Πέμπτη 27 Ιουλίου 2017

Εὐαγγέλιο Κυριακῆς 30 Ἰουλίου 2017, Η΄ Ματθαίου (Ματθ. ιδ΄ 14-22)







Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, εἶδεν ὁ Ἰη­σοῦς πολὺν ὄχλον, καὶ ἐ­σπλαγ­­χνίσθη ἐπ᾿ αὐτοῖς καὶ ἐ­θερά­πευσε τοὺς ἀρρώστους αὐτῶν. ὀψίας δὲ γενομένης προσῆλθον αὐ­τῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· ἔ­ρημός ἐστιν ὁ τόπος καὶ ἡ ὥρα ἤδη παρῆλθεν· ἀπόλυσον τοὺς ὄχλους, ἵ­να ἀπελθόντες εἰς τὰς κώμας ἀ­γοράσωσιν ἑαυτοῖς βρώματα. ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· οὐ χρείαν ἔχουσιν ἀπελθεῖν· δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν. οἱ δὲ λέγουσιν αὐτῷ· οὐκ ἔχομεν ὧδε εἰ μὴ πέντε ἄρτους καὶ δύο ἰχθύας. ὁ δὲ εἶπε· φέρετέ μοι αὐτοὺς ὧδε. καὶ κελεύσας τοὺς ὄχλους ἀνακλιθῆναι ἐπὶ τοὺς χόρτους, λαβὼν τοὺς πέντε ἄρτους καὶ τοὺς δύο ἰχθύας, ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανὸν εὐλόγησε, καὶ κλάσας ἔδωκε τοῖς μαθηταῖς τοὺς ἄρτους, οἱ δὲ μαθηταὶ τοῖς ὄχλοις. καὶ ἔφαγον πάντες καὶ ἐχορτάσθησαν, καὶ ἦραν τὸ περισσεῦον τῶν κλασμάτων δώδεκα κοφίνους πλήρεις. οἱ δὲ ἐσθίοντες ἦ­σαν ἄνδρες ὡσεὶ πεντακισ­χίλιοι χωρὶς γυναικῶν καὶ παιδίων. Καὶ εὐθέως ἠνάγκασεν ὁ Ἰησοῦς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἐμβῆναι εἰς τὸ πλοῖον καὶ προάγειν αὐτὸν εἰς τὸ πέραν, ἕως οὗ ἀπολύσῃ τοὺς ὄχλους.

Ἀπόστολος Κυριακῆς 30 Ἰουλίου 2017, Κυρ. η΄ ἐπιστολῶν (Α΄ Κορ. α΄ 10-17)



Ἀδελφοί, παρακαλῶ ὑμᾶς διὰ τοῦ ὀνόματος τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, ἵνα τὸ αὐτὸ λέγητε πάντες, καὶ μὴ ᾖ ἐν ὑμῖν σχίσματα, ἦτε δὲ κατηρτισμένοι ἐν τῷ αὐτῷ νοῒ καὶ ἐν τῇ αὐτῇ γνώμῃ. ἐδηλώθη γάρ μοι περὶ ὑμῶν, ἀδελφοί μου, ὑπὸ τῶν Χλόης ὅτι ἔριδες ἐν ὑμῖν εἰσι. λέγω δὲ τοῦτο, ὅτι ἕκαστος ὑμῶν λέγει· ἐγὼ μέν εἰμι Παύλου, ἐγὼ δὲ ᾿Απολλώ, ἐγὼ δὲ Κηφᾶ, ἐγὼ δὲ Χριστοῦ. μεμέρισται ὁ Χριστός; μὴ Παῦλος ἐσταυρώθη ὑπὲρ ὑμῶν; ἢ εἰς τὸ ὄνομα Παύλου ἐβαπτίσθητε; εὐχαριστῶ τῷ Θεῷ ὅτι οὐδένα ὑμῶν ἐβάπτισα εἰ μὴ Κρίσπον καὶ Γάϊον, ἵνα μή τις εἴπῃ ὅτι εἰς τὸ ἐμὸν ὄνομα ἐβάπτισα. ἐβά­πτισα δὲ καὶ τὸν Στεφανᾶ οἶκον· λοιπὸν οὐκ οἶδα εἴ τινα ἄλλον ἐβάπτισα. οὐ γὰρ ἀπέστειλέ με Χριστὸς βαπτίζειν, ἀλλ᾿ εὐαγγελίζεσθαι, οὐκ ἐν σοφίᾳ λόγου, ἵνα μὴ κενωθῇ ὁ σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ.

Σάββατο 22 Ιουλίου 2017

Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 23 Ἰουλίου 2017, Ζ΄ Ματθαίου (Ματθ. θ΄ 27-35)





Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, παράγοντι τῷ Ἰησοῦ ἠκολούθησαν αὐτῷ δύο τυφλοὶ κράζοντες καὶ λέγοντες· ἐλέησον ἡμᾶς, υἱὲ Δαυΐδ. ἐλθόντι δὲ εἰς τὴν οἰκίαν προσῆλθον αὐτῷ οἱ τυφλοί, καὶ λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· πιστεύετε ὅτι δύναμαι τοῦτο ποιῆσαι; λέγουσιν αὐτῷ· ναί, Κύριε. τότε ἥψατο τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν λέγων· κατὰ τὴν πίστιν ὑμῶν γενηθήτω ὑμῖν. καὶ ἀνεῴχθησαν αὐτῶν οἱ ὀφθαλμοί· καὶ ἐνεβριμήσατο αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς λέγων· ὁρᾶτε μηδεὶς γινωσκέτω. οἱ δὲ ἐξελθόντες διεφήμισαν αὐτὸν ἐν ὅλῃ τῇ γῇ ἐκείνῃ. Αὐτῶν δὲ ἐξερχομένων ἰδοὺ προσήνεγκαν αὐτῷ ἄνθρωπον κωφὸν δαιμονιζόμενον· καὶ ἐκβληθέντος τοῦ δαιμονίου ἐλάλησεν ὁ κωφός, καὶ ἐθαύμασαν οἱ ὄχλοι λέγοντες ὅτι οὐδέποτε ἐφάνη οὕτως ἐν τῷ Ἰσραήλ. οἱ δὲ Φαρισαῖοι ἔλεγον· ἐν τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια. Καὶ περιῆγεν ὁ Ἰησοῦς τὰς πόλεις πάσας καὶ τὰς κώμας διδάσκων ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν καὶ κηρύσσων τὸ εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας καὶ θεραπεύων πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ.

Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 23 Ἰουλίου 2017, ζ΄ ἐπιστολῶν (Ῥωμ. ιε΄ 1-7)





Ἀδελφοί, ὀφείλομεν ἡμεῖς οἱ δυνατοὶ τὰ ἀσθενήματα τῶν ἀδυνάτων βαστά­ζειν, καὶ μὴ ἑαυτοῖς ἀρέσκειν. ἕκαστος ἡμῶν τῷ πλησίον ἀρεσκέτω εἰς τὸ ἀγαθὸν πρὸς οἰκοδομήν· καὶ γὰρ ὁ Χριστὸς οὐχ ἑαυτῷ ἤρεσεν, ἀλλὰ καθὼς γέγραπται, οἱ ὀνειδισμοὶ τῶν ὀνειδιζόντων σε ἐπέπεσον ἐπ᾿ ἐμέ. ὅσα γὰρ προεγράφη, εἰς τὴν ἡμετέραν διδασκαλίαν προεγράφη, ἵνα διὰ τῆς ὑπομονῆς καὶ τῆς παρακλήσεως τῶν γραφῶν τὴν ἐλπίδα ἔχωμεν. ὁ δὲ Θεὸς τῆς ὑπομονῆς καὶ τῆς παρακλήσεως δῴη ὑμῖν τὸ αὐτὸ φρονεῖν ἐν ἀλλήλοις κατὰ Χριστὸν ᾿Ιησοῦν, ἵνα ὁμοθυμαδὸν ἐν ἑνὶ στόματι δοξάζητε τὸν Θεὸν καὶ πατέρα τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ. διὸ προσλαμβάνεσθε ἀλλήλους, καθὼς καὶ ὁ Χριστὸς προσελάβετο ὑμᾶς εἰς δόξαν Θεοῦ.

Τετάρτη 12 Ιουλίου 2017

«ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ-ΛΟΓΟΣ ΣΤΗΝ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ» † ΑΡΧΙΜ. ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΚΑΤΡΑΜΑΔΟΥ


          «Η Εκκλησία»,  όπως λέει ο π. Γεώργιος Φλορόφσκι «είναι μια με την Πεντηκοστή, που ήταν η ημέρα της θαυμαστής θεμελιώσεως και των γενεθλίων της Εκκλησίας, οπότε όλες οι προφητείες γι΄ αυτήν εκπληρώθηκαν. Σ’ εκείνη την ¨τρομερή και ακατανόητη γιορτή¨, το Πνεύμα, ο Παράκλητος, κατέρχεται και ενοικεί μέσα στον κόσμο, όπου ποτέ πριν δεν ήταν παρών κατά τον τρόπο που αρχίζει τώρα να ενοικεί».
            Η Πεντηκοστή στην Π. Διαθήκη, ήταν η Β’ από τις 3 μεγάλες ετήσιες γιορτές του λαού Ισραήλ, που γιορταζόταν 50 μέρες μετά το Ιουδαϊκό Πάσχα. Ονομαζόταν και γιορτή των εβδομάδων, επειδή γιορταζόταν 7 εβδομάδες μετά την πρώτη μέρα των Αζύμων. Επρόκειτο για μια αγροτική γιορτή που συνδέθηκε αργότερα με τα γεγονότα του Σινά και την ανάμνηση της παράδοσης του Νόμου από το Θεό στους Ισραηλίτες.  Στην Κ. Διαθήκη, στο βιβλίο “Πράξεις των Αποστόλων”, επιλέγεται από τον Θεό η ημέρα της Ιουδαϊκής γιορτής της Πεντηκοστής για την υποσχεθείσα από τον Χριστό κάθοδο του Αγ. Πνεύματος, του «Άλλου Παράκλητου».



Ο Παράκλητος αποκάλυψε στους μαθητές του Χριστού ολόκληρη την αλήθεια για το πρόσωπό Του. Δυο βασικές λεπτομέρειες στο κείμενο των Πράξεων είναι ότι: «Όταν έφθασε η ημέρα της Πεντηκοστής, ήταν όλοι μαζί (οι μαθητές) συγκεντρωμένοι με ομοψυχία στο ίδιο μέρος» καθώς επίσης ότι εκείνη την ημέρα, «στην Ιερουσαλήμ βρίσκονταν ευσεβείς Ιουδαίοι από όλα τα μέρη του κόσμου». Ήταν ένα παγκόσμιο και ιστορικό γεγονός, ένα γιορτινό κάλεσμα, μια προσκυνηματική γιορτή θα μπορούσαμε να πούμε,  για Ιουδαίους προσήλυτους οποιασδήποτε καταγωγής στην οικουμένη. Σε αυτήν την γιορτινή ατμόσφαιρα ο Τριαδικός Θεός γέμισε το σπίτι που ήταν συναθροισμένοι οι μαθητές με μια «βίαιη πνοή» και πάνω στους μαθητές διαμοιράσθηκαν «πύρινες γλώσσες», γλώσσες που έμοιαζαν με φωτιά. Το σημείο που σαγήνευσε το πολυεθνικό παρευρισκόμενο πλήθος ήταν ότι «ο καθένας τους άκουγε τους αποστόλους να μιλάνε στη δική του γλώσσα», οδηγώντας τους με απορία στο συμπέρασμα: «όλοι εμείς, είτε ιουδαϊκής καταγωγής είτε προσήλυτοι, τους ακούμε να μιλούν στις γλώσσες μας για τα θαυμαστά έργα του Θεού». Φυσικά δεν έλειψαν και αυτοί που χλεύαζαν και έλεγαν: «Ετούτοι πρέπει να’ ναι πολύ μεθυσμένοι».  Πιθανόν αγνοούσαν μέχρι εκείνη την στιγμή ότι η συγκεκριμένη γιορτή, ήταν το πανηγύρι του Αγ. Πνεύματος του Παρακλήτου και οι καλεσμένοι στο γλέντι θα μεθούσαν με ένα «άλλο» νέο κρασί, ένα κρασί όμως διαφορετικό από αυτό που συνηθίζουν να μεθάνε οι άνθρωποι. Σε αυτό το πανηγυρικό μεθύσι το γεγονός των «γλωσσών» αποτελεί και σημείο μια  νέας πραγματικότητας, της επιστροφής στην ενότητα της ανθρωπότητας, που είχε ολοκληρωτικά διασπαστεί με τη σύγχυση των γλωσσών. Η κάθοδος του Αγ. Πνεύματος την ημέρα της Πεντηκοστής αντιστρέφει το αποτέλεσμα του πύργου της Βαβέλ. Στην Πεντηκοστή η πολλαπλότητα των γλωσσών δεν καταργήθηκε αλλά έπαψε να είναι η αιτία του χωρισμού όπως προηγουμένως. Ο καθένας μιλούσε στη δική του γλώσσα, αλλά με τη δύναμη του Αγ.  Πνεύματος ο καθένας μπορούσε πλέον να καταλάβει τους άλλους.
            Η Εκκλησία μας στην εορτή  της Πεντηκοστής πανηγυρίζει το “μέγα και σεβάσμιον” από αιώνες μυστήριο:  1)Την  συμπλήρωση της ελπίδος, 2)την προθεσμία της επαγγελίας, 3)την επιδημία του Αγ.  Πνεύματος.  Γιατί πράγματι το εορταζόμενο γεγονός, η επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος στους Πνευματοφόρους Αποστόλους του Χριστού, αποτελεί το τέλος και το επιστέγασμα όλου του έργου της σωτηρίας μας διά της Εκκλησίας.  Όλο το έργο του Χριστού, η έλευση, η διδασκαλία, το πάθος, η ανάσταση, η ανάληψη απέβλεπαν σ᾿ αυτό·στην έλευση του Αγ. Πνεύματος μέσα στον κόσμο και στη νέα δημιουργία. Ο λαός του Θεού,  όλοι εμείς,  οι βαπτισμένοι και μυρωμένοι με το Άγ. Πνεύμα, η Εκκλησία δηλαδή, εορτάζουμε   κατά την Εορτή της  Πεντηκοστής  τη γέννησή της Μάνας μας Εκκλησίας  εν τω κόσμω. Την γενέθλιον ημέρα της, αλλά και αυτό το μυστήριο της ιδίας της ζωής της. Γιατί η Εκκλησία του Χριστού δεν έζησε ούτε ζεί το μυστήριο της Πεντηκοστής μόνο σε μία στιγμή στο χρόνο κατά το μακάριο εκείνο έτος και την ιστορική εκείνη ημέρα, που “επλήσθησαν” οι μαθητές “Πνεύματος Αγίου”. Η Εκκλησία του Χριστού και όλοι εμείς που αποτελούμε σώμα Της, ζει καθημερινά, σε κάθε στιγμή χρόνου, από την ημέρα εκείνη την γενέθλιο,  μέχρι της συντελείας του αιώνος.  Το Πνεύμα το Άγιο ήλθε τότε και έκτοτε μένει και θα μένει εις τον αιώνα στον κόσμο για να συγκροτεί όλο τον Θεσμό και την ύπαρξη  της  Εκκλησίας.  Αγιον Πνεύμα και Εκκλησία είναι αδιασπάστως ενωμένα. Το Άγ. Πνεύμα είναι η ψυχή, η ζωή, η ύπαρξη της Εκκλησίας, της εν Αγίῳ Πνεύματι καινής ζωής. Σ᾿ αυτό οφείλεται η ενότητα, η αγιότητα, η καθολικότητα της Εκκλησίας μας. Από αυτό πηγάζουν τα χαρίσματα, οι θεσμοί, η πίστη και η θεολογία της Εκκλησίας. Τη βιαία πνοή Του και την πυρίμορφο δρόσο Του αισθανόμαστε οι πιστοί σε κάθε βήμα, σε κάθε εκδήλωση, σε κάθε κίνησή μας. Από Αυτό πηγάζουν οι υπερφυσικές ενέργειες των Ι. Μυστηρίων, που ζωογονούν, που τροφοδοτούν και αγιάζουν το σώμα της Εκκλησίας.
            Στην ιστορική λοιπόν  Εορτή της Πεντηκοστής, αλλά και στη διαρκή και μόνιμη μέχρι της συντέλειας των Αιώνων Πεντηκοστή, στην οποία ζει η  Αγία Μάνα μας η Εκκλησία, μεταφερόμαστε νοερά μέσα μας . Τη μέρα αυτή, για την οποία προετοιμαζόμαστε ψυχικά και σωματικά και  αφού συμμετέχοντας ουσιαστικά στη Θ. Λειτουργία της Πεντηκοστής και κοινωνήσουμε από το Άγιο Σώμα και Αίμα Εκείνου «λάβωμεν Πνεύμα επουράνιον»,  κλίνουμε τα γόνατά της ψυχής και του σώματος μας και προσκυνούμε με πλήρεις τις αισθήσεις μας την αήττητη και ακατάληπτη και θεία δύναμη του Ζωοποιού Αγ. Πνεύματος, δοξολογώντας την Αγ.  Τριάδα, που φωτίζει και αγιάζει και αναγεννά τις ψυχές μας. Και στη στάση αυτή της ταπεινώσεως, και της κλίσεως των γονάτων μας και του αυχένος της ψυχής και του σώματος, υποδεχόμαστε  την χάρη του Παρακλήτου, την Χάρη του Αγίου Πνεύματος. Πεντηκοστή λοιπόν , εορτάζουμε πάντοτε και συνεχώς μέσα στην  Εκκλησία μας και σε κάθε τέλεση της Θ. Λειτουργίας και σε κάθε Ι Μυστηρίου. Ο Υμνογράφος δανείζεται φράσεις, από το λόγο του  Γρηγορίου του Θεολόγου και μας λέγει: «Πεντηκοστὴν ἑορτάζομεν, καὶ Πνεύματος ἐπιδημίαν, καὶ προθεσμίαν ἐπαγγελίας, καὶ ἐλπίδος συμπλήρωσιν· καὶ τὸ μυστήριον ὅσον, ς μέγα τε καὶ σεβάσμιον! Διὸ βοῶμέν σοι· Δημιουργὲ τοῦ παντὸς Κύριε, δόξα σοι.» Η Πεντηκοστή είναι η φανέρωση του Αγ. Πνεύματος, κατά τον ζωηρότερο τρόπο που θα μπορούσε να εξαχθεί και  επειδή με την επιφοίτηση του Αγ. Πνεύματος, συμπληρώνεται και η αποκάλυψη και των τριών προσώπων της Αγ. Τριάδος, γι’ αυτό η ημέρα του Αγ. Πνεύματος, επομένη της Πεντηκοστής, θεωρείται ως ημέρα της Αγ Τριάδος. Διότι τόσο τον Πατέρα όσο και τον Υιό, τους γνωρίζουμε μόνο με τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος. Η ψηλή κορυφή ενός βουνού είναι σκεπασμένη από τα σύννεφα , υπό την έννοια ότι είναι πάρα πολύ ψηλή. Δεν φαίνεται. Ξαφνικά βγαίνει ο ήλιος και αποκαλύπτεται το μεγαλείο και το ύψος αυτής της κορυφής. Έτσι και εδώ η ψηλότερη κορυφή στον κόσμο είναι η Αγ. Τριάδα.

           
Τα σύννεφα του σκοτεινιασμένου μυαλού και της καρδιάς,  δεν μας αφήνουν να βλέπουμε και να θαυμάσουμε το ακρόριο, το υψηλότερο της Θεολογίας, που είναι η Αγ. Τριάδα. Έρχεται το Άγιο Πνεύμα και με την συμμετοχή μας στα Ι. Μυστήρια της Εκκλησίας,  κυρίως στην Θ. Κοινωνία, φωτίζει το νου,  καθαρίζει την καρδιά και ο πιστός, ο ορθόδοξος χριστιανός πιστός  βλέπει με την πίστη την Αγ. Τριάδα, γι’ αυτό και στους αίνους του όρθρου της Πεντηκοστής ψάλουμε «Δι’ οὗ Πατήρ γνωρίζεται και Υἱός δοξάζεται καί παρά πάντων γινώσκεται μία Δύναμις, μία Σύνταξις μία προσκύνησις τῆς Ἁγίας Τριάδος».  Ο Χριστός μας φεύγοντας με την Ανάληψή Του στους ουρανούς, πρίν από λίγες ημέρες μαζί με την ευλογία Του , υποσχέθηκε ότι θα μας στείλει τον Παράκλητο, το Πνεύμα το Άγιο,  για να μένει μεθ’ ημών, για να μένει μαζί μας, εις τους αιώνας, πάντοτε. Και τον Παράκλητο τον  έστειλε την ημέρα αυτή, σαν  την σημερινή, της μεγάλης Εορτής της Πεντηκοστής. Και θα παραμένει μαζί μας μέχρι της συντέλειας του κόσμου αλλά  μέσα στην Εκκλησία. Η Εκκλησία είναι το Σώμα του Χριστού και το Άγ.  Πνεύμα η καρδιά αυτού του Σώματος. Η ποιμαντική ζωή και η σωστική δράση της Εκκλησίας στον κόσμο αρχίζει με την Πεντηκοστή  και συνεχίζεται διαχρονικά μέσα στη Θ. Λειτουργία. Κάθε Θ.  Λειτουργία είναι και μία Πεντηκοστή. Η Θ.  Λειτουργία γίνεται εν ονόματι της Αγίας Τριάδος. Η  Δύναμη  όμως εκείνη,  η οποία τελεί τη φρικτή θυσία της Θείας Λειτουργίας, και πυρακτώνει, δηλαδή κάνει φωτιά  τον κάθε Ορθόδοξο Ι. Ναό, τον κάθε Αρχιερέα και  Ιερέα, είναι Αυτός ο Παράκλητος το Άγιο Πνεύμα.  Αδελφοί και Πατέρες, καταλήγοντας, να πούμε ότι αυτό που ζωογονεί την Εκκλησία, αυτό που μετατρέπει μέχρι και σήμερα τους απλούς πιστούς σε Αγίους, αυτό που ενώνει τον άνθρωπο μυστηριακά με την Αγία Τριάδα, είναι το Άγιο Πνεύμα, έτσι όπως χορηγήθηκε  σήμερα την ημέρα της  Αγία Πεντηκοστής στους μαθητές του Χριστού και θα χορηγείται συνεχώς μέσα στην Εκκλησία μας,  Ε, Αυτό το Παράκλητο, ταπεινά εύχομαι, με την ζωή και τις πράξεις μας να έχουμε συνεχώς μέσα μας και να αντανακλάται η Χάρη Του στους γύρω μας. Εύχομαι Χρόνια Αγιοπνευματικά σε όλους μας Αμήν» .