Κυριακή 24 Δεκεμβρίου 2017

Ευαγγέλιο Χριστουγέννων ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ Β΄1-12:



Τοῦ δὲ Ἰησοῦ γεννηθέντος ἐν Βηθλέεμ τῆς Ἰουδαίας ἐν ἡμέραις Ἡρῴδου τοῦ βασιλέως, ἰδοὺ μάγοι ἀπὸ ἀνατολῶν παρεγένοντο εἰς Ἱεροσόλυμα λέγοντες· Ποῦ ἐστιν ὁ τεχθεὶς βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων; εἴδομεν γὰρ αὐτοῦ τὸν ἀστέρα ἐν τῇ ἀνατολῇ καὶ ἤλθομεν προσκυνῆσαι αὐτῷ. Aκούσας δὲ Ἡρῴδης ὁ βασιλεὺς ἐταράχθη καὶ πᾶσα Ἱεροσόλυμα μετ’ αὐτοῦ, καὶ συναγαγὼν πάντας τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ γραμματεῖς τοῦ λαοῦ ἐπυνθάνετο παρ’ αὐτῶν ποῦ ὁ Χριστὸς γεννᾶται. Oἱ δὲ εἶπον αὐτῷ· Ἐν Βηθλέεμ τῆς Ἰουδαίας· οὕτως γὰρ γέγραπται διὰ τοῦ προφήτου· Καὶ σύ Βηθλέεμ, γῆ Ἰούδα, οὐδαμῶς ἐλαχίστη εἶ ἐν τοῖς ἡγεμόσιν Ἰούδα· ἐκ σοῦ γὰρ ἐξελεύσεται ἡγούμενος, ὅστις ποιμανεῖ τὸν λαόν μου τὸν Ἰσραήλ. Τότε Ἡρῴδης λάθρᾳ καλέσας τοὺς μάγους ἠκρίβωσεν παρ’ αὐτῶν τὸν χρόνον τοῦ φαινομένου ἀστέρος, καὶ πέμψας αὐτοὺς εἰς Βηθλέεμ εἶπε· Πορευθέντες ἐξετάσατε ἀκριβῶς περὶ τοῦ παιδίου· ἐπὰν δὲ εὕρητε ἀπαγγείλατέ μοι, ὅπως κἀγὼ ἐλθὼν προσκυνήσω αὐτῷ. Oἱ δὲ ἀκούσαντες τοῦ βασιλέως ἐπορεύθησαν· καὶ ἰδοὺ ὁ ἀστὴρ ὃν εἶδον ἐν τῇ ἀνατολῇ προῆγεν αὐτοὺς ἕως ἐλθὼν ἐστάθη ἐπάνω οὗ ἦν τὸ παιδίον· Iδόντες δὲ τὸν ἀστέρα ἐχάρησαν χαρὰν μεγάλην σφόδρα. Kαὶ ἐλθόντες εἰς τὴν οἰκίαν εἶδον τὸ παιδίον μετὰ Μαρίας τῆς μητρὸς αὐτοῦ, καὶ πεσόντες προσεκύνησαν αὐτῷ, καὶ ἀνοίξαντες τοὺς θησαυροὺς αὐτῶν προσήνεγκαν αὐτῷ δῶρα, χρυσὸν καὶ λίβανον καὶ σμύρναν· Kαὶ χρηματισθέντες κατ’ ὄναρ μὴ ἀνακάμψαι πρὸς Ἡρῴδην, δι’ ἄλλης ὁδοῦ ἀνεχώρησαν εἰς τὴν χώραν αὐτῶν.

Πέμπτη 21 Δεκεμβρίου 2017

Νύχτα Χριστουγεννιάτικη Γ. Δροσίνης


Την άγια νύχτα τη Χριστουγεννιάτικη
λυγούν τα πόδια
και προσκυνούν γονατιστά στη φάτνη τους
τα άδολα βόδια.
Κι ο ζευγολάτης ξάγρυπνος θωρώντας τα
σταυροκοπιέται
και λέει με πίστη απ' της ψυχής τ' απόβαθα
Χριστός γεννιέται!

Την άγια νύχτα τη Χριστουγεννιάτικη
κάποιοι ποιμένες
ξυπνούν από φωνές ύμνων μεσούρανες
στη γη σταλμένες.

Κι ακούοντας τα Ωσαννά απ΄ αγγέλων στόματα
στον σκόρπιο αέρα
τα διαλαλούν σε χειμαδιά λιοφώτιστα
με την φλογέρα.
Την άγια νύχτα τη Χριστουγεννιάτικη
ποιος δεν το ξέρει
των μάγων κάθε χρόνο τα μεσάνυχτα
λάμπει το αστέρι.

Κι όποιος το βρει μες στ΄ άλλα αστέρια ανάμεσα
και δεν το χάσει,
σε μια άλλη Βηθλεέμ ακολουθώντας το
μπορεί να φτάσει.

Δευτέρα 20 Νοεμβρίου 2017

Τα Εισόδια της Θεοτόκου (Αφήγηση για παιδιά)

Κάπου μακριά, σε μία πόλη που ο ήλιος έλαμπε και έκανε πολλή ζεστή στην Ιερουσαλήμ, ζούσε ένα ζευγάρι ηλικιωμένων ανθρώπων, δηλαδή, οι άνθρωποι αυτοί ήταν πολύ μεγάλοι σε ηλικία, που ανήκαν στην οικογένεια του βασιλιά Δαυίδ, που έγραφε όμορφους ύμνους για τον Θεό. Ο Ιωακείμ και η Άννα δε μπορούσαν να κάνουν παιδιά και παρακαλούσαν μέρα-νύχτα τον Θεό να τους χαρίσει ένα παιδάκι. Ένας Άγγελος τους παρουσιάστηκε από τον Ουρανό και τους είπε ότι, η Άννα θα έφερνε τον κόσμο ένα κορίτσι που σε λίγα χρόνια θα γεννήσει τον Βασιλιά ολόκληρης της γης. Μέτα από λίγους μήνες η Άννα αν και πολύ μεγάλη σε ηλικία, γέννησε ένα χαριτωμένο κοριτσάκι και του έδωσαν το όνομα Μαριάμ, που σημαίνει η φωτίστρια, δηλαδή, εκείνη που φωτίζει όλον τον κόσμο. Οι γονείς του κοριτσιού υποσχέθηκαν στο Θεό, ότι θα αφιέρωναν το παιδί σ’ Εκείνον Έτσι, η μικρή Μαριάμ όταν έγινε τριών χρόνων, μαζί με τους γονείς της, πήγε στον Ναό του Θεό. Στον δρόμο για τον Ναό, τη συνόδευαν οι γονείς της, ο Άγιος Ιωακείμ και η Άγια Άννα και αγνές κοπέλες που κρατούσαν στα χέρια τους αναμμένες λαμπάδες. Στον Ναό του Σολομώντα  την υποδέχθηκε ο θείος της, ο Προφήτης Ζαχαρίας. Εκεί, η μικρούλα Μαριάμ ζούσε μόνη της σ΄ένα μέρος που λεγόταν Άγια των Αγίων, εκεί έμπαινε μόνο ο Αρχιερέας για να κάνει θυσίες και προσευχές στον  Θεό. Η Μαριάμ όλη μέρα στον Ναό μελετούσε τα σοφά λόγια του Θεού και προσευχόταν. Ο Γαβριήλ, ένας πανέμορφος Άγγελος με μεγάλα φτερά, της πρόσφερε  φαγητό από τον Ουρανό. Η Μαριάμ, ήταν η Παναγία μας, που όταν θα μεγάλωνε, θα γεννούσε τον Βασιλιά του κόσμου, τον Χριστό μας!

Τρίτη 31 Οκτωβρίου 2017

ΤΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ




Πολλές φορές σαν γονείς, ξεχνάμε ότι έχουμε απέναντί μας ένα παιδί που το μόνο που θέλει είναι αγάπη από εμάς. Τα οικονομικά προβλήματα, τα νεύρα της δουλειάς και το άγχος της επιβίωσης μας κάνει να ξεχνάμε το πιο σημαντικό πράγμα στο κόσμο. Ποιο είναι αυτό; Ο τρόπος μας και η συμπεριφορά μας απέναντι στο παιδί μας. Διαβάστε το κείμενο της Κατερίνας Μάλλιου.
 Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να σε φοβάμαι...Ενώ εσύ μου φώναζες, τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου...Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός...Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να μην τολμάω, να μη δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις...Ενώ εσύ μου φώναζες, με έκανες να νιώθω ασήμαντος και αδύναμος...Ενώ εσύ μου φώναζες, μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι...Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κάποιο πρόβλημα ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν πώς θα αντιδρούσες...Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα...Ενώ εσύ μου φώναζες, η φωνή σου δεν με άφηνε να σκεφτώ τα λόγια σου...Ενώ εσύ μου φώναζες, ίδρωνα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το στομάχι και τα αυτιά μου πονούσαν...Ενώ εσύ μου φώναζες, θύμωνα που δεν νοιαζόσουν για αυτά που ήθελα να σου πω...Ενώ εσύ μου φώναζες, αναρωτιόμουν που πήγε ο μπαμπάς μου...Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να φωνάζω κι εγώ...Ενώ εσύ μου φώναζες, ήμουν μόνος μου...Ενώ εσύ μου φώναζες, σκεφτόμουν ότι δεν μ’ αγαπάς πια...Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι επιτρέπεται να φέρομαι άσχημα σε κάποιον πιο αδύναμο από μένα...Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες πώς να φερθώ στα παιδιά μου όταν μεγαλώσω...Ενώ εσύ μου φώναζες, δεν φανταζόσουν τον αγώνα που πρέπει να δώσω τώρα που μεγάλωσα, για να μη γίνω σαν εσένα... 

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΑΡΧΙΜ. ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΚΑΤΡΑΜΑΔΟΣ

Ο ΠΑΠΠΑΣΤΡΑΤΟΣ ΚΑΙ Ο ΜΙΚΡΟΣ ΡΑΦΑΗΛ (Α΄ΜΕΡΟΣ)





Σ΄ένα χωριό στο νησί της Λέσβου, την Καλλονή, ζούσε ένας καλόκαρδος παππάς, ο Παππαστράτος μαζί με την παππαδιά του, την παππαδιά Ελένη. Κάθε απόγευμα ο Παππαστράτος πήγαινε περίπατο στη θάλασσα. Μία μέρα λοιπόν, καθώς περπατούσε στην ακρογιαλιά, είδε ένα μικρό αγοράκι ξαπλωμένο στην άμμο. ‘Ηταν ένα μελαχρινό όμορφο αγόρι, ήταν από μια χώρα που είχε πόλεμο. Το είχαν πάρει οι γονείς του μαζί τους στο καΐκι, που θα τους πήγαινε να ζήσουν σε μια μακρινή χωρά που είχε ειρήνη, αλλά οι γονείς του χάθηκαν μες την φουρτουνιασμένη θάλασσα και ο μικρούλης βρέθηκε μόνος του να κοιμάται στην αμμουδιά της Καλλονής. Μόλις το είδε ο Παππαστράτος συγκινήθηκε και το αγάπησε και το πήρε σπίτι του να το φροντίσει μαζί με την παππαδιά Ελένη. Το ζευγάρι δεν είχε παιδιά κι έτσι αποφάσισαν να το μεγαλώσουν εκείνοι. Ο μικρούλης ήταν ακόμα πολύ μωρό. Η μαμά του η παππαδιά Ελένη και ο μπαμπάς του ο Παπαστράτος αποφάσισαν να το βαπτίσουν και του έδωσαν το όνομα Ραφαήλ. Ο μικρούλης μεγάλωνε, πήγαινε σχολείο και τα απογεύματα έπαιζε με τα άλλα παιδιά του χωριού, μπάλα, στην πλατεία. Κάθε Κυριακή, μετά τη Θεία Λειτουργία, πήγαινε βόλτα στην παραλία μαζί με τον μπαμπά του, τον Παππαστράτο. Εκεί έπαιζαν μαζί και ο Ραφαήλ έκανε πατίνι που του άρεσε πολύ. Ο μικρούλης Ραφαήλ αγαπούσε πολύ τη μαμά του, την παππαδιά Ελένη και τον μπαμπά του, τον Παππαστράτο. 

Πέμπτη 26 Οκτωβρίου 2017

Η ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΖΟΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ


 Το κείμενο της εισήγησής μου που έλαβε χώρα στις 25/10/2017 στον Ιερό Καθεδρικό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Ηλιουπόλεως:

         Η λέξη <<ενορία>> σημαίνει την τοποθέτηση μιας συγκεκριμένης περιοχής εντός των ορίων και προέρχεται από το επίθετο της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας ενόριος.Η σύσταση της Ενορίας έγινε κατά τον β΄ αιώνα μ.Χ. και αποτελεί τον πυρήνα της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Σ΄αυτό το σημείο πρέπει να σημειωθεί ότι οι ενορίες είναι άρρηκτα συνενδεμένες με τις επισκοπές στις οποίες υπάγονται και συνεπώς με τους οικείους Επισκόπους. Η Εκκλησία και επομένως η Ενορία βλέπουν τον άνθρωπο ως μία ψυχοσωματική ολότητα. Η ενορία είναι σαν μια οικογένεια που έχει πατέρα τον Ιερέα αυτής. Ο Ιερέας-εφημέριος είναι ο συμπαραστάτης, ο πνευματικός πατέρας και καθοδηγητής, ο ποιμένας των ενοριτών του. Οι ενορίτες αποτελούν Σώμα Χριστού με κεφαλή τον ίδιο τον Κύριο. Οι πιστοί αγιάζονται και θεώνονται μέσα στη μυστηριακή ζωή της ενορίας και έρχονται σε εν Χριστώ αγαπητική Κοινωνία με τους αδελφούς τους. Μέσα από τις Λατρευτικές συνάξεις της Ενορίας, τα μαθήματα Ορθοδόξου Κατηχήσεως, τα τμήματα εκμάθησης παραδοσιακών χορών, τις προσκυνηματικές εκδρομές και τις λοιπές δραστηριότητες των Ναών οι ενορίτες έρχονται πιο κοντά, γνωρίζονται και αναπτύσσουν δεσμούς-σχέσεις μεταξύ τους. Μέσα σε αυτήν την μεγάλη οικογένεια που λέγεται ενορία, μπορεί να υπάρχουν άνθρωποι με κινητική ή νοητική ή σύνθετη Αναπηρία.
          Τα άτομα με αναπηρία συνήθως τραβούν την προσοχή των ανθρώπων, σε όποιο χώρο βρίσκονται. Ο λόγος που προσέχει κάποιος ένα άτομο αμεα είναι  διαφορετικός φυσικά το ίδιο συμβαίνει και στην εκκλησία. Ανάλογα με την παιδεία του κάθε ανθρώπου είναι και η ματιά και η γνώμη που έχει ο καθένας για τα άτομα αμεα. Υπάρχει μία μερίδα ανθρώπων οι οποίοι όταν βλέπουν άτομα με Αναπηρία θέλουν να προς φέρουν την βοήθειά τους και να τους διευκολύνουν στην καθημερινότητά τους. Άλλοι νιώθουν θαυμασμό για τον αγώνα, την δύναμη, την υπομονή  που δείχνουν, όπως όλοι, για τη ζωή τους.
Το πρόβλημα της πρόσβασης για αναπηρικά αμαξίδια ή ειδική σηματοδότηση για τυφλούς είναι ένας καθημερινός Γολγοθάς  για τα αμεα και βέβαια αυτό είναι ένα πρόβλημα που το συναντάς και σε αρκετούς Ναούς, όπου κάποιος θα περίμενε μεγαλύτερη ευαισθησία έτσι οι πιστοί βοηθούν τους ανθρώπους με αμαξίδια να ανεβούν τα σκαλοπάτια της εκκλησίας, κουβαλώντας τους οι ίδιοι στα αμαξίδια στις σκάλες ή οδηγώντας τους από το χέρι αν αντιμετωπίζουν Αναπηρία όρασης. Οι εκκλησιαστικοί επίτροποι, σε κάποιες περιπτώσεις, βοηθούν αυτά τα πρόσωπα να ανάψουν το κερί τους και να προσκυνήσουν τις ιερές εικόνες που βρίσκονται ψηλά στα προσκυνητάρια και ενδεχομένως δεν τις φτάνουν.
Οι άνθρωποι σε έναν Ναό συνήθως δείχνουν αγάπη και φιλικά αισθήματα για τα αμεα. Κάποιοι είναι έτσι και στην καθημερινή του ζωής ενώ κάποιοι άλλοι επηρεάζονται από το περιβάλλον και το ξεχνάνε στην καθημερινότητά τους, την κριτική και τον χαρακτηρισμό τους τον αφήνω σε εσάς. Με την πρώτη ευκαιρία τους πλησιάζουν, έχοντας τη διάθεση να τους γνωρίσουν και να επικοινωνήσουν ή καλύτερα, όπως θα λέγαμε  στη Θεολογική γλώσσα, να κοινωνήσουν με τα πρόσωπα με Αναπηρία. Με αυτόν τον τρόπο έρχονται σε εν Χριστώ Κοινωνία μεταξύ τους, σε επαφή, γνωρίζονται, αναπτύσσουν σχέσεις-δεσμούς, φιλίες και κοινωνικοποιούνται. Οι δεσμοί αυτοί δημιουργούνται σιγά-σιγά με την πάροδο του χρόνου. Ας μη ξεχνάμε ότι η Εκκλησία και η ενορία εν γένει, από κοινωνιολογικής πλευράς, είναι φορείς κοινωνικοποίησης για όλους. Τα πρόσωπα με Αναπηρία όταν βλέπουν τέτοιες καλές συμπεριφορές από τους συνανθρώπους τους χαίρονται, νοιώθουν ότι είναι αποδεχτά και ισότιμα μέλη της κοινωνίας και φυσικά της Ενορίας, χωρίς ταμπού και προκαταλήψεις.
          Στον αντίποδα των καλών συμπεριφορών, ερχόμαστε να εξετάσουμε στις κακές συμπεριφορές των εκκλησιαζομένων προς τα πρόσωπα με Αναπηρία. Υπάρχουν πιστοί που συμπεριφέρονται με επιπολαιότητα. Κάποιοι ασυνείδητοι οδηγοί σταθμεύουν τα αυτοκίνητα τους μπροστά ή πάνω στις ράμπες των Ναών, όπου υπάρχουν, φυσικά αυτό το συναντάμε και εκτός εκκλησιαστικού χώρου. Με αυτόν τον τρόπο εμποδίζεται η πρόσβαση εντός των Ιερών Ναών στους συνανθρώπους μας που είναι καθηλωμένοι σε αναπηρικά αμαξίδια, καθώς επίσης στις μητέρες με μωρά σε καρότσια, σε ηλικιωμένους, σε υπέρβαρους που ενδεχομένως χρησιμοποιούν τις ράμπες. Θα αναφέρω και κάποια περίπτωση που ίσως κάνει εντύπωση αλλά συμβαίνει  κάποιοι δίνουν ελεημοσύνη στα πρόσωπα με Αναπηρία, νομίζοντας ότι είναι επαίτες λες και η αναπηρία συνυπάρχει με την επαιτεία. Επομένως να διασαφηνίσω κάτι ότι οι άνθρωποι με Αναπηρία πριν από το 1980 δεν έπαιρναν οικονομική βοήθεια από την Πολιτεία και έτσι αναγκάζονταν να επαιτούν. Στη σύγχρονη εποχή το κράτος τους δίνει προνοιακά επιδόματα και επομένως, ελάχιστοι δεν έχουν οικονομικούς πόρους. Άρα, οι πιστοί πρέπει να διακρίνουν εάν αυτοί οι άνθρωποι έρχονται στον Ναό για να ζητήσουν ελεημοσύνη ή απλώς για να ασκήσουν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα, ώστε να μην τους φέρουν σε δύσκολη θέση. Θα πρέπει να αναφέρω ότι υπάρχουν κάποιοι ενορίτες οι οποίοι δεν ξέρουν τον τρόπο που πρέπει να συμπεριφερθούν και νιώθουν αμηχανία με αποτέλεσμα να φαίνεται ότι αδιαφορούν για τα αμεα για να μην δείξουν ότι τραβούν τα βλέμματα των άλλων και νοιώθουν άβολα.
Υπάρχουν και άνθρωποι που έχουν άγνοια πάνω σε θέματα Αναπηρίας, τους κοιτούν με περιέργεια και με φόβο. Ευχαριστούν τον Θεό που δεν είναι στη θέση τους. Άλλοι φέρονται στους ανθρώπους με Αναπηρίες με οίκτο και τους αποκαλούν «καημένους» ή τους εύχονται «περαστικά» ή «Ο Θεός να σε κάνει καλά». Αυτές οι συμπεριφορές θυμώνουν και στεναχωρούν τα πρόσωπα με Αναπηρία διότι εκπέμπουν μια κακομοιριά. Δε θεωρούν την Αναπηρία τους ως αρρώστια, αλλά ως ευλογία όπως έλεγε και ο Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης ο Εζνεπήδης. Ο Χριστός διετύπωσε τον Χρυσό Κανόνα που λέει, «όπως θέλετε να σας φέρονται οι άλλοι έτσι να τους φέρεστε και εσείς». Επομένως, αν δε θέλουμε να μας φέρονται σαν κακομοίρηδες, δεν πρέπει να τους φερόμαστε έτσι και εμείς.

       Τα πρόσωπα με Αναπηρία μορφώνονται, εργάζονται, έχουν κοινωνική ζωή και φίλους. Ζουν μια φυσιολογική ζωή, δεν είναι ούτε άρρωστοι, ούτε καημένοι. Οι κακές συμπεριφορές προς τα αμεα είναι αποτέλεσμα έλλειψης σωστής ενημέρωση και παιδείας πάνω σε θέματα Αναπηρίας. Οι άνθρωποι πρέπει να ενημερώνονται και να ευαισθητοποιούνται για τα θέματα αυτά, από μικρή ηλικία, μέσα από την οικογένεια, το σχολείο και κατήχηση.
Κατά τη γνώμη μου, θα πρέπει να συσταθεί ένας κλάδος Ποιμαντικής που να ασχολείται αποκλειστικά με τα αμεα. Δε μπορώ να δεχθώ ότι αυτοί οι άνθρωποι εντάσσονται στην Ποιμαντική των ασθενών, η Αναπηρία δεν είναι ασθένεια. Κακές συμπεριφορές, σπάνια βέβαια, έχουν κάποιοι κληρικοί και αυτό το λέω με πολύ σεβασμό στους Ιερωμένους. Μέσα από τον κλάδο της Ποιμαντικής των Αναπήρων θα έπρεπε οι Ιερείς να μαθαίνουν πως να προσεγγίζουν και πως να φέρονται στα αμεα. Από τη συμπεριφορά των κληρικών παραδειγματίζονται και οι λαϊκοί, ας μην το ξεχνάμε αυτό.
Η Ενορία πρέπει να ενθαρρύνει τα πρόσωπα με Αναπηρία να συμμετέχουν στις δραστηριότητες της. Η Ενορία μας στηρίζει ποικιλοτρόπως τα αμεα και ειδικά τα παιδιά του Ειδικού Γυμνασίου-Λυκείου Αθηνών που βρίσκεται στην περιοχή της Ηλιούπολης.

Τέλος, θα ήθελα να αναφέρω ότι οι όροι άτομα με ειδικές ανάγκες ή ειδικές ικανότητες είναι λανθασμένοι. Στην Ορθόδοξη Δογματική Θεολογία δεν υφίσταται ο όρος άτομο για τον άνθρωπο, αλλά χρησιμοποιεί τη λέξη πρόσωπο. Επομένως, είναι πρόσωπα με Αναπηρία. Ας μη μας φοβίζει η λέξη Αναπηρία, μπορεί να έχει δυσκολίες, αλλά είναι ευλογία!

60' Ελλάδα | Σκύρος

Σάββατο 21 Οκτωβρίου 2017

Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 22 Ὀκτωβρίου 2017, στ΄ Λουκᾶ (Λουκ. η΄ 26-39)







Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐλθόντι τῷ ᾿Ιησοῦ εἰς τὴν χώραν τῶν Γα­δαρη­νῶν, ὑπήν­τησεν αὐτῷ ἀνήρ τις ἐκ τῆς πόλεως, ὃς εἶχε δαιμόνια ἐκ χρόνων ἱκανῶν, καὶ ἱμάτιον οὐκ ἐνεδιδύσκετο καὶ ἐν οἰκίᾳ οὐκ ἔμενεν, ἀλλ᾿ ἐν τοῖς μνήμασιν. ἰδὼν δὲ τὸν ᾿Ιησοῦν καὶ ἀνακράξας προσέπεσεν αὐτῷ καὶ φωνῇ μεγάλῃ εἶπε· τί ἐμοὶ καὶ σοί, ᾿Ιησοῦ, υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου; δέομαί σου, μή με βα­­σανίσῃς. παρήγγειλε γὰρ τῷ πνεύματι τῷ ἀ­κα­θάρτῳ ἐξελθεῖν ἀπὸ τοῦ ἀν­­θρώπου. πολλοῖς γὰρ χρόνοις συν­ηρπάκει αὐτόν, καὶ ἐδεσμεῖτο ἁλύσεσι καὶ πέδαις φυλασσόμενος, καὶ διαρρήσσων τὰ δεσμὰ ἠλαύνετο ὑπὸ τοῦ δαίμονος εἰς τὰς ἐρή­μους. ἐ­πη­ρώτησε δὲ αὐτὸν ὁ ᾿Ιησοῦς λέγων· τί σοί ἐστιν ὄνομα; ὁ δὲ εἶπε· λεγεών· ὅτι δαι­μόνια πολλὰ εἰσῆλθεν εἰς αὐτόν· καὶ παρεκάλει αὐτὸν ἵνα μὴ ἐπιτάξῃ αὐτοῖς εἰς τὴν ἄβυσσον ἀπελθεῖν. ἦν δὲ ἐκεῖ ἀγέλη χοίρων ἱκα­νῶν βοσκομένων ἐν τῷ ὄρει· καὶ παρεκάλουν αὐτὸν ἵνα ἐπιτρέψῃ αὐ­τοῖς εἰς ἐκείνους εἰσελθεῖν· καὶ ἐπέτρεψεν αὐτοῖς. ἐξελθόντα δὲ τὰ δαιμόνια ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπου εἰσῆλθον εἰς τοὺς χοίρους, καὶ ὥρμησεν ἡ ἀγέλη κατὰ τοῦ κρημνοῦ εἰς τὴν λίμνην καὶ ἀπεπνίγη. ἰδόντες δὲ οἱ βόσκον­τες τὸ γεγενημένον ἔφυγον, καὶ ἀπήγγειλαν εἰς τὴν πόλιν καὶ εἰς τοὺς ἀγρούς. ἐξῆλθον δὲ ἰδεῖν τὸ γεγονός, καὶ ἦλθον πρὸς τὸν ᾿Ιησοῦν καὶ εὗρον καθήμενον τὸν ἄνθρωπον, ἀφ᾿ οὗ τὰ δαιμόνια ἐξεληλύθει, ἱματισμένον καὶ σωφρονοῦντα παρὰ τοὺς πό­δας τοῦ ᾿Ιησοῦ, καὶ ἐφοβήθησαν. ἀπήγγειλαν δὲ αὐτοῖς οἱ ἰδόντες πῶς ἐσώθη ὁ δαιμονισθείς. καὶ ἠρώτησαν αὐ­τὸν ἅπαν τὸ πλῆθος τῆς περιχώρου τῶν Γαδαρηνῶν ἀπελθεῖν ἀπ᾿ αὐτῶν, ὅτι φό­βῳ μεγάλῳ συν­είχοντο. αὐτὸς δὲ ἐμβὰς εἰς τὸ πλοῖον ὑπέστρεψεν. ἐδέετο δὲ αὐτοῦ ὁ ἀνήρ, ἀφ᾿ οὗ ἐξεληλύθει τὰ δαιμόνια, εἶναι σὺν αὐτῷ· ἀπέλυσε δὲ αὐτὸν ὁ ᾿Ιησοῦς λέγων· ὑπόστρεφε εἰς τὸν οἶκόν σου καὶ διηγοῦ ὅσα ἐποίησέ σοι ὁ Θεός. καὶ ἀπῆλθε καθ᾿ ὅλην τὴν πόλιν κηρύσσων ὅσα ἐποίησεν αὐτῷ ὁ ᾿Ιησοῦς.

Ἀποστολικὸ Ἀνἀγνωσμα Κυριακῆς 22 Ὀκτωβρίου 2017, Κ΄ ἐπιστολῶν (Γαλ. α΄ 11-19)





Ἀδελφοί, γνωρίζω ὑμῖν τὸ εὐαγγέλιον τὸ εὐαγγελισθὲν ὑπ᾿ ἐμοῦ ὅτι οὐκ ἔστι κατὰ ἄνθρωπον· οὐδὲ γὰρ ἐγὼ παρὰ ἀνθρώπου παρέλαβον αὐτὸ οὔτε ἐδιδάχθην, ἀλλὰ δι᾿ ἀποκαλύψεως ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ. ᾿Ηκούσατε γὰρ τὴν ἐμὴν ἀναστροφήν ποτε ἐν τῷ ᾿Ιουδαϊσμῷ, ὅτι καθ᾿ ὑπερβολὴν ­ἐδίωκον τὴν ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ καὶ ἐπόρθουν αὐτήν, καὶ προέκοπτον ἐν τῷ ᾿Ιουδαϊσμῷ ὑπὲρ πολλοὺς συνηλικιώτας ἐν τῷ γένει μου, περισσοτέρως ζηλωτὴς ὑπάρχων τῶν πατρικῶν μου παραδόσεων. Ὅτε δὲ εὐδόκησεν ὁ Θεὸς ὁ ἀφορίσας με ἐκ κοιλίας μητρός μου καὶ καλέσας διὰ τῆς χάριτος αὐτοῦ ἀποκαλύψαι τὸν υἱὸν αὐτοῦ ἐν ἐμοί, ἵνα εὐαγγελίζωμαι αὐτὸν ἐν τοῖς ἔθνε­σιν, εὐθέως οὐ προσανεθέμην σαρκὶ καὶ αἵματι, οὐδὲ ἀνῆλθον εἰς ῾Ιεροσόλυ­μα πρὸς τοὺς πρὸ ἐμοῦ ἀποστόλους, ἀλλὰ ἀπῆλθον εἰς ᾿Αραβίαν, καὶ πάλιν ὑπέστρεψα εἰς Δαμασκόν. ῎Επειτα μετὰ ἔτη τρία ἀνῆλθον εἰς ῾Ιεροσόλυμα ἱστορῆσαι Πέτρον, καὶ ἐπέμεινα πρὸς αὐτὸν ἡμέρας δεκαπέντε· ἕτερον δὲ τῶν ἀποστόλων οὐκ εἶδον εἰ μὴ ᾿Ιάκωβον τὸν ἀδελφὸν τοῦ Κυρίου.

Σάββατο 14 Οκτωβρίου 2017

Εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 15 Ὀκτωβρίου 2017, Δ΄ Λουκᾶ, τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου (Λουκ. η΄ 5-15)



Εἶπεν ὁ Κύριος τὴν παραβολὴν ταύτην· ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ. καὶ ἐν τῷ σπείρειν αὐτὸν ὃ μὲν ἔπεσε παρὰ τὴν ὁδόν, καὶ κατεπατήθη, καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ κατέφαγεν αὐτό· καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐπὶ τὴν πέτραν, καὶ φυὲν ἐξηράνθη διὰ τὸ μὴ ἔχειν ἰκμάδα· καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐν μέσῳ τῶν ἀκανθῶν, καὶ συμφυεῖσαι αἱ ἄκανθαι ἀπέπνιξαν αὐτό· καὶ ἕτερον ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν τὴν ἀγαθήν, καὶ φυὲν ἐποίησε καρπὸν ἑκατονταπλασίονα. ᾿Επηρώτων δὲ αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· τίς εἴη ἡ παραβολὴ αὕτη. ὁ δὲ εἶπεν· ὑμῖν δέδοται γνῶναι τὰ μυστήρια τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τοῖς δὲ λοιποῖς ἐν παραβολαῖς, ἵνα βλέπον­τες μὴ βλέπωσι καὶ ἀ­κού­οντες μὴ συνιῶσιν. ἔστι δὲ αὕτη ἡ παραβολή· ὁ σπό­ρος ἐστὶν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ· οἱ δὲ παρὰ τὴν ὁδόν εἰσιν οἱ ἀκούσαν­τες, εἶτα ἔρχεται ὁ διάβολος καὶ αἴρει τὸν λόγον ἀπὸ τῆς καρδίας αὐτῶν, ἵνα μὴ πιστεύσαντες σωθῶσιν. οἱ δὲ ἐπὶ τῆς πέτρας οἳ ὅταν ἀκούσωσι, μετὰ χαρᾶς δέχονται τὸν λόγον, καὶ οὗτοι ρίζαν οὐκ ἔχουσιν, οἳ πρὸς καιρὸν πιστεύουσι καὶ ἐν καιρῷ πειρασμοῦ ἀφίστανται. τὸ δὲ εἰς τὰς ἀκάνθας πεσόν, οὗτοί εἰσιν οἱ ἀ­κούσαντες, καὶ ὑπὸ μεριμνῶν καὶ πλού­του καὶ ἡδονῶν τοῦ βίου πορευόμενοι συμπνίγονται καὶ οὐ τελεσφοροῦσι. τὸ δὲ ἐν τῇ καλῇ γῇ, οὗτοί εἰσιν οἵτινες ἐν καρδίᾳ καλῇ καὶ ἀγαθῇ ἀκούσαντες τὸν λόγον κα­τέχουσι καὶ καρποφοροῦσιν ἐν ὑπομονῇ. ταῦτα λέ­γων ἐφώνει· ὁ ἔ­χων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω.

Ἀποστολικό Ἀνἀγνωσμα Κυριακῆς 15 Ὀκτωβρίου 2017, τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου (Τίτ. γ΄ 8-15)




Τέκνον Τίτε, πιστὸς ὁ λόγος· καὶ περὶ τούτων ­βούλομαί σε διαβεβαιοῦσθαι, ἵνα φρον­τί­ζωσι καλῶν ἔργων προ­ΐστασθαι οἱ πεπιστευκότες τῷ Θεῷ. ταῦτά ἐστι τὰ καλὰ καὶ ὠφέλιμα τοῖς ἀνθρώποις· μωρὰς δὲ ζητήσεις καὶ γενεαλογίας καὶ ἔρεις καὶ μάχας νομικὰς ­περιίστασο· εἰσὶ γὰρ ἀνωφελεῖς καὶ μάταιοι. αἱ­ρετικὸν ­ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν ­νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδὼς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρ­τάνει ὢν αὐτοκατά­κριτος. Ὅταν πέμψω ᾿Αρτεμᾶν πρός σε ἢ Τυχικόν, σπούδασον ἐλθεῖν πρός με εἰς Νικόπο­λιν· ἐκεῖ γὰρ κέκρικα παραχειμάσαι. Ζηνᾶν τὸν νομικὸν καὶ ᾿Απολλὼ σπουδαί­ως πρόπεμψον, ἵνα μη­δὲν αὐτοῖς λείπῃ. μανθανέτωσαν δὲ καὶ οἱ ἡμέτεροι καλῶν ἔργων προΐστασθαι εἰς τὰς ἀ­­ναγκαίας χρείας, ἵνα μὴ ὦσιν ἄκαρποι. ᾿Ασπάζον­ταί σε οἱ μετ᾿ ἐμοῦ πάντες. ἄσπασαι τοὺς φιλοῦντας ἡμᾶς ἐν πίστει. ῾Η χάρις μετὰ πάντων ὑμῶν· ἀμήν.

Τρίτη 10 Οκτωβρίου 2017

Εισήγηση της Ελπίδας Τζίβα στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Ηλιουπόλεως με θέμα:«Η ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΖΟΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ».

Την Τετάρτη 25/10/17  και ώρα 8.00μ.μ.  θα πραγματοποιηθεί στον Ιερό Καθεδρικό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Ηλιουπόλεως (Λεωφ. Ειρήνης 29) εισήγηση από την Ε Λ Π Ι Δ Α   Τ Ζ Ι Β Α, Θεολόγο, με θέμα: «Η ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΖΟΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ». Με το καλό!

Σάββατο 7 Οκτωβρίου 2017

Αποστολικό Ανάγνωσμα Κυριακής 8 Οκτοβρίου 2017, Β΄ Κορ θ 6-11





Ἀδελφοί, ὁ σπείρων φειδομένως φειδομένως καὶ θερίσει, καὶ ὁ σπείρων ἐπ᾿ εὐλογίαις ἐπ᾿ εὐλογίαις καὶ θερίσει. ἕκαστος καθὼς προαιρεῖται τῇ καρδία, μὴ ἐκ λύπης ἢ ἐξ ἀνάγκης· ἱλαρὸν γὰρ δότην ἀγαπᾷ ὁ Θεός.Δυνατὸς δὲ ὁ Θεὸς πᾶσαν χάριν περισσεῦσαι εἰς ὑμᾶς, ἵνα ἐν παντὶ πάντοτε πᾶσαν αὐτάρκειαν ἔχοντες περισσεύητε εἰς πᾶν ἔργον ἀγαθόν, καθὼς γέγραπται· ἐσκόρπισεν, ἔδωκε τοῖς πένησιν· ἡ δικαιοσύνη αὐτοῦ μένει εἰς τὸν αἰῶνα.Ὁ δὲ ἐπιχορηγῶν σπέρμα τῷ σπείροντι καὶ ἄρτον εἰς βρῶσιν χορηγήσαι καὶ πληθύναι τὸν σπόρον ὑμῶν καὶ αὐξήσαι τὰ γενήματα τῆς δικαιοσύνης ὑμῶν· ἐν παντὶ πλουτιζόμενοι εἰς πᾶσαν ἁπλότητα, ἥτις κατεργάζεται δι᾿ἡμῶν εὐχαριστίαν τῷ Θεῷ

Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 8 Ὀκτωβρίου 2017, Γ΄ Λουκᾶ (Λουκ. ζ΄ 11-16)




Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐπορεύετο ὁ ᾿Ιησοῦς εἰς πόλιν καλουμένην Ναΐν· καὶ συν­επορεύοντο αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἱκανοὶ καὶ ὄχλος πολύς. ὡς δὲ ἤγγισε τῇ πύλῃ τῆς πόλεως, καὶ ἰδοὺ ἐξεκομίζετο τεθνηκὼς υἱὸς μονογε­νὴς τῇ μητρὶ αὐτοῦ, καὶ αὕτη ἦν χήρα, καὶ ὄχλος τῆς πόλεως ἱκανὸς ἦν σὺν αὐτῇ. καὶ ἰδὼν αὐτὴν ὁ Κύριος ἐσπλαγχνίσθη ἐπ᾿ αὐτῇ καὶ εἶπεν αὐ­τῇ· μὴ κλαῖε· καὶ προσ­ελθὼν ἥψατο τῆς σοροῦ, οἱ δὲ βαστάζοντες ἔστησαν, καὶ εἶπε· νεανίσκε, σοὶ λέγω, ἐγέρθητι. καὶ ἀν­εκάθισεν ὁ νεκρὸς καὶ ἤρξατο λαλεῖν, καὶ ἔ­δω­­κεν αὐτὸν τῇ μη­τρὶ αὐ­­τοῦ. ἔλαβε δὲ ­φό­­­βος πάντας καὶ ἐδόξαζον τὸν Θεόν, λέγον­τες ὅτι προ­φήτης μέγας ἐγήγερται ἐν ἡμῖν, καὶ ὅτι ἐπεσκέψατο ὁ Θεὸς τὸν λαὸν αὐτοῦ.

Κυριακή 6 Αυγούστου 2017

Εὐαγγέλιο της Εορτής τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος (Ματθ. ιζ΄ 1-9)


Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ παραλαμ­βάνει ὁ Ἰησοῦς τὸν Πέτρον καὶ Ἰάκωβον καὶ Ἰωάννην τὸν ἀ­δελφὸν αὐτοῦ καὶ ἀναφέρει αὐτοὺς εἰς ὄρος ὑψηλὸν κατ᾿ ἰδίαν· καὶ μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν, καὶ ἔλαμψε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡς ὁ ἥλιος, τὰ δὲ ἱμάτια αὐτοῦ ἐγένετο λευκὰ ὡς τὸ φῶς. καὶ ἰδοὺ ὤφθησαν αὐτοῖς Μωσῆς καὶ Ἠλίας μετ᾿ αὐτοῦ συλλαλοῦντες. ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Πέτρος εἶπε τῷ Ἰησοῦ· Κύριε, καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι· εἰ θέλεις, ποιήσωμεν ὧδε τρεῖς σκηνάς, σοὶ μίαν καὶ Μωσεῖ μίαν καὶ μίαν Ἠλίᾳ. ἔτι αὐτοῦ λαλοῦντος ἰδοὺ νεφέλη φωτεινὴ ἐπεσκίασεν αὐτούς, καὶ ἰδοὺ φωνὴ ἐκ τῆς νεφέλης λέγουσα· οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησα· αὐτοῦ ἀκούετε. καὶ ἀ­κούσαντες οἱ μαθηταὶ ἔπεσον ἐπὶ πρόσ­­ωπον αὐτῶν καὶ ἐφοβήθησαν σφόδρα. καὶ προσελθὼν ὁ Ἰησοῦς ἥψατο αὐτῶν καὶ εἶπεν· ἐγέρθητε καὶ μὴ φοβεῖσθε. ἐπάραντες δὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶν οὐδένα εἶδον εἰ μὴ τὸν Ἰησοῦν μόνον. καὶ καταβαινόντων αὐτῶν ἀπὸ τοῦ ὄρους ἐνετείλατο αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς λέγων· μηδενὶ εἴπητε τὸ ὅραμα ἕως οὗ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ.

Πέμπτη 27 Ιουλίου 2017

Εὐαγγέλιο Κυριακῆς 30 Ἰουλίου 2017, Η΄ Ματθαίου (Ματθ. ιδ΄ 14-22)







Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, εἶδεν ὁ Ἰη­σοῦς πολὺν ὄχλον, καὶ ἐ­σπλαγ­­χνίσθη ἐπ᾿ αὐτοῖς καὶ ἐ­θερά­πευσε τοὺς ἀρρώστους αὐτῶν. ὀψίας δὲ γενομένης προσῆλθον αὐ­τῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· ἔ­ρημός ἐστιν ὁ τόπος καὶ ἡ ὥρα ἤδη παρῆλθεν· ἀπόλυσον τοὺς ὄχλους, ἵ­να ἀπελθόντες εἰς τὰς κώμας ἀ­γοράσωσιν ἑαυτοῖς βρώματα. ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· οὐ χρείαν ἔχουσιν ἀπελθεῖν· δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν. οἱ δὲ λέγουσιν αὐτῷ· οὐκ ἔχομεν ὧδε εἰ μὴ πέντε ἄρτους καὶ δύο ἰχθύας. ὁ δὲ εἶπε· φέρετέ μοι αὐτοὺς ὧδε. καὶ κελεύσας τοὺς ὄχλους ἀνακλιθῆναι ἐπὶ τοὺς χόρτους, λαβὼν τοὺς πέντε ἄρτους καὶ τοὺς δύο ἰχθύας, ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανὸν εὐλόγησε, καὶ κλάσας ἔδωκε τοῖς μαθηταῖς τοὺς ἄρτους, οἱ δὲ μαθηταὶ τοῖς ὄχλοις. καὶ ἔφαγον πάντες καὶ ἐχορτάσθησαν, καὶ ἦραν τὸ περισσεῦον τῶν κλασμάτων δώδεκα κοφίνους πλήρεις. οἱ δὲ ἐσθίοντες ἦ­σαν ἄνδρες ὡσεὶ πεντακισ­χίλιοι χωρὶς γυναικῶν καὶ παιδίων. Καὶ εὐθέως ἠνάγκασεν ὁ Ἰησοῦς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἐμβῆναι εἰς τὸ πλοῖον καὶ προάγειν αὐτὸν εἰς τὸ πέραν, ἕως οὗ ἀπολύσῃ τοὺς ὄχλους.

Ἀπόστολος Κυριακῆς 30 Ἰουλίου 2017, Κυρ. η΄ ἐπιστολῶν (Α΄ Κορ. α΄ 10-17)



Ἀδελφοί, παρακαλῶ ὑμᾶς διὰ τοῦ ὀνόματος τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, ἵνα τὸ αὐτὸ λέγητε πάντες, καὶ μὴ ᾖ ἐν ὑμῖν σχίσματα, ἦτε δὲ κατηρτισμένοι ἐν τῷ αὐτῷ νοῒ καὶ ἐν τῇ αὐτῇ γνώμῃ. ἐδηλώθη γάρ μοι περὶ ὑμῶν, ἀδελφοί μου, ὑπὸ τῶν Χλόης ὅτι ἔριδες ἐν ὑμῖν εἰσι. λέγω δὲ τοῦτο, ὅτι ἕκαστος ὑμῶν λέγει· ἐγὼ μέν εἰμι Παύλου, ἐγὼ δὲ ᾿Απολλώ, ἐγὼ δὲ Κηφᾶ, ἐγὼ δὲ Χριστοῦ. μεμέρισται ὁ Χριστός; μὴ Παῦλος ἐσταυρώθη ὑπὲρ ὑμῶν; ἢ εἰς τὸ ὄνομα Παύλου ἐβαπτίσθητε; εὐχαριστῶ τῷ Θεῷ ὅτι οὐδένα ὑμῶν ἐβάπτισα εἰ μὴ Κρίσπον καὶ Γάϊον, ἵνα μή τις εἴπῃ ὅτι εἰς τὸ ἐμὸν ὄνομα ἐβάπτισα. ἐβά­πτισα δὲ καὶ τὸν Στεφανᾶ οἶκον· λοιπὸν οὐκ οἶδα εἴ τινα ἄλλον ἐβάπτισα. οὐ γὰρ ἀπέστειλέ με Χριστὸς βαπτίζειν, ἀλλ᾿ εὐαγγελίζεσθαι, οὐκ ἐν σοφίᾳ λόγου, ἵνα μὴ κενωθῇ ὁ σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ.

Σάββατο 22 Ιουλίου 2017

Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 23 Ἰουλίου 2017, Ζ΄ Ματθαίου (Ματθ. θ΄ 27-35)





Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, παράγοντι τῷ Ἰησοῦ ἠκολούθησαν αὐτῷ δύο τυφλοὶ κράζοντες καὶ λέγοντες· ἐλέησον ἡμᾶς, υἱὲ Δαυΐδ. ἐλθόντι δὲ εἰς τὴν οἰκίαν προσῆλθον αὐτῷ οἱ τυφλοί, καὶ λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· πιστεύετε ὅτι δύναμαι τοῦτο ποιῆσαι; λέγουσιν αὐτῷ· ναί, Κύριε. τότε ἥψατο τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν λέγων· κατὰ τὴν πίστιν ὑμῶν γενηθήτω ὑμῖν. καὶ ἀνεῴχθησαν αὐτῶν οἱ ὀφθαλμοί· καὶ ἐνεβριμήσατο αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς λέγων· ὁρᾶτε μηδεὶς γινωσκέτω. οἱ δὲ ἐξελθόντες διεφήμισαν αὐτὸν ἐν ὅλῃ τῇ γῇ ἐκείνῃ. Αὐτῶν δὲ ἐξερχομένων ἰδοὺ προσήνεγκαν αὐτῷ ἄνθρωπον κωφὸν δαιμονιζόμενον· καὶ ἐκβληθέντος τοῦ δαιμονίου ἐλάλησεν ὁ κωφός, καὶ ἐθαύμασαν οἱ ὄχλοι λέγοντες ὅτι οὐδέποτε ἐφάνη οὕτως ἐν τῷ Ἰσραήλ. οἱ δὲ Φαρισαῖοι ἔλεγον· ἐν τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια. Καὶ περιῆγεν ὁ Ἰησοῦς τὰς πόλεις πάσας καὶ τὰς κώμας διδάσκων ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν καὶ κηρύσσων τὸ εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας καὶ θεραπεύων πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ.

Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 23 Ἰουλίου 2017, ζ΄ ἐπιστολῶν (Ῥωμ. ιε΄ 1-7)





Ἀδελφοί, ὀφείλομεν ἡμεῖς οἱ δυνατοὶ τὰ ἀσθενήματα τῶν ἀδυνάτων βαστά­ζειν, καὶ μὴ ἑαυτοῖς ἀρέσκειν. ἕκαστος ἡμῶν τῷ πλησίον ἀρεσκέτω εἰς τὸ ἀγαθὸν πρὸς οἰκοδομήν· καὶ γὰρ ὁ Χριστὸς οὐχ ἑαυτῷ ἤρεσεν, ἀλλὰ καθὼς γέγραπται, οἱ ὀνειδισμοὶ τῶν ὀνειδιζόντων σε ἐπέπεσον ἐπ᾿ ἐμέ. ὅσα γὰρ προεγράφη, εἰς τὴν ἡμετέραν διδασκαλίαν προεγράφη, ἵνα διὰ τῆς ὑπομονῆς καὶ τῆς παρακλήσεως τῶν γραφῶν τὴν ἐλπίδα ἔχωμεν. ὁ δὲ Θεὸς τῆς ὑπομονῆς καὶ τῆς παρακλήσεως δῴη ὑμῖν τὸ αὐτὸ φρονεῖν ἐν ἀλλήλοις κατὰ Χριστὸν ᾿Ιησοῦν, ἵνα ὁμοθυμαδὸν ἐν ἑνὶ στόματι δοξάζητε τὸν Θεὸν καὶ πατέρα τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ. διὸ προσλαμβάνεσθε ἀλλήλους, καθὼς καὶ ὁ Χριστὸς προσελάβετο ὑμᾶς εἰς δόξαν Θεοῦ.

Τετάρτη 12 Ιουλίου 2017

«ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ-ΛΟΓΟΣ ΣΤΗΝ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ» † ΑΡΧΙΜ. ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΚΑΤΡΑΜΑΔΟΥ


          «Η Εκκλησία»,  όπως λέει ο π. Γεώργιος Φλορόφσκι «είναι μια με την Πεντηκοστή, που ήταν η ημέρα της θαυμαστής θεμελιώσεως και των γενεθλίων της Εκκλησίας, οπότε όλες οι προφητείες γι΄ αυτήν εκπληρώθηκαν. Σ’ εκείνη την ¨τρομερή και ακατανόητη γιορτή¨, το Πνεύμα, ο Παράκλητος, κατέρχεται και ενοικεί μέσα στον κόσμο, όπου ποτέ πριν δεν ήταν παρών κατά τον τρόπο που αρχίζει τώρα να ενοικεί».
            Η Πεντηκοστή στην Π. Διαθήκη, ήταν η Β’ από τις 3 μεγάλες ετήσιες γιορτές του λαού Ισραήλ, που γιορταζόταν 50 μέρες μετά το Ιουδαϊκό Πάσχα. Ονομαζόταν και γιορτή των εβδομάδων, επειδή γιορταζόταν 7 εβδομάδες μετά την πρώτη μέρα των Αζύμων. Επρόκειτο για μια αγροτική γιορτή που συνδέθηκε αργότερα με τα γεγονότα του Σινά και την ανάμνηση της παράδοσης του Νόμου από το Θεό στους Ισραηλίτες.  Στην Κ. Διαθήκη, στο βιβλίο “Πράξεις των Αποστόλων”, επιλέγεται από τον Θεό η ημέρα της Ιουδαϊκής γιορτής της Πεντηκοστής για την υποσχεθείσα από τον Χριστό κάθοδο του Αγ. Πνεύματος, του «Άλλου Παράκλητου».



Ο Παράκλητος αποκάλυψε στους μαθητές του Χριστού ολόκληρη την αλήθεια για το πρόσωπό Του. Δυο βασικές λεπτομέρειες στο κείμενο των Πράξεων είναι ότι: «Όταν έφθασε η ημέρα της Πεντηκοστής, ήταν όλοι μαζί (οι μαθητές) συγκεντρωμένοι με ομοψυχία στο ίδιο μέρος» καθώς επίσης ότι εκείνη την ημέρα, «στην Ιερουσαλήμ βρίσκονταν ευσεβείς Ιουδαίοι από όλα τα μέρη του κόσμου». Ήταν ένα παγκόσμιο και ιστορικό γεγονός, ένα γιορτινό κάλεσμα, μια προσκυνηματική γιορτή θα μπορούσαμε να πούμε,  για Ιουδαίους προσήλυτους οποιασδήποτε καταγωγής στην οικουμένη. Σε αυτήν την γιορτινή ατμόσφαιρα ο Τριαδικός Θεός γέμισε το σπίτι που ήταν συναθροισμένοι οι μαθητές με μια «βίαιη πνοή» και πάνω στους μαθητές διαμοιράσθηκαν «πύρινες γλώσσες», γλώσσες που έμοιαζαν με φωτιά. Το σημείο που σαγήνευσε το πολυεθνικό παρευρισκόμενο πλήθος ήταν ότι «ο καθένας τους άκουγε τους αποστόλους να μιλάνε στη δική του γλώσσα», οδηγώντας τους με απορία στο συμπέρασμα: «όλοι εμείς, είτε ιουδαϊκής καταγωγής είτε προσήλυτοι, τους ακούμε να μιλούν στις γλώσσες μας για τα θαυμαστά έργα του Θεού». Φυσικά δεν έλειψαν και αυτοί που χλεύαζαν και έλεγαν: «Ετούτοι πρέπει να’ ναι πολύ μεθυσμένοι».  Πιθανόν αγνοούσαν μέχρι εκείνη την στιγμή ότι η συγκεκριμένη γιορτή, ήταν το πανηγύρι του Αγ. Πνεύματος του Παρακλήτου και οι καλεσμένοι στο γλέντι θα μεθούσαν με ένα «άλλο» νέο κρασί, ένα κρασί όμως διαφορετικό από αυτό που συνηθίζουν να μεθάνε οι άνθρωποι. Σε αυτό το πανηγυρικό μεθύσι το γεγονός των «γλωσσών» αποτελεί και σημείο μια  νέας πραγματικότητας, της επιστροφής στην ενότητα της ανθρωπότητας, που είχε ολοκληρωτικά διασπαστεί με τη σύγχυση των γλωσσών. Η κάθοδος του Αγ. Πνεύματος την ημέρα της Πεντηκοστής αντιστρέφει το αποτέλεσμα του πύργου της Βαβέλ. Στην Πεντηκοστή η πολλαπλότητα των γλωσσών δεν καταργήθηκε αλλά έπαψε να είναι η αιτία του χωρισμού όπως προηγουμένως. Ο καθένας μιλούσε στη δική του γλώσσα, αλλά με τη δύναμη του Αγ.  Πνεύματος ο καθένας μπορούσε πλέον να καταλάβει τους άλλους.
            Η Εκκλησία μας στην εορτή  της Πεντηκοστής πανηγυρίζει το “μέγα και σεβάσμιον” από αιώνες μυστήριο:  1)Την  συμπλήρωση της ελπίδος, 2)την προθεσμία της επαγγελίας, 3)την επιδημία του Αγ.  Πνεύματος.  Γιατί πράγματι το εορταζόμενο γεγονός, η επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος στους Πνευματοφόρους Αποστόλους του Χριστού, αποτελεί το τέλος και το επιστέγασμα όλου του έργου της σωτηρίας μας διά της Εκκλησίας.  Όλο το έργο του Χριστού, η έλευση, η διδασκαλία, το πάθος, η ανάσταση, η ανάληψη απέβλεπαν σ᾿ αυτό·στην έλευση του Αγ. Πνεύματος μέσα στον κόσμο και στη νέα δημιουργία. Ο λαός του Θεού,  όλοι εμείς,  οι βαπτισμένοι και μυρωμένοι με το Άγ. Πνεύμα, η Εκκλησία δηλαδή, εορτάζουμε   κατά την Εορτή της  Πεντηκοστής  τη γέννησή της Μάνας μας Εκκλησίας  εν τω κόσμω. Την γενέθλιον ημέρα της, αλλά και αυτό το μυστήριο της ιδίας της ζωής της. Γιατί η Εκκλησία του Χριστού δεν έζησε ούτε ζεί το μυστήριο της Πεντηκοστής μόνο σε μία στιγμή στο χρόνο κατά το μακάριο εκείνο έτος και την ιστορική εκείνη ημέρα, που “επλήσθησαν” οι μαθητές “Πνεύματος Αγίου”. Η Εκκλησία του Χριστού και όλοι εμείς που αποτελούμε σώμα Της, ζει καθημερινά, σε κάθε στιγμή χρόνου, από την ημέρα εκείνη την γενέθλιο,  μέχρι της συντελείας του αιώνος.  Το Πνεύμα το Άγιο ήλθε τότε και έκτοτε μένει και θα μένει εις τον αιώνα στον κόσμο για να συγκροτεί όλο τον Θεσμό και την ύπαρξη  της  Εκκλησίας.  Αγιον Πνεύμα και Εκκλησία είναι αδιασπάστως ενωμένα. Το Άγ. Πνεύμα είναι η ψυχή, η ζωή, η ύπαρξη της Εκκλησίας, της εν Αγίῳ Πνεύματι καινής ζωής. Σ᾿ αυτό οφείλεται η ενότητα, η αγιότητα, η καθολικότητα της Εκκλησίας μας. Από αυτό πηγάζουν τα χαρίσματα, οι θεσμοί, η πίστη και η θεολογία της Εκκλησίας. Τη βιαία πνοή Του και την πυρίμορφο δρόσο Του αισθανόμαστε οι πιστοί σε κάθε βήμα, σε κάθε εκδήλωση, σε κάθε κίνησή μας. Από Αυτό πηγάζουν οι υπερφυσικές ενέργειες των Ι. Μυστηρίων, που ζωογονούν, που τροφοδοτούν και αγιάζουν το σώμα της Εκκλησίας.
            Στην ιστορική λοιπόν  Εορτή της Πεντηκοστής, αλλά και στη διαρκή και μόνιμη μέχρι της συντέλειας των Αιώνων Πεντηκοστή, στην οποία ζει η  Αγία Μάνα μας η Εκκλησία, μεταφερόμαστε νοερά μέσα μας . Τη μέρα αυτή, για την οποία προετοιμαζόμαστε ψυχικά και σωματικά και  αφού συμμετέχοντας ουσιαστικά στη Θ. Λειτουργία της Πεντηκοστής και κοινωνήσουμε από το Άγιο Σώμα και Αίμα Εκείνου «λάβωμεν Πνεύμα επουράνιον»,  κλίνουμε τα γόνατά της ψυχής και του σώματος μας και προσκυνούμε με πλήρεις τις αισθήσεις μας την αήττητη και ακατάληπτη και θεία δύναμη του Ζωοποιού Αγ. Πνεύματος, δοξολογώντας την Αγ.  Τριάδα, που φωτίζει και αγιάζει και αναγεννά τις ψυχές μας. Και στη στάση αυτή της ταπεινώσεως, και της κλίσεως των γονάτων μας και του αυχένος της ψυχής και του σώματος, υποδεχόμαστε  την χάρη του Παρακλήτου, την Χάρη του Αγίου Πνεύματος. Πεντηκοστή λοιπόν , εορτάζουμε πάντοτε και συνεχώς μέσα στην  Εκκλησία μας και σε κάθε τέλεση της Θ. Λειτουργίας και σε κάθε Ι Μυστηρίου. Ο Υμνογράφος δανείζεται φράσεις, από το λόγο του  Γρηγορίου του Θεολόγου και μας λέγει: «Πεντηκοστὴν ἑορτάζομεν, καὶ Πνεύματος ἐπιδημίαν, καὶ προθεσμίαν ἐπαγγελίας, καὶ ἐλπίδος συμπλήρωσιν· καὶ τὸ μυστήριον ὅσον, ς μέγα τε καὶ σεβάσμιον! Διὸ βοῶμέν σοι· Δημιουργὲ τοῦ παντὸς Κύριε, δόξα σοι.» Η Πεντηκοστή είναι η φανέρωση του Αγ. Πνεύματος, κατά τον ζωηρότερο τρόπο που θα μπορούσε να εξαχθεί και  επειδή με την επιφοίτηση του Αγ. Πνεύματος, συμπληρώνεται και η αποκάλυψη και των τριών προσώπων της Αγ. Τριάδος, γι’ αυτό η ημέρα του Αγ. Πνεύματος, επομένη της Πεντηκοστής, θεωρείται ως ημέρα της Αγ Τριάδος. Διότι τόσο τον Πατέρα όσο και τον Υιό, τους γνωρίζουμε μόνο με τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος. Η ψηλή κορυφή ενός βουνού είναι σκεπασμένη από τα σύννεφα , υπό την έννοια ότι είναι πάρα πολύ ψηλή. Δεν φαίνεται. Ξαφνικά βγαίνει ο ήλιος και αποκαλύπτεται το μεγαλείο και το ύψος αυτής της κορυφής. Έτσι και εδώ η ψηλότερη κορυφή στον κόσμο είναι η Αγ. Τριάδα.

           
Τα σύννεφα του σκοτεινιασμένου μυαλού και της καρδιάς,  δεν μας αφήνουν να βλέπουμε και να θαυμάσουμε το ακρόριο, το υψηλότερο της Θεολογίας, που είναι η Αγ. Τριάδα. Έρχεται το Άγιο Πνεύμα και με την συμμετοχή μας στα Ι. Μυστήρια της Εκκλησίας,  κυρίως στην Θ. Κοινωνία, φωτίζει το νου,  καθαρίζει την καρδιά και ο πιστός, ο ορθόδοξος χριστιανός πιστός  βλέπει με την πίστη την Αγ. Τριάδα, γι’ αυτό και στους αίνους του όρθρου της Πεντηκοστής ψάλουμε «Δι’ οὗ Πατήρ γνωρίζεται και Υἱός δοξάζεται καί παρά πάντων γινώσκεται μία Δύναμις, μία Σύνταξις μία προσκύνησις τῆς Ἁγίας Τριάδος».  Ο Χριστός μας φεύγοντας με την Ανάληψή Του στους ουρανούς, πρίν από λίγες ημέρες μαζί με την ευλογία Του , υποσχέθηκε ότι θα μας στείλει τον Παράκλητο, το Πνεύμα το Άγιο,  για να μένει μεθ’ ημών, για να μένει μαζί μας, εις τους αιώνας, πάντοτε. Και τον Παράκλητο τον  έστειλε την ημέρα αυτή, σαν  την σημερινή, της μεγάλης Εορτής της Πεντηκοστής. Και θα παραμένει μαζί μας μέχρι της συντέλειας του κόσμου αλλά  μέσα στην Εκκλησία. Η Εκκλησία είναι το Σώμα του Χριστού και το Άγ.  Πνεύμα η καρδιά αυτού του Σώματος. Η ποιμαντική ζωή και η σωστική δράση της Εκκλησίας στον κόσμο αρχίζει με την Πεντηκοστή  και συνεχίζεται διαχρονικά μέσα στη Θ. Λειτουργία. Κάθε Θ.  Λειτουργία είναι και μία Πεντηκοστή. Η Θ.  Λειτουργία γίνεται εν ονόματι της Αγίας Τριάδος. Η  Δύναμη  όμως εκείνη,  η οποία τελεί τη φρικτή θυσία της Θείας Λειτουργίας, και πυρακτώνει, δηλαδή κάνει φωτιά  τον κάθε Ορθόδοξο Ι. Ναό, τον κάθε Αρχιερέα και  Ιερέα, είναι Αυτός ο Παράκλητος το Άγιο Πνεύμα.  Αδελφοί και Πατέρες, καταλήγοντας, να πούμε ότι αυτό που ζωογονεί την Εκκλησία, αυτό που μετατρέπει μέχρι και σήμερα τους απλούς πιστούς σε Αγίους, αυτό που ενώνει τον άνθρωπο μυστηριακά με την Αγία Τριάδα, είναι το Άγιο Πνεύμα, έτσι όπως χορηγήθηκε  σήμερα την ημέρα της  Αγία Πεντηκοστής στους μαθητές του Χριστού και θα χορηγείται συνεχώς μέσα στην Εκκλησία μας,  Ε, Αυτό το Παράκλητο, ταπεινά εύχομαι, με την ζωή και τις πράξεις μας να έχουμε συνεχώς μέσα μας και να αντανακλάται η Χάρη Του στους γύρω μας. Εύχομαι Χρόνια Αγιοπνευματικά σε όλους μας Αμήν» .


Τρίτη 13 Ιουνίου 2017

Οι δοκιμασίες στη ζωή μας ως παιδαγωγία του Θεού



Όλοι κάποια στιγμή στη ζωή μας μπορεί να αντιμετωπίσουμε κάποιες δυσκολίες. Κάποιος αντιμετωπίζει τον πρόωρο θάνατο ενός προσφιλούς ανθρώπου, άλλος μία ασθένεια ή Αναπηρία. Για να χρησιμοποιήσω μία εκκλησιαστική έκφραση, όλοι κουβαλάμε τον «σταυρό» μας. Ο Θεός δε μας στέλνει τις δοκιμασίες για να μας τιμωρήσει, αλλά για να μας παιδαγωγήσει, δηλαδή για να μας διδάξει κάτι, για παράδειγμα την υπομονή. Ο Κύριος δεν είναι τιμωρός, αλλά είναι Θεός-Πατέρας, Θεός της Αγάπης. Σε κάθε άνθρωπο δίνει τη δοκιμασία που γνωρίζει ότι την αντέχει. Μόνο ο Διάβολος που μας μισεί θανάσιμα μας στέλνει δοκιμασίες που δεν τις αντέχουμε, εάν το επιτρέψει, μόνο, ο Θεός. Τις δυσκολίες που μας στέλνει ο Κύριος, πρέπει να τις αντιμετωπίζουμε με θάρρος και καρτερικότητα.  

Πέμπτη 25 Μαΐου 2017

Κωνσταντινούπολη: Ανατολής ίχνη, Δύσης περάσματα. Πορεία της Ρωμιοσύνης. Μνήμες του χθες, στιγμές του σήμερα, προσδοκίες του αύριο! Τετάρτη 31 Μαϊου 2017, ώρα 8:30 μ.μ. Ιερός Καθεδρικός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Ηλιουπόλεως



Αξιότιμες/οι κυρίες/οι,

Σας αποστέλλουμε πρόσκληση σε εκδήλωση με θέμα
Κωνσταντινούπολη:

Ανατολής ίχνη, Δύσης περάσματα.

Πορεία της Ρωμιοσύνης. Μνήμες του χθες, στιγμές του σήμερα, προσδοκίες του αύριο!

Τετάρτη 31 Μαϊου 2017, ώρα 8:30 μ.μ.

Ιερός Καθεδρικός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Ηλιουπόλεως, Λεωφ. Ειρήνης 29

Γενική καλλιτεχνική διεύθυνση: Ανδρέας Ατζάμπος

Συμμετέχουν:

· Μουσικό Σχήμα «Μελίρρυτον» υπό τη διεύθυνση του Πρωτοψάλτη κ. Θανάση Δασκαλοθανάση,

· Εργαστήρι Παραδοσιακού Τραγουδιού της Ένωσης Ρουμελιωτών Νέας Ιωνίας υπό τη διεύθυνση του κ. Παναγιώτη Σδούκου,

· Χορευτικά Τμήματα της Ένωσης Ρουμελιωτών Νέας Ιωνίας υπό τη διεύθυνση του κ. Ανδρέα Ατζάμπου και συνοδεία παραδοσιακής μουσικής


Πριν τη λήξη της εκδηλώσεως, το Δ.Σ της Ενοριακής Ένωσης Επιστημόνων με ομόφωνη απόφασή του θα απονείμει τον τίτλο του Επιτίμου μέλους αυτής στον αξιότιμο κ. Βασίλειο Βαλασόπουλο, Δήμαρχο Ηλιουπόλεως.



Ο Δήμαρχος Ο Ι. Προϊστάμενος
Βασίλειος Βαλασόπουλος Αρχιμ. Σπυρίδων Κατραμάδος

Δευτέρα 15 Μαΐου 2017

Για θαύμα με μουγκό που μίλησε μπροστά στην Παναγιά κάνουν λόγο οι μοναχοί στο Άγιο Όρος


Για θαύμα κάνουν λόγο οι μοναχοί στη Μονή Δοχειαρίου όταν ένα παιδί 18 ετών που δεν μπορούσε να μιλήσει βρήκε τη φωνή του μπροστά στην εικόνα της Παναγίας Γοργοεπηκόου.
Το περιστατικό, σύμφωνα με το vimaorthodoxias.gr συνέβη πριν από περίπου 10 ημέρες στην Ιερά Μονή Δοχειαρίου Αγίου Όρους.
Σύμφωνα με τη μαρτυρία, νεαρός Σκοπιανός 18 ετών από την πόλη Στρώμνιτσα της γειτονικής χώρας με πρόβλημα ομιλίας, μετέβη στην Ιερά Μονή του Δοχειαρίου για να προσκυνήσει τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Γοργοϋπηκόου.