Πέμπτη 26 Οκτωβρίου 2017

Η ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΖΟΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ


 Το κείμενο της εισήγησής μου που έλαβε χώρα στις 25/10/2017 στον Ιερό Καθεδρικό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Ηλιουπόλεως:

         Η λέξη <<ενορία>> σημαίνει την τοποθέτηση μιας συγκεκριμένης περιοχής εντός των ορίων και προέρχεται από το επίθετο της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας ενόριος.Η σύσταση της Ενορίας έγινε κατά τον β΄ αιώνα μ.Χ. και αποτελεί τον πυρήνα της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Σ΄αυτό το σημείο πρέπει να σημειωθεί ότι οι ενορίες είναι άρρηκτα συνενδεμένες με τις επισκοπές στις οποίες υπάγονται και συνεπώς με τους οικείους Επισκόπους. Η Εκκλησία και επομένως η Ενορία βλέπουν τον άνθρωπο ως μία ψυχοσωματική ολότητα. Η ενορία είναι σαν μια οικογένεια που έχει πατέρα τον Ιερέα αυτής. Ο Ιερέας-εφημέριος είναι ο συμπαραστάτης, ο πνευματικός πατέρας και καθοδηγητής, ο ποιμένας των ενοριτών του. Οι ενορίτες αποτελούν Σώμα Χριστού με κεφαλή τον ίδιο τον Κύριο. Οι πιστοί αγιάζονται και θεώνονται μέσα στη μυστηριακή ζωή της ενορίας και έρχονται σε εν Χριστώ αγαπητική Κοινωνία με τους αδελφούς τους. Μέσα από τις Λατρευτικές συνάξεις της Ενορίας, τα μαθήματα Ορθοδόξου Κατηχήσεως, τα τμήματα εκμάθησης παραδοσιακών χορών, τις προσκυνηματικές εκδρομές και τις λοιπές δραστηριότητες των Ναών οι ενορίτες έρχονται πιο κοντά, γνωρίζονται και αναπτύσσουν δεσμούς-σχέσεις μεταξύ τους. Μέσα σε αυτήν την μεγάλη οικογένεια που λέγεται ενορία, μπορεί να υπάρχουν άνθρωποι με κινητική ή νοητική ή σύνθετη Αναπηρία.
          Τα άτομα με αναπηρία συνήθως τραβούν την προσοχή των ανθρώπων, σε όποιο χώρο βρίσκονται. Ο λόγος που προσέχει κάποιος ένα άτομο αμεα είναι  διαφορετικός φυσικά το ίδιο συμβαίνει και στην εκκλησία. Ανάλογα με την παιδεία του κάθε ανθρώπου είναι και η ματιά και η γνώμη που έχει ο καθένας για τα άτομα αμεα. Υπάρχει μία μερίδα ανθρώπων οι οποίοι όταν βλέπουν άτομα με Αναπηρία θέλουν να προς φέρουν την βοήθειά τους και να τους διευκολύνουν στην καθημερινότητά τους. Άλλοι νιώθουν θαυμασμό για τον αγώνα, την δύναμη, την υπομονή  που δείχνουν, όπως όλοι, για τη ζωή τους.
Το πρόβλημα της πρόσβασης για αναπηρικά αμαξίδια ή ειδική σηματοδότηση για τυφλούς είναι ένας καθημερινός Γολγοθάς  για τα αμεα και βέβαια αυτό είναι ένα πρόβλημα που το συναντάς και σε αρκετούς Ναούς, όπου κάποιος θα περίμενε μεγαλύτερη ευαισθησία έτσι οι πιστοί βοηθούν τους ανθρώπους με αμαξίδια να ανεβούν τα σκαλοπάτια της εκκλησίας, κουβαλώντας τους οι ίδιοι στα αμαξίδια στις σκάλες ή οδηγώντας τους από το χέρι αν αντιμετωπίζουν Αναπηρία όρασης. Οι εκκλησιαστικοί επίτροποι, σε κάποιες περιπτώσεις, βοηθούν αυτά τα πρόσωπα να ανάψουν το κερί τους και να προσκυνήσουν τις ιερές εικόνες που βρίσκονται ψηλά στα προσκυνητάρια και ενδεχομένως δεν τις φτάνουν.
