριακής, την εξορία των Πρωτοπλάστων από τον Παράδεισο, που έγινε λόγω της παρακοής τους. Δεν τήρησαν τη νηστεία, σχετικά με τον απαγορευμένο καρπό. Αντί του Παραδείσου και της αιωνιότητας, βρήκαν το θάνατο.  Και εμείς καλούμεθα, (με την υμνολογία της ημέρας, αυτό που έχασε ο Αδάμ με την ακρασία δηλ. την ανυπακοή, την αμετανοησία, τον εγωισμό και τη γαστριμαργία, να το κερδίσουμε με την εγκράτεια την υπακοή, την μετάνοια, την  ταπείνωση και την νηστεία. Γι' αυτό η Εκκλησία μας αυτή την Κυριακή μας τονίζει ότι: «Τὸ στάδιον τῶν ἀρετῶν ἠνέωκται (άνοιξε) οἱ βουλόμενοι ἀθλῆσαι (όσοι θέλουν ν' αγωνιστούν) εἰσέλθετε...», ώστε, όσοι είναι καλοπροαίρετοι, ν' αρχίσουν με όρεξη και χαρά τον αγώνα της ΤεσσαρακοστήςΤα αποκριάτικα έθιμα του Τριωδίου, δεν είναι χριστιανικά, αλλά προχριστιανικά ειδωλολατρικά. Κατάγονται από τη δεισιδαιμονία των αρχαίων Ελλήνων (όχι των φιλοσόφων). Κυριαρχεί η σκέψη η βασική αντίληψη  ότι, για να έρθει η καινούργια άνοιξη, πρέπει η "θεά Φύση" να γονιμοποιηθεί σεξουαλικά από τις αρσενικές θεότητες που ζουν σε σκοτεινά δάση και σπηλιές. Οι "θεότητες"  αυτές χαρακτηρίζονταν "δαιμόνια"  και ήταν ζωόμορφες. Είχαν μορφές τράγων, επειδή οι τράγοι έχουν μεγάλη σεξουαλική δύναμη - αλλά και άλλων ζώων. Οι σάτυροι κατά την αρχαία μυθολογία, είχαν αφτιά, πόδια και γεννητικά όργανα... γαϊδάρου. Οι αρχαίοι πρόγονοι ντύνονταν με προβιές (έπαιρναν δηλ. τη μορφή αυτών των αρσενικών και πρωτόγονων "θεοτήτων") και χοροπηδούσαν στα δάση για να τις προσκαλέσουν, να κάνουν το "γάμο" τους με τη θεά Φύση. Από τα τραγούδια αυτά "ωδές των τράγων" εξελίχθηκε αργότερα το σπουδαίο θεατρικό είδος της τραγωδίας. Τα ειδωλολατρικά έθιμα παρέμειναν στους λαούς  και μετά την αποδοχή του Χριστιανισμού, παρέμεινε και αυτή η συνήθεια με τις μεταμφιέσεις. Γι' αυτό η παραδοσιακή ελληνική αποκριάτικη μεταμφίεση (το ελληνικό καρναβάλι) είναι τραγόμορφοι μασκαράδες ζωσμένοι με μεγάλες κουδούνες. Η οργιαστική αυτή "λατρεία" δεν είναι συμπαθής- αποδεκτή από εμάς τους συνειδητούς χριστιανούς.  