Τρίτη 31 Οκτωβρίου 2017

ΤΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ




Πολλές φορές σαν γονείς, ξεχνάμε ότι έχουμε απέναντί μας ένα παιδί που το μόνο που θέλει είναι αγάπη από εμάς. Τα οικονομικά προβλήματα, τα νεύρα της δουλειάς και το άγχος της επιβίωσης μας κάνει να ξεχνάμε το πιο σημαντικό πράγμα στο κόσμο. Ποιο είναι αυτό; Ο τρόπος μας και η συμπεριφορά μας απέναντι στο παιδί μας. Διαβάστε το κείμενο της Κατερίνας Μάλλιου.
 Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να σε φοβάμαι...Ενώ εσύ μου φώναζες, τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου...Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός...Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να μην τολμάω, να μη δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις...Ενώ εσύ μου φώναζες, με έκανες να νιώθω ασήμαντος και αδύναμος...Ενώ εσύ μου φώναζες, μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι...Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κάποιο πρόβλημα ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν πώς θα αντιδρούσες...Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα...Ενώ εσύ μου φώναζες, η φωνή σου δεν με άφηνε να σκεφτώ τα λόγια σου...Ενώ εσύ μου φώναζες, ίδρωνα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το στομάχι και τα αυτιά μου πονούσαν...Ενώ εσύ μου φώναζες, θύμωνα που δεν νοιαζόσουν για αυτά που ήθελα να σου πω...Ενώ εσύ μου φώναζες, αναρωτιόμουν που πήγε ο μπαμπάς μου...Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να φωνάζω κι εγώ...Ενώ εσύ μου φώναζες, ήμουν μόνος μου...Ενώ εσύ μου φώναζες, σκεφτόμουν ότι δεν μ’ αγαπάς πια...Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι επιτρέπεται να φέρομαι άσχημα σε κάποιον πιο αδύναμο από μένα...Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες πώς να φερθώ στα παιδιά μου όταν μεγαλώσω...Ενώ εσύ μου φώναζες, δεν φανταζόσουν τον αγώνα που πρέπει να δώσω τώρα που μεγάλωσα, για να μη γίνω σαν εσένα... 

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΑΡΧΙΜ. ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΚΑΤΡΑΜΑΔΟΣ

Ο ΠΑΠΠΑΣΤΡΑΤΟΣ ΚΑΙ Ο ΜΙΚΡΟΣ ΡΑΦΑΗΛ (Α΄ΜΕΡΟΣ)





Σ΄ένα χωριό στο νησί της Λέσβου, την Καλλονή, ζούσε ένας καλόκαρδος παππάς, ο Παππαστράτος μαζί με την παππαδιά του, την παππαδιά Ελένη. Κάθε απόγευμα ο Παππαστράτος πήγαινε περίπατο στη θάλασσα. Μία μέρα λοιπόν, καθώς περπατούσε στην ακρογιαλιά, είδε ένα μικρό αγοράκι ξαπλωμένο στην άμμο. ‘Ηταν ένα μελαχρινό όμορφο αγόρι, ήταν από μια χώρα που είχε πόλεμο. Το είχαν πάρει οι γονείς του μαζί τους στο καΐκι, που θα τους πήγαινε να ζήσουν σε μια μακρινή χωρά που είχε ειρήνη, αλλά οι γονείς του χάθηκαν μες την φουρτουνιασμένη θάλασσα και ο μικρούλης βρέθηκε μόνος του να κοιμάται στην αμμουδιά της Καλλονής. Μόλις το είδε ο Παππαστράτος συγκινήθηκε και το αγάπησε και το πήρε σπίτι του να το φροντίσει μαζί με την παππαδιά Ελένη. Το ζευγάρι δεν είχε παιδιά κι έτσι αποφάσισαν να το μεγαλώσουν εκείνοι. Ο μικρούλης ήταν ακόμα πολύ μωρό. Η μαμά του η παππαδιά Ελένη και ο μπαμπάς του ο Παπαστράτος αποφάσισαν να το βαπτίσουν και του έδωσαν το όνομα Ραφαήλ. Ο μικρούλης μεγάλωνε, πήγαινε σχολείο και τα απογεύματα έπαιζε με τα άλλα παιδιά του χωριού, μπάλα, στην πλατεία. Κάθε Κυριακή, μετά τη Θεία Λειτουργία, πήγαινε βόλτα στην παραλία μαζί με τον μπαμπά του, τον Παππαστράτο. Εκεί έπαιζαν μαζί και ο Ραφαήλ έκανε πατίνι που του άρεσε πολύ. Ο μικρούλης Ραφαήλ αγαπούσε πολύ τη μαμά του, την παππαδιά Ελένη και τον μπαμπά του, τον Παππαστράτο. 

Πέμπτη 26 Οκτωβρίου 2017

Η ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΖΟΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ


 Το κείμενο της εισήγησής μου που έλαβε χώρα στις 25/10/2017 στον Ιερό Καθεδρικό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Ηλιουπόλεως:

         Η λέξη <<ενορία>> σημαίνει την τοποθέτηση μιας συγκεκριμένης περιοχής εντός των ορίων και προέρχεται από το επίθετο της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας ενόριος.Η σύσταση της Ενορίας έγινε κατά τον β΄ αιώνα μ.Χ. και αποτελεί τον πυρήνα της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Σ΄αυτό το σημείο πρέπει να σημειωθεί ότι οι ενορίες είναι άρρηκτα συνενδεμένες με τις επισκοπές στις οποίες υπάγονται και συνεπώς με τους οικείους Επισκόπους. Η Εκκλησία και επομένως η Ενορία βλέπουν τον άνθρωπο ως μία ψυχοσωματική ολότητα. Η ενορία είναι σαν μια οικογένεια που έχει πατέρα τον Ιερέα αυτής. Ο Ιερέας-εφημέριος είναι ο συμπαραστάτης, ο πνευματικός πατέρας και καθοδηγητής, ο ποιμένας των ενοριτών του. Οι ενορίτες αποτελούν Σώμα Χριστού με κεφαλή τον ίδιο τον Κύριο. Οι πιστοί αγιάζονται και θεώνονται μέσα στη μυστηριακή ζωή της ενορίας και έρχονται σε εν Χριστώ αγαπητική Κοινωνία με τους αδελφούς τους. Μέσα από τις Λατρευτικές συνάξεις της Ενορίας, τα μαθήματα Ορθοδόξου Κατηχήσεως, τα τμήματα εκμάθησης παραδοσιακών χορών, τις προσκυνηματικές εκδρομές και τις λοιπές δραστηριότητες των Ναών οι ενορίτες έρχονται πιο κοντά, γνωρίζονται και αναπτύσσουν δεσμούς-σχέσεις μεταξύ τους. Μέσα σε αυτήν την μεγάλη οικογένεια που λέγεται ενορία, μπορεί να υπάρχουν άνθρωποι με κινητική ή νοητική ή σύνθετη Αναπηρία.
          Τα άτομα με αναπηρία συνήθως τραβούν την προσοχή των ανθρώπων, σε όποιο χώρο βρίσκονται. Ο λόγος που προσέχει κάποιος ένα άτομο αμεα είναι  διαφορετικός φυσικά το ίδιο συμβαίνει και στην εκκλησία. Ανάλογα με την παιδεία του κάθε ανθρώπου είναι και η ματιά και η γνώμη που έχει ο καθένας για τα άτομα αμεα. Υπάρχει μία μερίδα ανθρώπων οι οποίοι όταν βλέπουν άτομα με Αναπηρία θέλουν να προς φέρουν την βοήθειά τους και να τους διευκολύνουν στην καθημερινότητά τους. Άλλοι νιώθουν θαυμασμό για τον αγώνα, την δύναμη, την υπομονή  που δείχνουν, όπως όλοι, για τη ζωή τους.
Το πρόβλημα της πρόσβασης για αναπηρικά αμαξίδια ή ειδική σηματοδότηση για τυφλούς είναι ένας καθημερινός Γολγοθάς  για τα αμεα και βέβαια αυτό είναι ένα πρόβλημα που το συναντάς και σε αρκετούς Ναούς, όπου κάποιος θα περίμενε μεγαλύτερη ευαισθησία έτσι οι πιστοί βοηθούν τους ανθρώπους με αμαξίδια να ανεβούν τα σκαλοπάτια της εκκλησίας, κουβαλώντας τους οι ίδιοι στα αμαξίδια στις σκάλες ή οδηγώντας τους από το χέρι αν αντιμετωπίζουν Αναπηρία όρασης. Οι εκκλησιαστικοί επίτροποι, σε κάποιες περιπτώσεις, βοηθούν αυτά τα πρόσωπα να ανάψουν το κερί τους και να προσκυνήσουν τις ιερές εικόνες που βρίσκονται ψηλά στα προσκυνητάρια και ενδεχομένως δεν τις φτάνουν.
Οι άνθρωποι σε έναν Ναό συνήθως δείχνουν αγάπη και φιλικά αισθήματα για τα αμεα. Κάποιοι είναι έτσι και στην καθημερινή του ζωής ενώ κάποιοι άλλοι επηρεάζονται από το περιβάλλον και το ξεχνάνε στην καθημερινότητά τους, την κριτική και τον χαρακτηρισμό τους τον αφήνω σε εσάς. Με την πρώτη ευκαιρία τους πλησιάζουν, έχοντας τη διάθεση να τους γνωρίσουν και να επικοινωνήσουν ή καλύτερα, όπως θα λέγαμε  στη Θεολογική γλώσσα, να κοινωνήσουν με τα πρόσωπα με Αναπηρία. Με αυτόν τον τρόπο έρχονται σε εν Χριστώ Κοινωνία μεταξύ τους, σε επαφή, γνωρίζονται, αναπτύσσουν σχέσεις-δεσμούς, φιλίες και κοινωνικοποιούνται. Οι δεσμοί αυτοί δημιουργούνται σιγά-σιγά με την πάροδο του χρόνου. Ας μη ξεχνάμε ότι η Εκκλησία και η ενορία εν γένει, από κοινωνιολογικής πλευράς, είναι φορείς κοινωνικοποίησης για όλους. Τα πρόσωπα με Αναπηρία όταν βλέπουν τέτοιες καλές συμπεριφορές από τους συνανθρώπους τους χαίρονται, νοιώθουν ότι είναι αποδεχτά και ισότιμα μέλη της κοινωνίας και φυσικά της Ενορίας, χωρίς ταμπού και προκαταλήψεις.
          Στον αντίποδα των καλών συμπεριφορών, ερχόμαστε να εξετάσουμε στις κακές συμπεριφορές των εκκλησιαζομένων προς τα πρόσωπα με Αναπηρία. Υπάρχουν πιστοί που συμπεριφέρονται με επιπολαιότητα. Κάποιοι ασυνείδητοι οδηγοί σταθμεύουν τα αυτοκίνητα τους μπροστά ή πάνω στις ράμπες των Ναών, όπου υπάρχουν, φυσικά αυτό το συναντάμε και εκτός εκκλησιαστικού χώρου. Με αυτόν τον τρόπο εμποδίζεται η πρόσβαση εντός των Ιερών Ναών στους συνανθρώπους μας που είναι καθηλωμένοι σε αναπηρικά αμαξίδια, καθώς επίσης στις μητέρες με μωρά σε καρότσια, σε ηλικιωμένους, σε υπέρβαρους που ενδεχομένως χρησιμοποιούν τις ράμπες. Θα αναφέρω και κάποια περίπτωση που ίσως κάνει εντύπωση αλλά συμβαίνει  κάποιοι δίνουν ελεημοσύνη στα πρόσωπα με Αναπηρία, νομίζοντας ότι είναι επαίτες λες και η αναπηρία συνυπάρχει με την επαιτεία. Επομένως να διασαφηνίσω κάτι ότι οι άνθρωποι με Αναπηρία πριν από το 1980 δεν έπαιρναν οικονομική βοήθεια από την Πολιτεία και έτσι αναγκάζονταν να επαιτούν. Στη σύγχρονη εποχή το κράτος τους δίνει προνοιακά επιδόματα και επομένως, ελάχιστοι δεν έχουν οικονομικούς πόρους. Άρα, οι πιστοί πρέπει να διακρίνουν εάν αυτοί οι άνθρωποι έρχονται στον Ναό για να ζητήσουν ελεημοσύνη ή απλώς για να ασκήσουν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα, ώστε να μην τους φέρουν σε δύσκολη θέση. Θα πρέπει να αναφέρω ότι υπάρχουν κάποιοι ενορίτες οι οποίοι δεν ξέρουν τον τρόπο που πρέπει να συμπεριφερθούν και νιώθουν αμηχανία με αποτέλεσμα να φαίνεται ότι αδιαφορούν για τα αμεα για να μην δείξουν ότι τραβούν τα βλέμματα των άλλων και νοιώθουν άβολα.
Υπάρχουν και άνθρωποι που έχουν άγνοια πάνω σε θέματα Αναπηρίας, τους κοιτούν με περιέργεια και με φόβο. Ευχαριστούν τον Θεό που δεν είναι στη θέση τους. Άλλοι φέρονται στους ανθρώπους με Αναπηρίες με οίκτο και τους αποκαλούν «καημένους» ή τους εύχονται «περαστικά» ή «Ο Θεός να σε κάνει καλά». Αυτές οι συμπεριφορές θυμώνουν και στεναχωρούν τα πρόσωπα με Αναπηρία διότι εκπέμπουν μια κακομοιριά. Δε θεωρούν την Αναπηρία τους ως αρρώστια, αλλά ως ευλογία όπως έλεγε και ο Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης ο Εζνεπήδης. Ο Χριστός διετύπωσε τον Χρυσό Κανόνα που λέει, «όπως θέλετε να σας φέρονται οι άλλοι έτσι να τους φέρεστε και εσείς». Επομένως, αν δε θέλουμε να μας φέρονται σαν κακομοίρηδες, δεν πρέπει να τους φερόμαστε έτσι και εμείς.

       Τα πρόσωπα με Αναπηρία μορφώνονται, εργάζονται, έχουν κοινωνική ζωή και φίλους. Ζουν μια φυσιολογική ζωή, δεν είναι ούτε άρρωστοι, ούτε καημένοι. Οι κακές συμπεριφορές προς τα αμεα είναι αποτέλεσμα έλλειψης σωστής ενημέρωση και παιδείας πάνω σε θέματα Αναπηρίας. Οι άνθρωποι πρέπει να ενημερώνονται και να ευαισθητοποιούνται για τα θέματα αυτά, από μικρή ηλικία, μέσα από την οικογένεια, το σχολείο και κατήχηση.
Κατά τη γνώμη μου, θα πρέπει να συσταθεί ένας κλάδος Ποιμαντικής που να ασχολείται αποκλειστικά με τα αμεα. Δε μπορώ να δεχθώ ότι αυτοί οι άνθρωποι εντάσσονται στην Ποιμαντική των ασθενών, η Αναπηρία δεν είναι ασθένεια. Κακές συμπεριφορές, σπάνια βέβαια, έχουν κάποιοι κληρικοί και αυτό το λέω με πολύ σεβασμό στους Ιερωμένους. Μέσα από τον κλάδο της Ποιμαντικής των Αναπήρων θα έπρεπε οι Ιερείς να μαθαίνουν πως να προσεγγίζουν και πως να φέρονται στα αμεα. Από τη συμπεριφορά των κληρικών παραδειγματίζονται και οι λαϊκοί, ας μην το ξεχνάμε αυτό.
Η Ενορία πρέπει να ενθαρρύνει τα πρόσωπα με Αναπηρία να συμμετέχουν στις δραστηριότητες της. Η Ενορία μας στηρίζει ποικιλοτρόπως τα αμεα και ειδικά τα παιδιά του Ειδικού Γυμνασίου-Λυκείου Αθηνών που βρίσκεται στην περιοχή της Ηλιούπολης.

Τέλος, θα ήθελα να αναφέρω ότι οι όροι άτομα με ειδικές ανάγκες ή ειδικές ικανότητες είναι λανθασμένοι. Στην Ορθόδοξη Δογματική Θεολογία δεν υφίσταται ο όρος άτομο για τον άνθρωπο, αλλά χρησιμοποιεί τη λέξη πρόσωπο. Επομένως, είναι πρόσωπα με Αναπηρία. Ας μη μας φοβίζει η λέξη Αναπηρία, μπορεί να έχει δυσκολίες, αλλά είναι ευλογία!

60' Ελλάδα | Σκύρος

Σάββατο 21 Οκτωβρίου 2017

Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 22 Ὀκτωβρίου 2017, στ΄ Λουκᾶ (Λουκ. η΄ 26-39)







Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐλθόντι τῷ ᾿Ιησοῦ εἰς τὴν χώραν τῶν Γα­δαρη­νῶν, ὑπήν­τησεν αὐτῷ ἀνήρ τις ἐκ τῆς πόλεως, ὃς εἶχε δαιμόνια ἐκ χρόνων ἱκανῶν, καὶ ἱμάτιον οὐκ ἐνεδιδύσκετο καὶ ἐν οἰκίᾳ οὐκ ἔμενεν, ἀλλ᾿ ἐν τοῖς μνήμασιν. ἰδὼν δὲ τὸν ᾿Ιησοῦν καὶ ἀνακράξας προσέπεσεν αὐτῷ καὶ φωνῇ μεγάλῃ εἶπε· τί ἐμοὶ καὶ σοί, ᾿Ιησοῦ, υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου; δέομαί σου, μή με βα­­σανίσῃς. παρήγγειλε γὰρ τῷ πνεύματι τῷ ἀ­κα­θάρτῳ ἐξελθεῖν ἀπὸ τοῦ ἀν­­θρώπου. πολλοῖς γὰρ χρόνοις συν­ηρπάκει αὐτόν, καὶ ἐδεσμεῖτο ἁλύσεσι καὶ πέδαις φυλασσόμενος, καὶ διαρρήσσων τὰ δεσμὰ ἠλαύνετο ὑπὸ τοῦ δαίμονος εἰς τὰς ἐρή­μους. ἐ­πη­ρώτησε δὲ αὐτὸν ὁ ᾿Ιησοῦς λέγων· τί σοί ἐστιν ὄνομα; ὁ δὲ εἶπε· λεγεών· ὅτι δαι­μόνια πολλὰ εἰσῆλθεν εἰς αὐτόν· καὶ παρεκάλει αὐτὸν ἵνα μὴ ἐπιτάξῃ αὐτοῖς εἰς τὴν ἄβυσσον ἀπελθεῖν. ἦν δὲ ἐκεῖ ἀγέλη χοίρων ἱκα­νῶν βοσκομένων ἐν τῷ ὄρει· καὶ παρεκάλουν αὐτὸν ἵνα ἐπιτρέψῃ αὐ­τοῖς εἰς ἐκείνους εἰσελθεῖν· καὶ ἐπέτρεψεν αὐτοῖς. ἐξελθόντα δὲ τὰ δαιμόνια ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπου εἰσῆλθον εἰς τοὺς χοίρους, καὶ ὥρμησεν ἡ ἀγέλη κατὰ τοῦ κρημνοῦ εἰς τὴν λίμνην καὶ ἀπεπνίγη. ἰδόντες δὲ οἱ βόσκον­τες τὸ γεγενημένον ἔφυγον, καὶ ἀπήγγειλαν εἰς τὴν πόλιν καὶ εἰς τοὺς ἀγρούς. ἐξῆλθον δὲ ἰδεῖν τὸ γεγονός, καὶ ἦλθον πρὸς τὸν ᾿Ιησοῦν καὶ εὗρον καθήμενον τὸν ἄνθρωπον, ἀφ᾿ οὗ τὰ δαιμόνια ἐξεληλύθει, ἱματισμένον καὶ σωφρονοῦντα παρὰ τοὺς πό­δας τοῦ ᾿Ιησοῦ, καὶ ἐφοβήθησαν. ἀπήγγειλαν δὲ αὐτοῖς οἱ ἰδόντες πῶς ἐσώθη ὁ δαιμονισθείς. καὶ ἠρώτησαν αὐ­τὸν ἅπαν τὸ πλῆθος τῆς περιχώρου τῶν Γαδαρηνῶν ἀπελθεῖν ἀπ᾿ αὐτῶν, ὅτι φό­βῳ μεγάλῳ συν­είχοντο. αὐτὸς δὲ ἐμβὰς εἰς τὸ πλοῖον ὑπέστρεψεν. ἐδέετο δὲ αὐτοῦ ὁ ἀνήρ, ἀφ᾿ οὗ ἐξεληλύθει τὰ δαιμόνια, εἶναι σὺν αὐτῷ· ἀπέλυσε δὲ αὐτὸν ὁ ᾿Ιησοῦς λέγων· ὑπόστρεφε εἰς τὸν οἶκόν σου καὶ διηγοῦ ὅσα ἐποίησέ σοι ὁ Θεός. καὶ ἀπῆλθε καθ᾿ ὅλην τὴν πόλιν κηρύσσων ὅσα ἐποίησεν αὐτῷ ὁ ᾿Ιησοῦς.

Ἀποστολικὸ Ἀνἀγνωσμα Κυριακῆς 22 Ὀκτωβρίου 2017, Κ΄ ἐπιστολῶν (Γαλ. α΄ 11-19)





Ἀδελφοί, γνωρίζω ὑμῖν τὸ εὐαγγέλιον τὸ εὐαγγελισθὲν ὑπ᾿ ἐμοῦ ὅτι οὐκ ἔστι κατὰ ἄνθρωπον· οὐδὲ γὰρ ἐγὼ παρὰ ἀνθρώπου παρέλαβον αὐτὸ οὔτε ἐδιδάχθην, ἀλλὰ δι᾿ ἀποκαλύψεως ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ. ᾿Ηκούσατε γὰρ τὴν ἐμὴν ἀναστροφήν ποτε ἐν τῷ ᾿Ιουδαϊσμῷ, ὅτι καθ᾿ ὑπερβολὴν ­ἐδίωκον τὴν ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ καὶ ἐπόρθουν αὐτήν, καὶ προέκοπτον ἐν τῷ ᾿Ιουδαϊσμῷ ὑπὲρ πολλοὺς συνηλικιώτας ἐν τῷ γένει μου, περισσοτέρως ζηλωτὴς ὑπάρχων τῶν πατρικῶν μου παραδόσεων. Ὅτε δὲ εὐδόκησεν ὁ Θεὸς ὁ ἀφορίσας με ἐκ κοιλίας μητρός μου καὶ καλέσας διὰ τῆς χάριτος αὐτοῦ ἀποκαλύψαι τὸν υἱὸν αὐτοῦ ἐν ἐμοί, ἵνα εὐαγγελίζωμαι αὐτὸν ἐν τοῖς ἔθνε­σιν, εὐθέως οὐ προσανεθέμην σαρκὶ καὶ αἵματι, οὐδὲ ἀνῆλθον εἰς ῾Ιεροσόλυ­μα πρὸς τοὺς πρὸ ἐμοῦ ἀποστόλους, ἀλλὰ ἀπῆλθον εἰς ᾿Αραβίαν, καὶ πάλιν ὑπέστρεψα εἰς Δαμασκόν. ῎Επειτα μετὰ ἔτη τρία ἀνῆλθον εἰς ῾Ιεροσόλυμα ἱστορῆσαι Πέτρον, καὶ ἐπέμεινα πρὸς αὐτὸν ἡμέρας δεκαπέντε· ἕτερον δὲ τῶν ἀποστόλων οὐκ εἶδον εἰ μὴ ᾿Ιάκωβον τὸν ἀδελφὸν τοῦ Κυρίου.

Σάββατο 14 Οκτωβρίου 2017

Εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 15 Ὀκτωβρίου 2017, Δ΄ Λουκᾶ, τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου (Λουκ. η΄ 5-15)



Εἶπεν ὁ Κύριος τὴν παραβολὴν ταύτην· ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ. καὶ ἐν τῷ σπείρειν αὐτὸν ὃ μὲν ἔπεσε παρὰ τὴν ὁδόν, καὶ κατεπατήθη, καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ κατέφαγεν αὐτό· καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐπὶ τὴν πέτραν, καὶ φυὲν ἐξηράνθη διὰ τὸ μὴ ἔχειν ἰκμάδα· καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐν μέσῳ τῶν ἀκανθῶν, καὶ συμφυεῖσαι αἱ ἄκανθαι ἀπέπνιξαν αὐτό· καὶ ἕτερον ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν τὴν ἀγαθήν, καὶ φυὲν ἐποίησε καρπὸν ἑκατονταπλασίονα. ᾿Επηρώτων δὲ αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· τίς εἴη ἡ παραβολὴ αὕτη. ὁ δὲ εἶπεν· ὑμῖν δέδοται γνῶναι τὰ μυστήρια τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τοῖς δὲ λοιποῖς ἐν παραβολαῖς, ἵνα βλέπον­τες μὴ βλέπωσι καὶ ἀ­κού­οντες μὴ συνιῶσιν. ἔστι δὲ αὕτη ἡ παραβολή· ὁ σπό­ρος ἐστὶν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ· οἱ δὲ παρὰ τὴν ὁδόν εἰσιν οἱ ἀκούσαν­τες, εἶτα ἔρχεται ὁ διάβολος καὶ αἴρει τὸν λόγον ἀπὸ τῆς καρδίας αὐτῶν, ἵνα μὴ πιστεύσαντες σωθῶσιν. οἱ δὲ ἐπὶ τῆς πέτρας οἳ ὅταν ἀκούσωσι, μετὰ χαρᾶς δέχονται τὸν λόγον, καὶ οὗτοι ρίζαν οὐκ ἔχουσιν, οἳ πρὸς καιρὸν πιστεύουσι καὶ ἐν καιρῷ πειρασμοῦ ἀφίστανται. τὸ δὲ εἰς τὰς ἀκάνθας πεσόν, οὗτοί εἰσιν οἱ ἀ­κούσαντες, καὶ ὑπὸ μεριμνῶν καὶ πλού­του καὶ ἡδονῶν τοῦ βίου πορευόμενοι συμπνίγονται καὶ οὐ τελεσφοροῦσι. τὸ δὲ ἐν τῇ καλῇ γῇ, οὗτοί εἰσιν οἵτινες ἐν καρδίᾳ καλῇ καὶ ἀγαθῇ ἀκούσαντες τὸν λόγον κα­τέχουσι καὶ καρποφοροῦσιν ἐν ὑπομονῇ. ταῦτα λέ­γων ἐφώνει· ὁ ἔ­χων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω.

Ἀποστολικό Ἀνἀγνωσμα Κυριακῆς 15 Ὀκτωβρίου 2017, τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου (Τίτ. γ΄ 8-15)




Τέκνον Τίτε, πιστὸς ὁ λόγος· καὶ περὶ τούτων ­βούλομαί σε διαβεβαιοῦσθαι, ἵνα φρον­τί­ζωσι καλῶν ἔργων προ­ΐστασθαι οἱ πεπιστευκότες τῷ Θεῷ. ταῦτά ἐστι τὰ καλὰ καὶ ὠφέλιμα τοῖς ἀνθρώποις· μωρὰς δὲ ζητήσεις καὶ γενεαλογίας καὶ ἔρεις καὶ μάχας νομικὰς ­περιίστασο· εἰσὶ γὰρ ἀνωφελεῖς καὶ μάταιοι. αἱ­ρετικὸν ­ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν ­νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδὼς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρ­τάνει ὢν αὐτοκατά­κριτος. Ὅταν πέμψω ᾿Αρτεμᾶν πρός σε ἢ Τυχικόν, σπούδασον ἐλθεῖν πρός με εἰς Νικόπο­λιν· ἐκεῖ γὰρ κέκρικα παραχειμάσαι. Ζηνᾶν τὸν νομικὸν καὶ ᾿Απολλὼ σπουδαί­ως πρόπεμψον, ἵνα μη­δὲν αὐτοῖς λείπῃ. μανθανέτωσαν δὲ καὶ οἱ ἡμέτεροι καλῶν ἔργων προΐστασθαι εἰς τὰς ἀ­­ναγκαίας χρείας, ἵνα μὴ ὦσιν ἄκαρποι. ᾿Ασπάζον­ταί σε οἱ μετ᾿ ἐμοῦ πάντες. ἄσπασαι τοὺς φιλοῦντας ἡμᾶς ἐν πίστει. ῾Η χάρις μετὰ πάντων ὑμῶν· ἀμήν.

Τρίτη 10 Οκτωβρίου 2017

Εισήγηση της Ελπίδας Τζίβα στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Ηλιουπόλεως με θέμα:«Η ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΖΟΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ».

Την Τετάρτη 25/10/17  και ώρα 8.00μ.μ.  θα πραγματοποιηθεί στον Ιερό Καθεδρικό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Ηλιουπόλεως (Λεωφ. Ειρήνης 29) εισήγηση από την Ε Λ Π Ι Δ Α   Τ Ζ Ι Β Α, Θεολόγο, με θέμα: «Η ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΖΟΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ». Με το καλό!

Σάββατο 7 Οκτωβρίου 2017

Αποστολικό Ανάγνωσμα Κυριακής 8 Οκτοβρίου 2017, Β΄ Κορ θ 6-11





Ἀδελφοί, ὁ σπείρων φειδομένως φειδομένως καὶ θερίσει, καὶ ὁ σπείρων ἐπ᾿ εὐλογίαις ἐπ᾿ εὐλογίαις καὶ θερίσει. ἕκαστος καθὼς προαιρεῖται τῇ καρδία, μὴ ἐκ λύπης ἢ ἐξ ἀνάγκης· ἱλαρὸν γὰρ δότην ἀγαπᾷ ὁ Θεός.Δυνατὸς δὲ ὁ Θεὸς πᾶσαν χάριν περισσεῦσαι εἰς ὑμᾶς, ἵνα ἐν παντὶ πάντοτε πᾶσαν αὐτάρκειαν ἔχοντες περισσεύητε εἰς πᾶν ἔργον ἀγαθόν, καθὼς γέγραπται· ἐσκόρπισεν, ἔδωκε τοῖς πένησιν· ἡ δικαιοσύνη αὐτοῦ μένει εἰς τὸν αἰῶνα.Ὁ δὲ ἐπιχορηγῶν σπέρμα τῷ σπείροντι καὶ ἄρτον εἰς βρῶσιν χορηγήσαι καὶ πληθύναι τὸν σπόρον ὑμῶν καὶ αὐξήσαι τὰ γενήματα τῆς δικαιοσύνης ὑμῶν· ἐν παντὶ πλουτιζόμενοι εἰς πᾶσαν ἁπλότητα, ἥτις κατεργάζεται δι᾿ἡμῶν εὐχαριστίαν τῷ Θεῷ

Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 8 Ὀκτωβρίου 2017, Γ΄ Λουκᾶ (Λουκ. ζ΄ 11-16)




Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐπορεύετο ὁ ᾿Ιησοῦς εἰς πόλιν καλουμένην Ναΐν· καὶ συν­επορεύοντο αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἱκανοὶ καὶ ὄχλος πολύς. ὡς δὲ ἤγγισε τῇ πύλῃ τῆς πόλεως, καὶ ἰδοὺ ἐξεκομίζετο τεθνηκὼς υἱὸς μονογε­νὴς τῇ μητρὶ αὐτοῦ, καὶ αὕτη ἦν χήρα, καὶ ὄχλος τῆς πόλεως ἱκανὸς ἦν σὺν αὐτῇ. καὶ ἰδὼν αὐτὴν ὁ Κύριος ἐσπλαγχνίσθη ἐπ᾿ αὐτῇ καὶ εἶπεν αὐ­τῇ· μὴ κλαῖε· καὶ προσ­ελθὼν ἥψατο τῆς σοροῦ, οἱ δὲ βαστάζοντες ἔστησαν, καὶ εἶπε· νεανίσκε, σοὶ λέγω, ἐγέρθητι. καὶ ἀν­εκάθισεν ὁ νεκρὸς καὶ ἤρξατο λαλεῖν, καὶ ἔ­δω­­κεν αὐτὸν τῇ μη­τρὶ αὐ­­τοῦ. ἔλαβε δὲ ­φό­­­βος πάντας καὶ ἐδόξαζον τὸν Θεόν, λέγον­τες ὅτι προ­φήτης μέγας ἐγήγερται ἐν ἡμῖν, καὶ ὅτι ἐπεσκέψατο ὁ Θεὸς τὸν λαὸν αὐτοῦ.