Οι άνθρωποι σε έναν Ναό συνήθως δείχνουν αγάπη και φιλικά αισθήματα για τα αμεα. Κάποιοι είναι έτσι και στην καθημερινή του ζωής ενώ κάποιοι άλλοι επηρεάζονται από το περιβάλλον και το ξεχνάνε στην καθημερινότητά τους, την κριτική και τον χαρακτηρισμό τους τον αφήνω σε εσάς. Με την πρώτη ευκαιρία τους πλησιάζουν, έχοντας τη διάθεση να τους γνωρίσουν και να επικοινωνήσουν ή καλύτερα, όπως θα λέγαμε  στη Θεολογική γλώσσα, να κοινωνήσουν με τα πρόσωπα με Αναπηρία. Με αυτόν τον τρόπο έρχονται σε εν Χριστώ Κοινωνία μεταξύ τους, σε επαφή, γνωρίζονται, αναπτύσσουν σχέσεις-δεσμούς, φιλίες και κοινωνικοποιούνται. Οι δεσμοί αυτοί δημιουργούνται σιγά-σιγά με την πάροδο του χρόνου. Ας μη ξεχνάμε ότι η Εκκλησία και η ενορία εν γένει, από κοινωνιολογικής πλευράς, είναι φορείς κοινωνικοποίησης για όλους. Τα πρόσωπα με Αναπηρία όταν βλέπουν τέτοιες καλές συμπεριφορές από τους συνανθρώπους τους χαίρονται, νοιώθουν ότι είναι αποδεχτά και ισότιμα μέλη της κοινωνίας και φυσικά της Ενορίας, χωρίς ταμπού και προκαταλήψεις.
          Στον αντίποδα των καλών συμπεριφορών, ερχόμαστε να εξετάσουμε στις κακές συμπεριφορές των εκκλησιαζομένων προς τα πρόσωπα με Αναπηρία. Υπάρχουν πιστοί που συμπεριφέρονται με επιπολαιότητα. Κάποιοι ασυνείδητοι οδηγοί σταθμεύουν τα αυτοκίνητα τους μπροστά ή πάνω στις ράμπες των Ναών, όπου υπάρχουν, φυσικά αυτό το συναντάμε και εκτός εκκλησιαστικού χώρου. Με αυτόν τον τρόπο εμποδίζεται η πρόσβαση εντός των Ιερών Ναών στους συνανθρώπους μας που είναι καθηλωμένοι σε αναπηρικά αμαξίδια, καθώς επίσης στις μητέρες με μωρά σε καρότσια, σε ηλικιωμένους, σε υπέρβαρους που ενδεχομένως χρησιμοποιούν τις ράμπες. Θα αναφέρω και κάποια περίπτωση που ίσως κάνει εντύπωση αλλά συμβαίνει  κάποιοι δίνουν ελεημοσύνη στα πρόσωπα με Αναπηρία, νομίζοντας ότι είναι επαίτες λες και η αναπηρία συνυπάρχει με την επαιτεία. Επομένως να διασαφηνίσω κάτι ότι οι άνθρωποι με Αναπηρία πριν από το 1980 δεν έπαιρναν οικονομική βοήθεια από την Πολιτεία και έτσι αναγκάζονταν να επαιτούν. Στη σύγχρονη εποχή το κράτος τους δίνει προνοιακά επιδόματα και επομένως, ελάχιστοι δεν έχουν οικονομικούς πόρους. Άρα, οι πιστοί πρέπει να διακρίνουν εάν αυτοί οι άνθρωποι έρχονται στον Ναό για να ζητήσουν ελεημοσύνη ή απλώς για να ασκήσουν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα, ώστε να μην τους φέρουν σε δύσκολη θέση. Θα πρέπει να αναφέρω ότι υπάρχουν κάποιοι ενορίτες οι οποίοι δεν ξέρουν τον τρόπο που πρέπει να συμπεριφερθούν και νιώθουν αμηχανία με αποτέλεσμα να φαίνεται ότι αδιαφορούν για τα αμεα για να μην δείξουν ότι τραβούν τα βλέμματα των άλλων και νοιώθουν άβολα.
Υπάρχουν και άνθρωποι που έχουν άγνοια πάνω σε θέματα Αναπηρίας, τους κοιτούν με περιέργεια και με φόβο. Ευχαριστούν τον Θεό που δεν είναι στη θέση τους. Άλλοι φέρονται στους ανθρώπους με Αναπηρίες με οίκτο και τους αποκαλούν «καημένους» ή τους εύχονται «περαστικά» ή «Ο Θεός να σε κάνει καλά». Αυτές οι συμπεριφορές θυμώνουν και στεναχωρούν τα πρόσωπα με Αναπηρία διότι εκπέμπουν μια κακομοιριά. Δε θεωρούν την Αναπηρία τους ως αρρώστια, αλλά ως ευλογία όπως έλεγε και ο Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης ο Εζνεπήδης. Ο Χριστός διετύπωσε τον Χρυσό Κανόνα που λέει, «όπως θέλετε να σας φέρονται οι άλλοι έτσι να τους φέρεστε και εσείς». Επομένως, αν δε θέλουμε να μας φέρονται σαν κακομοίρηδες, δεν πρέπει να τους φερόμαστε έτσι και εμείς.