Το μοντέρνο καρναβάλι, δεν έχει καμία σχέση με το Ορθόδοξο Πνεύμα του Τριωδίου της Εκκλησίας. Είναι  ευκαιρία να ξεχνάμε το Θεό και να πέφτουμε στην αμαρτία, δήθεν "απελευθερωτικά" και καλό είναι να προσέχουμε πώς διασκεδάζουμε. Οι μάσκες του κόσμου θα βγουν από τα πατάρια ή θα  αγορασθούν από τα εποχιακά καταστήματα. Απ’ την άλλη, στην Εκκλησία δεν έχει μάσκες. Τα πάντα φωτεινά κι αγιασμένα, δε χρειάζεται τίποτε να κρυφτεί. Ο Χριστός μας διδάσκει ακριβώς το αντίθετο απ’ το φρόνημα του κόσμου. Να βγάζουμε τις μάσκες και να ‘μαστε αληθινοί. Χωρίς Αλήθεια, δεν υπάρχει ελευθερία. Χωρίς Αλήθεια, βγαίνουν οι μάσκες από το πατάρι και οι μάσκες πάντα εκβιάζουν. Για να διατηρήσουμε τις μάσκες πρέπει να “παίζουμε θέατρο”. Να χάσουμε την Αλήθεια να υποκριθούμε. Χάνοντας όμως την Αλήθεια, χάνουμε και την ελευθερία. Όταν υποκρινόμαστε, γινόμαστε σκλάβοι της μάσκας που φοράμε. Στην Εκκλησία δεν υπάρχουν μάσκες γιατί μας ελευθέρωσε ο Χριστός χαρίζοντάς μας όχι μια αλήθεια, αλλά Την Αλήθεια. Γι’ αυτό, ο μασκαράς κόσμος -με το κοσμικό φρόνημα-, τρέμει τον Χριστό γιατί ο Χριστός φωτίζει τι κρύβουν οι μάσκες. Ο Χριστός δείχνει πασιφανώς – Φῶς Χριστοῦ φαίνει πᾶσι. Μακριά απ’ τον Χριστό η χαρά  έχει ημερομηνία λήξης. Ο κόσμος  πεθαίνει. Αν κανείς λοιπόν θέλει να παραμένει στον κόσμο, τότε ο Χριστός δεν του κάνει, γιατί ο Χριστός δεν κάνει εκπτώσεις. Λέει πάντα το ναι, ναι και το όχι, όχι. Χριστός κι υποκρισία δεν πάνε. Ο Χριστός δεν μας θέλει ψεύτες. Μας θέλει αληθινούς. Ο Χριστός  μας κατεβάζει τη μάσκα της υποκρισίας,  τόσο στον εαυτό μας, όσο και προς τους άλλους. Πόσες φορές ήταν εκείνες που παίξαμε θέατρο στον εαυτό μας; Πόσες φορές που υποκριθήκαμε μπροστά στους αδελφούς μας; Τότε, κι εσύ κι εγώ αδελφέ, δε μιμούμαστε τον Χριστό, την ίδια την Αλήθεια. Είμαστε υποκριτές. Δεν μπορούμε να διαλέγουμε πότε θα είμαστε χριστιανοί και πότε δεν  θα είμαστε. Ειδικότερα όταν θέλουμε να πείσουμε τους άλλους για το πόσο “καλοί χριστιανοί” είμαστε. Η υποκρισία στη πίστη είναι απ’ τις βαρύτερες μάσκες του κοσμικού φρονήματος. Πριν αρχίσει η Μ. Τεσσαρακοστή, οι 4 βδομάδες πριν την Καθαρά Δευτέρα, μας θυμίζουν ότι στη πνευματική ζωή δεν χωρά υποκρισία.
     Το πρώτο πράγμα που καλεί ο Χριστός να κάνουμε, είναι να πορευθούμε προς Αυτόν αληθινοί. Μονάχα αν δούμε τον εαυτό μας κατάματα, θα μπορέσουμε να μετανοήσουμε.-Μετανοώ σημαίνει ξαναχτίζω γέφυρα προς τον Χριστό. Σημαίνει καταλαβαίνω ότι δε μπορώ να ζήσω χωρίς Χριστό. Σημαίνει ότι σε  όλη μου τη ζωή αγωνίζομαι να είμαι  με τον Χριστό. Γι’ αυτό λένε οι Άγιοι Πατέρες ότι “χριστιανός χωρίς αγώνα είναι αδύνατο να υπάρξει”. Ας κάνουμε από σήμερα πλέον νέα αρχή, όχι για να αλλάξουμε μόνο τρόπο σκέψης, αυτό δεν φθάνει,  αλλά να δώσουμε χώρο στον Χριστό να μεταμορφώσει  τη σκέψη  και κυρίως τη ζωή μας ολόκληρη.  Το θέλημά Του να είναι θέλημά μας. Η Αλήθεια Του Αλήθεια μας. Η Ζωή Του  Ζωή μας. Αυτός Φως, Αυτός Οδός, Αυτός Ελευθερία. ΚΑΛΟ ΤΡΙΩΔΙΟ!! Τα αποκριάτικα έθιμα του Τριωδίου, δεν είναι χριστιανικά, αλλά προχριστιανικά ειδωλολατρικά. Κατάγονται από τη δεισιδαιμονία των αρχαίων Ελλήνων (όχι των φιλοσόφων). Κυριαρχεί η σκέψη η βασική αντίληψη  ότι, για να έρθει η καινούργια άνοιξη, πρέπει η "θεά Φύση" να γονιμοποιηθεί σεξουαλικά από τις αρσενικές θεότητες που ζουν σε σκοτεινά δάση και σπηλιές. Οι "θεότητες"  αυτές χαρακτηρίζονταν "δαιμόνια"  και ήταν ζωόμορφες. Είχαν μορφές τράγων, επειδή οι τράγοι έχουν μεγάλη σεξουαλική δύναμη - αλλά και άλλων ζώων. Οι σάτυροι κατά την αρχαία μυθολογία, είχαν αφτιά, πόδια και γεννητικά όργανα... γαϊδάρου. Οι αρχαίοι πρόγονοι ντύνονταν με προβιές (έπαιρναν δηλ. τη μορφή αυτών των αρσενικών και πρωτόγονων "θεοτήτων") και χοροπηδούσαν στα δάση για να τις προσκαλέσουν, να κάνουν το "γάμο" τους με τη θεά Φύση. Από τα τραγούδια αυτά "ωδές των τράγων" εξελίχθηκε αργότερα το σπουδαίο θεατρικό είδος της τραγωδίας. Τα ειδωλολατρικά έθιμα παρέμειναν στους λαούς  και μετά την αποδοχή του Χριστιανισμού, παρέμεινε και αυτή η συνήθεια με τις μεταμφιέσεις. Γι' αυτό η παραδοσιακή ελληνική αποκριάτικη μεταμφίεση (το ελληνικό καρναβάλι) είναι τραγόμορφοι μασκαράδες ζωσμένοι με μεγάλες κουδούνες. Η οργιαστική αυτή "λατρεία" δεν είναι συμπαθής- αποδεκτή από εμάς τους συνειδητούς χριστιανούς.  Το μοντέρνο καρναβάλι, δεν έχει καμία σχέση με το Ορθόδοξο Πνεύμα του Τριωδίου της Εκκλησίας. Είναι  ευκαιρία να ξεχνάμε το Θεό και να πέφτουμε στην αμαρτία, δήθεν "απελευθερωτικά" και καλό είναι να προσέχουμε πώς διασκεδάζουμε. Οι μάσκες του κόσμου θα βγουν από τα πατάρια ή θα  αγορασθούν από τα εποχιακά καταστήματα. Απ’ την άλλη, στην Εκκλησία δεν έχει μάσκες. Τα πάντα φωτεινά κι αγιασμένα, δε χρειάζεται τίποτε να κρυφτεί. Ο Χριστός μας διδάσκει ακριβώς το αντίθετο απ’ το φρόνημα του κόσμου. Να βγάζουμε τις μάσκες και να ‘μαστε αληθινοί. Χωρίς Αλήθεια, δεν υπάρχει ελευθερία. Χωρίς Αλήθεια, βγαίνουν οι μάσκες από το πατάρι και οι μάσκες πάντα εκβιάζουν. Για να διατηρήσουμε τις μάσκες πρέπει να “παίζουμε θέατρο”. Να χάσουμε την Αλήθεια να υποκριθούμε. Χάνοντας όμως την Αλήθεια, χάνουμε και την ελευθερία. Όταν υποκρινόμαστε, γινόμαστε σκλάβοι της μάσκας που φοράμε. Στην Εκκλησία δεν υπάρχουν μάσκες γιατί μας ελευθέρωσε ο Χριστός χαρίζοντάς μας όχι μια αλήθεια, αλλά Την Αλήθεια. Γι’ αυτό, ο μασκαράς κόσμος -με το κοσμικό φρόνημα-, τρέμει τον Χριστό γιατί ο Χριστός φωτίζει τι κρύβουν οι μάσκες. Ο Χριστός δείχνει πασιφανώς – Φῶς Χριστοῦ φαίνει πᾶσι. Μακριά απ’ τον Χριστό η χαρά  έχει ημερομηνία λήξης. Ο κόσμος  πεθαίνει. Αν κανείς λοιπόν θέλει να παραμένει στον κόσμο, τότε ο Χριστός δεν του κάνει, γιατί ο Χριστός δεν κάνει εκπτώσεις. Λέει πάντα το ναι, ναι και το όχι, όχι. Χριστός κι υποκρισία δεν πάνε. Ο Χριστός δεν μας θέλει ψεύτες. Μας θέλει αληθινούς. Ο Χριστός  μας κατεβάζει τη μάσκα της υποκρισίας,  τόσο στον εαυτό μας, όσο και προς τους άλλους. Πόσες φορές ήταν εκείνες που παίξαμε θέατρο στον εαυτό μας; Πόσες φορές που υποκριθήκαμε μπροστά στους αδελφούς μας; Τότε, κι εσύ κι εγώ αδελφέ, δε μιμούμαστε τον Χριστό, την ίδια την Αλήθεια. Είμαστε υποκριτές. Δεν μπορούμε να διαλέγουμε πότε θα είμαστε χριστιανοί και πότε δεν  θα είμαστε. Ειδικότερα όταν θέλουμε να πείσουμε τους άλλους για το πόσο “καλοί χριστιανοί” είμαστε. Η υποκρισία στη πίστη είναι απ’ τις βαρύτερες μάσκες του κοσμικού φρονήματος. Πριν αρχίσει η Μ. Τεσσαρακοστή, οι 4 βδομάδες πριν την Καθαρά Δευτέρα, μας θυμίζουν ότι στη πνευματική ζωή δεν χωρά υποκρισία. 
Το πρώτο πράγμα που καλεί ο Χριστός να κάνουμε, είναι να πορευθούμε προς Αυτόν αληθινοί. Μονάχα αν δούμε τον εαυτό μας κατάματα, θα μπορέσουμε να μετανοήσουμε.-Μετανοώ σημαίνει ξαναχτίζω γέφυρα προς τον Χριστό. Σημαίνει καταλαβαίνω ότι δε μπορώ να ζήσω χωρίς Χριστό. Σημαίνει ότι σε  όλη μου τη ζωή αγωνίζομαι να είμαι  με τον Χριστό. Γι’ αυτό λένε οι Άγιοι Πατέρες ότι “χριστιανός χωρίς αγώνα είναι αδύνατο να υπάρξει”. Ας κάνουμε από σήμερα πλέον νέα αρχή, όχι για να αλλάξουμε μόνο τρόπο σκέψης, αυτό δεν φθάνει,  αλλά να δώσουμε χώρο στον Χριστό να μεταμορφώσει  τη σκέψη  και κυρίως τη ζωή μας ολόκληρη.  Το θέλημά Του να είναι θέλημά μας. Η Αλήθεια Του Αλήθεια μας. Η Ζωή Του  Ζωή μας. Αυτός Φως, Αυτός Οδός, Αυτός Ελευθερία. ΚΑΛΟ ΤΡΙΩΔΙΟ!!

 †ΑΡΧΙΜ. ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΚΑΤΡΑΜΑΔΟΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου