Σάββατο, 9 Δεκεμβρίου 2017

Απόστολος Κυριακής 10 Δεκεμβρίου 2017, κζ´ επιστολών (Εφ. 6.10-17)


Ἐνδυναμοῦσθε ἐν Κυρίῳ καὶ ἐν τῷ κράτει τῆς ἰσχύος αὐτοῦ.

Τὸ λοιπόν, ἀδελφοί μου, ἐνδυναμοῦσθε ἐν Κυρίῳ καὶ ἐν τῷ κράτει τῆς ἰσχύος αὐτοῦ. ἐνδύσασθε τὴν πανοπλίαν τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸ δύνασθαι ὑμᾶς στῆναι πρὸς τὰς μεθοδείας τοῦ διαβόλου· ὅτι οὐκ ἔστιν ἡμῖν ἡ πάλη πρὸς αἷμα καὶ σάρκα, ἀλλὰ πρὸς τὰς ἀρχάς, πρὸς τὰς ἐξουσίας, πρὸς τοὺς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, πρὸς τὰ πνευματικὰ τῆς πονηρίας ἐν τοῖς ἐπουρανίοις. διὰ τοῦτο ἀναλάβετε τὴν πανοπλίαν τοῦ Θεοῦ, ἵνα δυνηθῆτε ἀντιστῆναι ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ πονηρᾷ καὶ ἅπαντα κατεργασάμενοι στῆναι. στῆτε οὖν περιζωσάμενοι τὴν ὀσφὺν ὑμῶν ἐν ἀληθείᾳ, καὶ ἐνδυσάμενοι τὸν θώρακα τῆς δικαιοσύνης, καὶ ὑποδησάμενοι τοὺς πόδας ἐν ἑτοιμασίᾳ τοῦ εὐαγγελίου τῆς εἰρήνης, ἐπὶ πᾶσιν ἀναλαβόντες τὸν θυρεὸν τῆς πίστεως, ἐν ᾧ δυνήσεσθε πάντα τὰ βέλη τοῦ πονηροῦ τὰ πεπυρωμένα σβέσαι· καὶ τὴν περικεφαλαίαν τοῦ σωτηρίου δέξασθε, καὶ τὴν μάχαιραν τοῦ Πνεύματος, ὅ ἐστι ῥῆμα Θεοῦ.

Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 10 Δεκεμβρίου 2017, Ι΄ Λουκᾶ (Λκ. ιγ΄ 10-17)




Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἦν διδάσκων ὁ Ἰησοῦς ἐν μιᾷ τῶν συναγωγῶν ἐν τοῖς σάββασι. καὶ ἰδοὺ γυνὴ ἦν πνεῦμα ἔχουσα ἀσθενείας ἔτη δέκα καὶ ὀκτώ, καὶ ἦν συγκύπτουσα καὶ μὴ δυναμένη ἀνακῦψαι εἰς τὸ παν­τελές. ἰδὼν δὲ αὐτὴν ὁ Ἰησοῦς προσεφώνησε καὶ εἶπεν αὐτῇ· γύναι, ἀπολέλυσαι τῆς ἀ­­­σθενείας σου· καὶ ἐπέθηκεν αὐτῇ τὰς χεῖ­ρας· καὶ παραχρῆμα ἀνωρθώθη καὶ ἐδόξαζε τὸν Θεόν. ἀποκριθεὶς δὲ ὁ ἀρχισυνάγωγος, ἀγανακτῶν ὅτι τῷ σαββά­­τ­­ῳ ἐθεράπευσεν ὁ Ἰησοῦς, ἔλεγε τῷ ὄχλῳ· ἓξ ἡμέραι εἰσὶν ἐν αἷς δεῖ ἐργάζε­­­σθαι· ἐν ταύταις οὖν ἐρχόμενοι θεραπεύ­εσθε, καὶ μὴ τῇ ἡμέρᾳ τοῦ σαββάτου. ἀπεκρίθη οὖν αὐτῷ ὁ Κύριος καὶ εἶπεν· ὑποκρι­τά, ἕκαστος ὑμῶν τῷ σαββάτῳ οὐ λύει τὸν βοῦν αὐτοῦ ἢ τὸν ὄνον ἀ­πὸ τῆς φάτνης καὶ ἀπαγαγὼν ποτί­ζει; ταύτην δέ, θυγατέρα Ἀβραὰμ οὖσαν, ἣν ἔδησεν ὁ σατανᾶς ἰδοὺ δέκα καὶ ὀκτὼ ἔτη, οὐκ ἔδει λυθῆ­ναι ἀπὸ τοῦ δεσμοῦ τούτου τῇ ἡμέ­ρᾳ τοῦ σαββάτου; καὶ ταῦτα λέγον­τος αὐτοῦ κατῃσχύνον­το πάντες οἱ ἀντικείμενοι αὐτῷ, καὶ πᾶς ὁ ὄχλος ἔχαιρεν ἐπὶ πᾶσι τοῖς ἐνδό­ξοις τοῖς γινομένοις ὑπ᾿ αὐτοῦ.