       Τα πρόσωπα με Αναπηρία μορφώνονται, εργάζονται, έχουν κοινωνική ζωή και φίλους. Ζουν μια φυσιολογική ζωή, δεν είναι ούτε άρρωστοι, ούτε καημένοι. Οι κακές συμπεριφορές προς τα αμεα είναι αποτέλεσμα έλλειψης σωστής ενημέρωση και παιδείας πάνω σε θέματα Αναπηρίας. Οι άνθρωποι πρέπει να ενημερώνονται και να ευαισθητοποιούνται για τα θέματα αυτά, από μικρή ηλικία, μέσα από την οικογένεια, το σχολείο και κατήχηση.
Κατά τη γνώμη μου, θα πρέπει να συσταθεί ένας κλάδος Ποιμαντικής που να ασχολείται αποκλειστικά με τα αμεα. Δε μπορώ να δεχθώ ότι αυτοί οι άνθρωποι εντάσσονται στην Ποιμαντική των ασθενών, η Αναπηρία δεν είναι ασθένεια. Κακές συμπεριφορές, σπάνια βέβαια, έχουν κάποιοι κληρικοί και αυτό το λέω με πολύ σεβασμό στους Ιερωμένους. Μέσα από τον κλάδο της Ποιμαντικής των Αναπήρων θα έπρεπε οι Ιερείς να μαθαίνουν πως να προσεγγίζουν και πως να φέρονται στα αμεα. Από τη συμπεριφορά των κληρικών παραδειγματίζονται και οι λαϊκοί, ας μην το ξεχνάμε αυτό.
Η Ενορία πρέπει να ενθαρρύνει τα πρόσωπα με Αναπηρία να συμμετέχουν στις δραστηριότητες της. Η Ενορία μας στηρίζει ποικιλοτρόπως τα αμεα και ειδικά τα παιδιά του Ειδικού Γυμνασίου-Λυκείου Αθηνών που βρίσκεται στην περιοχή της Ηλιούπολης.

Τέλος, θα ήθελα να αναφέρω ότι οι όροι άτομα με ειδικές ανάγκες ή ειδικές ικανότητες είναι λανθασμένοι. Στην Ορθόδοξη Δογματική Θεολογία δεν υφίσταται ο όρος άτομο για τον άνθρωπο, αλλά χρησιμοποιεί τη λέξη πρόσωπο. Επομένως, είναι πρόσωπα με Αναπηρία. Ας μη μας φοβίζει η λέξη Αναπηρία, μπορεί να έχει δυσκολίες, αλλά είναι ευλογία!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου