Παρασκευή 24 Φεβρουαρίου 2017

Ἀπόστολος Κυριακῆς 26/2/2017: Κυριακῆς Τυροφάγου (Ρωμ. ιγ΄ 11 - ιδ΄ 4)



Αδελφοί, νῦν ἐγγύτερον ἡμῶν ἡ σωτηρία ἢ ὅτε ἐπιστεύσαμεν. ἡ νὺξ προέκο­ψεν, ἡ δὲ ἡμέρα ἤγγικεν. ἀποθώμεθα οὖν τὰ ἔργα τοῦ σκότους καὶ ἐνδυσώ­με­­­θα τὰ ὅπλα τοῦ φωτός. ὡς ἐν ἡμέρᾳ εὐσχημόνως περιπατήσωμεν, μὴ κώ­μοις καὶ μέθαις, μὴ κοίταις καὶ ἀσελγείαις, μὴ ἔριδι καὶ ζήλῳ, ἀλλ᾿ ἐνδύσασθε τὸν Κύριον ᾿Ιησοῦν Χριστόν, καὶ τῆς σαρκὸς πρόνοιαν μὴ ποιεῖσθε εἰς ἐπιθυμίας. Τὸν δὲ ἀσθενοῦντα τῇ πίστει προσλαμβάνεσθε, μὴ εἰς διακρίσεις διαλογισμῶν. ὃς μὲν πιστεύει φαγεῖν πάντα, ὁ δὲ ἀσθενῶν λάχανα ἐσθίει. ὁ ἐσθίων τὸν μὴ ἐσθίοντα μὴ ἐξουθενείτω, καὶ ὁ μὴ ἐσθίων τὸν ἐσθίοντα μὴ κρινέτω· ὁ Θεὸς γὰρ αὐτὸν προσ­ελάβετο. σὺ τίς εἶ ὁ κρίνων ἀλλότριον οἰκέτην; τῷ ἰδίῳ Κυρίῳ στήκει ἢ πίπτει· σταθήσεται δέ· δυνατὸς γάρ ἐστιν ὁ Θεὸς στῆσαι αὐτόν.

Εὐαγγέλιο Κυριακῆς 26 Φεβρουαρίου 2017, τῆς Τυροφάγου (Ματθ. ς΄ 14-21)



Εἶπεν ὁ Κύριος· ἐὰν ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παρα­πτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καὶ ὑμῖν ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐ­ράνιος· ἐὰν δὲ μὴ ἀφῆτε τοῖς ἀν­θρώποις τὰ ­παραπτώματα αὐ­τῶν, οὐδὲ ὁ πατὴρ ὑμῶν ἀ­­­φήσει τὰ παραπτώματα ὑ­­­μῶν. Ὅταν δὲ νηστεύητε, μὴ ­γίνεσθε ὥσπερ οἱ ­ὑποκριταὶ σκυθρω­ποί· ἀφανί­ζουσι γὰρ τὰ πρόσ­ωπα αὐ­τῶν ὅ­πως φανῶσι τοῖς ἀνθρώποις νη­στεύ­οντες· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ­ἀ­­­πέ­­χουσι τὸν μισθὸν αὐτῶν. σὺ δὲ νηστεύων ἄλειψαί σου τὴν κεφα­λὴν καὶ τὸ πρόσωπόν σου νίψαι, ὅπως μὴ φανῇς τοῖς ἀν­­­θρώποις νηστεύων, ἀλλὰ τῷ πατρί σου τῷ ἐν τῷ κρυπτῷ, καὶ ὁ πατήρ σου ὁ βλέπων ἐν τῷ κρυπτῷ ἀποδώσει σοι ἐν τῷ φανερῷ. Μὴ ­θησαυρίζετε ὑμῖν θη­σαυ­­ροὺς ἐπὶ τῆς γῆς, ὅπου σὴς καὶ βρῶσις ἀ­φανί­­ζει, καὶ ὅπου κλέ­πται διορύσ­σουσι καὶ κλέπτουσι· θη­σαυ­ρίζετε δὲ ὑμῖν θησαυροὺς ἐν οὐ­ρανῷ, ὅ­που οὔτε σὴς οὔτε βρῶ­σις ἀ­φα­νίζει, καὶ ὅπου κλέπται οὐ διο­ρύσσουσιν οὐ­­­­δὲ κλέπτουσιν· ὅ­που γάρ ἐστιν ὁ θησαυρὸς ὑμῶν, ἐ­κεῖ ἔσται καὶ ἡ καρδία ὑμῶν.

Τρίτη 21 Φεβρουαρίου 2017

Μ. Βασίλειος:Η φύση του κακού

1. ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΚΑΚΟ.  Κατ' αρχήν, όταν μιλάμε για κακό, τί εννοούμε: Ο ιερός πατήρ σπεύδει να κάνει διάκριση μεταξύ αυτού, που φαίνεται σαν κακό και αυτού, που πράγματι είναι. Μπορούμε να ονομάσομε φαινομενικό κακό αυτό, που μας είναι επίπονο και οδυνηρό στις αισθήσεις, όπως μια αρρώστια π.χ μια σωματική πληγή, μια στέρηση των αναγκαίων της ζωής, μια χρηματική ζημιά, μια προσβολή από μέρους των άλλωνμ ακόμη και ο θάνατος.
Αυτά μπορεί να θεωρούνται κακά στην πραγματικότητα όμως δεν είναι. Διότι όλα αυτά μπορούν να αποβούν προς το πνευματικό μας συμφέρον, αποσαφηνίζει ο Μέγας Βασίλειος, “ Αφαιρεί ο Θεός  τον πλούτο απο αυτούς, που τον χρησιμοποιούν κακώς για να καταστρέψει έτσι το όργανο της αδικίας τους. Επιτρέπει μια ασθένει σ'αυτούς, οι οποίοι ωφελούντο περισσότερο με το να έχουν δεμένα τα μέλη τους παρά να έχουν τις ορμές τους ανεμπόδιστες στην αμαρτία.
Δίνει μια θλίψη ο Θεός σαν αγώνισμα συχνά για να φανεί η υπομονή και η σταθερότητα του ανθρώπου στην αρετή. Ακόμη έρχεται μια δοκιμασία σε κάποιον για να σωφρονιστούν μ'αυτό οι υπόλοιποι. ''Ουκούν πατάσσεται μεν σαρξ, ίνα ιασθή ψυχή, θανατούται δε αμαρτία, ίνα ζήση διακιοσύνη''.
     Τίποτε λοιπόν από αυτά, που υποφέρουμε δεν είναι βλαβερό ούτε ακόμη ο θάνατος εκτός από το θάνατο του αμαρτωλού. Διότι μέσα τους κλείνουν την δύναμη του αγαθού και μπορούν να συμβάλλουν στην ηθική μας τελειοποίηση ή στην πρόληψη της αιτίας των πραγματικών κακών. Αυτή αξίζει να ονομάζεται κακό γιατί φέρνει τον αποχωρισμό μας από την πηγή του αγαθού, τον Θεό, και μας καταδικάζει στον αιώνιο θάνατο.


2. Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ. Οι υποθέσεις της ''θύραθεν'' φιλοσοφίας ότι το κακό είναι άναρχο ή αγέννητο ή πρέρχεται από τον Θεό ή είναι ανακατεμένο με το αγαθό από ανάγκη, αποκρούονται με σφοδρότητα από τον Μ. Βασίλειο. Ο Θεός σαν το όντως αγαθό είναι αδύνατο να θεωρηθεί ποιητής και του κακού. ''Ου μην ουδέ πα΄ρα Θεού το κακόν την γένεσιν έχειν ευσεβές εστί λέγειν δια το μηδέν των εναντίον παρά του εναντίου γίνεσθαι. Ούτε γαρ ζωή θάνατον γεννά, ούτε το σκότος φωτός εστί αρχή, ούτε νόσος αιτίας δημιουργός''. Το κακό υπήρχε σαν δυνατότητα στην ελεύθερη βούληση του ανθρώπου.
Διότι ο άνιρωπος από την φύη του είναι τρεπτός και αλλοιωτός, επιδεκτικός του καλού ή του κακού.
Μπήκε δε στη ζωή του ανθρώπου σαν αμαρτία εξ αιτίας κακήσ εκλογής και απέθανε εξ αιτίας της αμαρτίας. ''Έτσι δεν είναι ο Θεός που δημιούργησε τον θάνατο, αλλά εμείς, που τον προκαλέσαμε με την κακή χ΄ρηση της ελευθερίας μας. Εάν ο Θεός επέτρεψε την διάλυση μας με τον θάνατο το έκαμε για να μη διατηρηθή σ'εμάς αθάνατη η αρρώστια. Εάν πάλι είχαμε στη φύση μας την αναμαρτησία τότε η αρετή μας δεν θα είχε καμία ηθική αξία, αφού θα προερχόταν όχι απο ελεύθερη θέληση αλλά από ανάγκη''.

3. Η ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ. Ο βαθυστόχαστος νους του Αγίου ερευνώντας την φύση του κακού διαπιστώνει ότι δεν έχει δική του υπόσταση. Διότι το κακό δεν είναι κάτι, που υπάρχει. ''Δεν μπορούμε να θεωρήσουμε υπαρκτή την ουσία του. Το κακό στην ουσία του είναι ανούσιο. Είναι μια άρνηση και μια στέρηση του αγαθού. Είναι μια δύναμη μηδενιστική. Μια τύφλωση πνευματική. Η τύφλωση προέρχεται από την απώλεια του φωτός, εάν ο αφθαλμός δεν ήταν από φθαρτή φύση, η τύφλωση δεν θα είχε θέση''. Συνεπώς το κακό σαν ελεύθερη ενέργεια της κτιστής φύσεως και της επινοητικότητας του ανθρώπου, που αποξενώνεται από τον δημιουργό του, προσδιορίζει την βαθύτερη φύση του. Θεσπίζει στη ζωή μας ένα νέο νόμο υπάρξεως, αντίθετο από τον νόμο του Θεού, δηλ. Ένα ''αντίνομο''. Η αντιδημιουργική δύναμη του είναι τεράστια όχι όμως τόση, ώστε να εξουδετερώνει τελείως την δημιουργική δύναμη του Θεού. Απλώς καταδυναστεύει την ύπαρξη μας χωρίς να την καταργεί. Και κατά ένα παράδοξο και μυστηριώδη τρόπο αυτή η διεστραμμένη και ψεύτικη πραγματικότητα παραλαμβάνεται στην αιωνιότητα έστω και αν αυτό γίνεται στην κόλαση του πυρός του ασβέστου.
4. ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΣΤΟ ΚΑΚΟ. Την ελευθερία του ανθρώπου επηρεάζουν συχνά δυσμενείς παράγοντες, που την ωθούν στο κακό. Ο ιερός πατήρ μελετώντας με μια θαυμαστή διεισδυτικότητα το προπατορικό αμάρτημα προσδιορίζει τρεις τέτοιους βασικόυς συντελεστές στη διάπραξη του κακού. Και αυτοί είναι : α) Η αυθάδεια. ''Ο Αδάμ ζει μέσα στον Παράδεισο και απολαμβάνει τα μεγαλεία του Θεού κάτω από την αγαθή προστασία Του. Όμως γρήγορα, αφού χορτάστηκε από τα αγαθά του Θεού, αυθαδίασε από τον κόρο και προτίμησε αντί της νοητής ομορφιάς αυτό, που φάνηκε τερπνό στα σαρκικά μάτια και αντί των πνευματικών απολαύσεων θεώρησε πολυτιμότερο το γέμισμα της κοιλίας''. Έτσι τα αγαθά, που χαρίζει ο Θεός μπορεί να αδογήσουν τον άνθρωπο, αν δεν προσσέξει, σε μια αυτάρκεια εγωιστική, που καταλήγει κάποτε σε αυθάδεια και έπαρση ενάντια στο Δημιουργό του. β) Η απερισκεψία. Η επιπολαιότητα με την οποία ενήργησε ο Αδάμ τον ωδήγησε στην πτώση.
Δεν έινε από ανάγκη κακός αλλά από απερισκεψία.
 Έσπευσε να δώσει εμπιστοσύνη στις απατηλές εισηγήσεις του πονηρού και παρασύρθηκε. Έτσι η απερισκεψία γίνεται ολισθηρός δρόμος, που εξωθεί τον άνθρωπο στην εναντίωση του με τον Θεό. γ) Ο Διάβολος. ''ο αιώνιος εχθρός μας ο διάβολος βλέποντας τον εαυτό του να έχει ξεπέσει από την τάξη των αγγέλων δεν μπόρεσε να ανεχθεί το γηίνο πλάσμα του Θεού να ανυψώνεται με προκοπή προς το αγγελικό αξίωμα''. Γι'αυτό προσπάθησε με ραδιουργίες και πονηρίες να τον ξεγελάσει κεντρίζοντας τον πόθο του για θέωση. Έτσι αποδεικνύεται πολύ σωστό το αρχαίο ρητό ''φθείρουσι ήθη χρηστά ομιλίαι κακαί.'' ''Διότι, όπως στους τόπους, που είναι μολυσμένοι από νοσογόνα μικρόβια ο αέρας που αναπνέεται μεταδίδει κρυφή ασθένεια σ'αυτούς που ζουν εκεί, έτσι και το αμαρτωλό περιβάλλον μεταδίδει μεγάλα κακά στις ψυχές, έστω και αν το βλαβερό δεν γίνεται αμέσως αντιληπτό/

     Μετά την παράβαση των πρωτοπλάστων το κακό εισώρμησε σαν δύναμη καταλυτική στη ζωή των ανθρώπων. Έκτοτε μια αδιάκοπη πάλη διεξάγεται ανάμεσα στο καλό και το κακό με κέντρο συγκρούσεως την καρδιά του ανθρώπου. Όμως η αποφασιστική μάχη δόθηκε πάνω στο Γολγοθά. Ο Σταυρός του Χριστού συνέτριψε την δύναμη του κακού και η Ανάσταση του αποκατέστησε την ηθική τάξη. Ζώντας και συ την δύναμη του Σταυρού και της Αναστάσεως του Ιησού μπορείς να νικάς την αμαρτία κατά κράτος και να ενσαρκώνεις την αρετή δηλ. Να πραγματώνεις τον μεγαλειώδη σου προορισμό, που είναι η επαναφορά στο αρχαίο κάλλος και η ηθική σου εν Χριστώ ολοκλήρωση. 

Από το βιβλίο:

ΑΡΧΙΜ. ΝΙΚΗΤΑ ΕΜΜ. ΒΟΥΤΥΡΑ ΙΕΡΟΚΗΡΥΚΟΣ, ΠΑΤΕΡΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ, ΕΚΔΩΣΕΙΣ <<ΖΩΗ>>

Κυριακή 12 Φεβρουαρίου 2017

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος:Αν εισακούστηκες ευχαρίστησε το Θεό. Αν δεν εισακούστηκες τότε...




Αν, λοιπόν, εισακούστηκες, ευχαρίστησε το Θεό. Αν δεν εισακούστηκες, μείνε κοντά Του, για να εισα­κουστείς. Αν, πάλι, Τον έχεις πικράνει με τις αμαρτίες σου, μην απελπίζεσαι.
Όταν πικράνεις έναν άνθρωπο, αλλά στη συνέχεια παρουσιάζεσαι μπροστά του και το πρωί και το μεσημέρι και το βράδυ, ζητώντας ταπεινά συγχώρηση, δεν θα κερδίσεις τη συμπάθειά του; Πολύ περισσότερο θα κερδίσεις τη συμπάθεια του ανεξίκακου Θεού, αν και το πρωί και το μεσημέρι και το βράδυ και κάθε ώρα επικαλείσαι την ευσπλαχνία Του με την προσευχή.
Ας τ’ ακούσουν όλα αυτά όσοι προσεύχονται με ραθυμία και βαρυγγωμούν, όταν ο Κύριος αργεί να ικανοποιήσει το αίτημά τους. Τους λέω: «Παρακάλε­σε το Θεό!». Και μου απαντούν: «Τον παρακάλεσα μια, δυο, τρεις, δέκα, είκοσι φορές, μα δεν έλαβα τίποτα». Μη σταματήσεις, ώσπου να λάβεις. Σταμάτησε, όταν λάβεις. Ή μάλλον, ούτε και τότε να σταματήσεις την προσευχή. Πριν λάβεις, να ζητάς. Και αφού λάβεις, να ευχαριστείς.
Πολλοί μπαίνουν στην εκκλησία, λένε διάφορες προσευχές και βγαίνουν. Βγαίνουν, χωρίς να γνωρίζουν τι είπαν. Τα χείλη τους κινούνται, αλλά τ’ αυτιά τους δεν ακούνε. Εσύ ο ίδιος δεν ακούς την προσευχή σου, και θέλεις να την ακούσει ο Θεός; «Γονάτισα», λες. Γονάτισες, αλλά, ενώ το σώμα σου ήταν μέσα, ο νους σου πετούσε έξω. Με το στόμα έλεγες την προσευχή και με τη σκέψη λογάριαζες τόκους, έκανες συμβόλαια, πουλούσες εμπορεύματα, αγόραζες κτήματα, συναντούσες τους φίλους σου. Γιατί ο διάβολος, που είναι πονηρός και γνωρίζει ότι στον καιρό της προσευχής μεγάλα πράγματα κατορθώνουμε, τότε ακριβώς έρχεται και σπέρνει λογισμούς μέσα μας. Να, πολλές φορές είμαστε ξαπλωμένοι στο κρεβάτι, και τίποτα δεν συλλογιζόμαστε· πάμε στην εκκλησία για να προσευχηθούμε, και τότε χίλιες σκέψεις περνούν από το νου μας. Έτσι χάνουμε τους καρπούς της προσευχής, φεύγοντας από το ναό με άδεια χέρια. Το ίδιο, βέβαια, γίνεται και όταν προσευχόμαστε στο σπίτι μας ή οπουδήποτε αλλού.

Παρασκευή 10 Φεβρουαρίου 2017

Η εμπειρία της Ησυχίας



Σ’ έναν μοναχικό ερημίτη έφτασαν μια μέρα κάποιοι επισκέπτες.
Τον ρώτησαν:
- Τι νόημα έχει η ζωή σου στην ησυχία;
Ο μοναχός εκείνη τη στιγμή μόλις έβγαζε νερό από ένα βαθύ πηγάδι. Είπε:
- Κοιτάξτε στο πηγάδι! Τι βλέπετε;
Εκείνοι κοίταξαν και είπαν:
- Τίποτα.
Μετά από λίγο ο μοναχός τούς είπε ξανά:
- Κοιτάξτε στο πηγάδι! Τι βλέπετε;
Εκείνοι κοίταξαν πάλι κάτω.
- Ναι, τώρα βλέπουμε τα πρόσωπά μας.
Και ο μοναχός απάντησε:
- Βλέπετε πριν, όταν έβγαλα νερό, το νερό ήταν ταραγμένο. Τώρα είναι ήρεμο. Αυτή είναι η εμπειρία της ησυχίας. Να μπορείς να βλέπεις τον εαυτό σου!


(απόσπασμα από το Γεροντικό)



ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ Κυριακῆς τοῦ Ἀσώτου: Λουκ. ιε´ 11-32

 
 
Εἶπεν ὁ Κύριος τὴν παραβολὴν ταύ­την· ἄνθρωπός τις εἶχε δύο υἱούς. καὶ εἶπεν ὁ νεώτερος αὐτῶν τῷ πατρί· πάτερ, δός μοι τὸ ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας. καὶ διεῖλεν αὐτοῖς τὸν βίον. καὶ μετ᾿ οὐ πολλὰς ἡμέρας συναγαγὼν ἅπαντα ὁ νεώτερος υἱὸς ἀπεδήμησεν εἰς χώραν μακράν, καὶ ἐκεῖ διεσκόρπισε τὴν οὐσίαν αὐτοῦ ζῶν ἀσώτως. δαπανήσαντος δὲ αὐτοῦ πάντα ἐγένετο λιμὸς ἰσχυρὸς κατὰ τὴν χώραν ἐκείνην, καὶ αὐτὸς ἤρξατο ὑστερεῖσθαι. καὶ πορευθεὶς ἐκολλήθη ἑνὶ τῶν πολιτῶν τῆς χώρας ἐκείνης, καὶ ἔπεμψεν αὐτὸν εἰς τοὺς ἀγροὺς αὐτοῦ βόσκειν χοίρους. καὶ ἐπεθύμει γεμίσαι τὴν κοιλίαν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν κερατίων ὧν ἤσθιον οἱ χοῖροι, καὶ οὐδεὶς ἐδίδου αὐτῷ. εἰς ἑαυτὸν δὲ ἐλθὼν εἶπε· πόσοι μίσθιοι τοῦ πατρός μου περισσεύουσιν ἄρτων, ἐγὼ δὲ λιμῷ ἀπόλλυμαι! ἀναστὰς πορεύσομαι πρὸς τὸν πατέρα μου καὶ ἐρῶ αὐτῷ· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου· οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου· ποίησόν με ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου. καὶ ἀναστὰς ἦλθε πρὸς τὸν πατέρα αὐτοῦ. ἔτι δὲ αὐτοῦ μακρὰν ἀπέχοντος εἶδεν αὐτὸν ὁ πατὴρ αὐτοῦ καὶ ἐσπλαγχνίσθη, καὶ δραμὼν ἐ­­­­πέπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ κατεφίλησεν αὐτόν. εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ υἱός· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου, καὶ οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου. εἶπε δὲ ὁ πατὴρ πρὸς τοὺς δούλους αὐτοῦ· ἐξενέγκατε τὴν στολὴν τὴν πρώτην καὶ ἐνδύσατε αὐτόν, καὶ δότε δακτύλιον εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ καὶ ὑποδήματα εἰς τοὺς πόδας, καὶ ἐνέγ­καντες τὸν μόσχον τὸν σιτευτὸν θύσατε, καὶ φαγόντες εὐφρανθῶμεν, ὅτι οὗτος ὁ υἱός μου νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη. καὶ ἤρξαν­το εὐφραίνεσθαι. Ἦν δὲ ὁ υἱὸς αὐτοῦ ὁ πρεσβύτερος ἐν ἀγρῷ· καὶ ὡς ἐρχόμενος ἤγγισε τῇ οἰκίᾳ, ἤκουσε συμφωνίας καὶ χορῶν, καὶ προσκαλεσάμενος ἕνα τῶν παίδων ἐπυνθάνετο τί εἴη ταῦτα. ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ ὅτι ὁ ἀδελφός σου ἥκει καὶ ἔθυσεν ὁ πατήρ σου τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν, ὅτι ὑγιαίνοντα αὐτὸν ἀπέλαβεν. ὠργίσθη δὲ καὶ οὐκ ἤθελεν εἰσελθεῖν. ὁ οὖν πατὴρ αὐτοῦ ἐξελθὼν παρεκάλει αὐτόν. ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπε τῷ πατρί· ἰδοὺ τοσαῦτα ἔτη δουλεύω σοι καὶ οὐδέποτε ἐντολήν σου παρῆλθον, καὶ ἐμοὶ οὐδέποτε ἔδωκας ἔριφον ἵνα μετὰ τῶν φίλων μου εὐφρανθῶ· ὅτε δὲ ὁ υἱός σου οὗτος, ὁ καταφαγών σου τὸν βίον μετὰ πορνῶν, ἦλθεν, ἔθυσας αὐτῷ τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν. ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ· τέκνον, σὺ πάντοτε μετ᾿ ἐμοῦ εἶ, καὶ πάντα τὰ ἐμὰ σά ἐστιν· εὐφρανθῆναι δὲ καὶ χαρῆναι ἔδει, ὅτι ὁ ἀδελφός σου οὗτος νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ Κυριακῆς τοῦ Ἀσώτου: Α΄ Κορ. ς΄ 12-20



 Ἀδελφοί, πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ᾿ οὐ πάντα συμφέρει· πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ᾿ οὐκ ἐγὼ ἐξουσιασθήσομαι ὑπό τινος. τὰ βρώματα τῇ κοιλίᾳ καὶ ἡ κοιλία τοῖς βρώμασιν· ὁ δὲ Θεὸς καὶ ταύτην καὶ ταῦτα καταργήσει. τὸ δὲ σῶμα οὐ τῇ πορνείᾳ, ἀλλὰ τῷ Κυρίῳ, καὶ ὁ Κύριος τῷ σώματι· ὁ δὲ Θεὸς καὶ τὸν Κύριον ἤγειρε καὶ ἡμᾶς ἐξεγερεῖ διὰ τῆς δυνάμεως αὐτοῦ. οὐκ οἴδατε ὅτι τὰ σώματα ὑμῶν μέλη Χριστοῦ ἐστιν; ἄρας οὖν τὰ μέλη τοῦ Χριστοῦ ποιήσω πόρνης μέλη; μὴ γένοιτο. ἢ οὐκ οἴδατε ὅτι ὁ κολλώμενος τῇ πόρνῃ ἓν σῶμά ἐστιν; ἔσονται γάρ, φησίν, οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν· ὁ δὲ κολλώμενος τῷ Κυρίῳ ἓν πνεῦμά ἐστι. φεύγετε τὴν πορνείαν. πᾶν ἁμάρτημα ὃ ἐὰν ποιήσῃ ἄνθρωπος ἐκτὸς τοῦ σώματός ἐστιν, ὁ δὲ πορνεύων εἰς τὸ ἴδιον σῶμα ἁμαρτάνει. ἢ οὐκ οἴδατε ὅτι τὸ σῶμα ὑμῶν ναὸς τοῦ ἐν ὑμῖν ῾Αγίου Πνεύματός ἐστιν, οὗ ἔχετε ἀπὸ Θεοῦ, καὶ οὐκ ἐστὲ ἑαυτῶν; ἠγοράσθητε γὰρ τιμῆς· δοξάσατε δὴ τὸν Θεὸν ἐν τῷ σώματι ὑμῶν καὶ ἐν τῷ πνεύματι ὑμῶν, ἅτινά ἐστι τοῦ Θεοῦ.

Δευτέρα 6 Φεβρουαρίου 2017

Τι συμβολίζει το θυμίαμα;Γιατί θυμιάζουμε;


Το λιβάνι ήταν ένα από τα τρία δώρα που πρόσφεραν οι Τρείς Μάγοι στον Χριστό. Στην Ορθόδοξη Χριστιανική Λατρεία το θυμίαμα συμβολίζει την Προσευχή, όπως ανεβαίνει το θυμίαμα στον ουρανό, έτσι πρέπει να ανεβαίνει και η θερμή Προσευχή μας στον Θεό «Κατευθυνθήτω η προσευχή μου ως θυμίαμα ενώπιόν Σου». Ακόμα, συμβολίζει τις πύρινες γλώσσες που έστειλε ο Κύριος κατά την ημέρα της Πεντηκοστής στους μαθητές Του για να τους φωτίσει, ώστε να αρχίσουν το κυρηκτικό τους έργο. Τέλος, όταν θυμιάζουμε προσφέρουμε μια μικρή θυσία προς τον Θεό.

Πέμπτη 2 Φεβρουαρίου 2017

Το σημείο του Σταυρού


Τα τρία ενωμένα δάκτυλα συμβολίζουν τον ένα Θεό με τις τρεις υποστάσεις που είναι τρία πρόσωπα ομοούσια και ενωμένα, «αχωρίστως» και «αδιαιρέτως», τα δε άλλα δύο συμβολίζουν τις δύο φύσεις (θεία και ανθρώπινη), τις δύο θελήσεις και ενέργειες του Κυρίου μας. Σχηματίζοντας έτσι το σημείο του σταυρού και ακουμπώντας το χέρι μας στο μέτωπο που συμβολίζει ότι ο Χριστός ήρθε από τον Ουρανό στη γη, την κοιλιά, με αυτόν τον τρόπο ομολογούμε τη σάρκωση του Λόγου από την Κύρια Θεοτόκο και έπειτα τους δύο ώμους, έτσι συμβολίζεται ότι ο Κύριος με την έλευση Του ένωσε όλη την οικουμένη.