Σάββατο, 2 Δεκεμβρίου 2017

3 Δεκεμβρίου Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία



Ο Ο.Η.Ε με απόφαση της Γενικής Συνελεύσεως του το 1992 καθιέρωσε την 3η Δεκεμβρίου, εκάστου έτους, ως Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία. Αυτή η ημερομηνία συνδέθηκε με την υλοποίηση από τον Οργανισμό του προγράμματος Δράσης για τα Άτομα με Αναπηρία στις 3 Δεκεμβρίου 1982. Τότε, υπεγράφη η διεθνής συνθήκη για τα Δικαιώματα των Α.με.Α. Αυτήν την ημέρα η κοινωνία εμβαθύνει και αναλύει τα προβλήματα και τα δικαιώματα των Α.με.Α και γίνονται εκδηλώσεις για να αναδειχθούν οι δυνατότητές τους. Πολλά Α.με.Α διαπρέπουν σε διάφορους τομείς όπως ο Αθλητισμός και οι Τέχνες. Τα Α.με.Α πρέπει να έχουν ίσα δικαιώματα και ίσες ευκαιρίες με τους αρτιμελείς στην υγεία, στην παιδεία, στην  κοινωνικοποίηση και στην εργασία. Πρέπει να σημειωθεί ότι ο όρος Άτομα με ειδικές ανάγκες ή ικανότητες δεν είναι  σωστός, είναι Άνθρωποι με Αναπηρία, μη μας φοβίζει η λέξη Αναπηρία. Ο Όσιος Παΐσιος ο Αγειορείτης έλεγε ότι, η Αναπηρία είναι Ευλογία!

Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

Τα Εισόδια της Θεοτόκου (Αφήγηση για παιδιά)

Κάπου μακριά, σε μία πόλη που ο ήλιος έλαμπε και έκανε πολλή ζεστή στην Ιερουσαλήμ, ζούσε ένα ζευγάρι ηλικιωμένων ανθρώπων, δηλαδή, οι άνθρωποι αυτοί ήταν πολύ μεγάλοι σε ηλικία, που ανήκαν στην οικογένεια του βασιλιά Δαυίδ, που έγραφε όμορφους ύμνους για τον Θεό. Ο Ιωακείμ και η Άννα δε μπορούσαν να κάνουν παιδιά και παρακαλούσαν μέρα-νύχτα τον Θεό να τους χαρίσει ένα παιδάκι. Ένας Άγγελος τους παρουσιάστηκε από τον Ουρανό και τους είπε ότι, η Άννα θα έφερνε τον κόσμο ένα κορίτσι που σε λίγα χρόνια θα γεννήσει τον Βασιλιά ολόκληρης της γης. Μέτα από λίγους μήνες η Άννα αν και πολύ μεγάλη σε ηλικία, γέννησε ένα χαριτωμένο κοριτσάκι και του έδωσαν το όνομα Μαριάμ, που σημαίνει η φωτίστρια, δηλαδή, εκείνη που φωτίζει όλον τον κόσμο. Οι γονείς του κοριτσιού υποσχέθηκαν στο Θεό, ότι θα αφιέρωναν το παιδί σ’ Εκείνον Έτσι, η μικρή Μαριάμ όταν έγινε τριών χρόνων, μαζί με τους γονείς της, πήγε στον Ναό του Θεό. Στον δρόμο για τον Ναό, τη συνόδευαν οι γονείς της, ο Άγιος Ιωακείμ και η Άγια Άννα και αγνές κοπέλες που κρατούσαν στα χέρια τους αναμμένες λαμπάδες. Στον Ναό του Σολομώντα  την υποδέχθηκε ο θείος της, ο Προφήτης Ζαχαρίας. Εκεί, η μικρούλα Μαριάμ ζούσε μόνη της σ΄ένα μέρος που λεγόταν Άγια των Αγίων, εκεί έμπαινε μόνο ο Αρχιερέας για να κάνει θυσίες και προσευχές στον  Θεό. Η Μαριάμ όλη μέρα στον Ναό μελετούσε τα σοφά λόγια του Θεού και προσευχόταν. Ο Γαβριήλ, ένας πανέμορφος Άγγελος με μεγάλα φτερά, της πρόσφερε  φαγητό από τον Ουρανό. Η Μαριάμ, ήταν η Παναγία μας, που όταν θα μεγάλωνε, θα γεννούσε τον Βασιλιά του κόσμου, τον Χριστό μας!

Τρίτη, 31 Οκτωβρίου 2017

ΤΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ




Πολλές φορές σαν γονείς, ξεχνάμε ότι έχουμε απέναντί μας ένα παιδί που το μόνο που θέλει είναι αγάπη από εμάς. Τα οικονομικά προβλήματα, τα νεύρα της δουλειάς και το άγχος της επιβίωσης μας κάνει να ξεχνάμε το πιο σημαντικό πράγμα στο κόσμο. Ποιο είναι αυτό; Ο τρόπος μας και η συμπεριφορά μας απέναντι στο παιδί μας. Διαβάστε το κείμενο της Κατερίνας Μάλλιου.
 Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να σε φοβάμαι...Ενώ εσύ μου φώναζες, τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου...Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός...Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να μην τολμάω, να μη δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις...Ενώ εσύ μου φώναζες, με έκανες να νιώθω ασήμαντος και αδύναμος...Ενώ εσύ μου φώναζες, μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι...Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κάποιο πρόβλημα ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν πώς θα αντιδρούσες...Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα...Ενώ εσύ μου φώναζες, η φωνή σου δεν με άφηνε να σκεφτώ τα λόγια σου...Ενώ εσύ μου φώναζες, ίδρωνα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το στομάχι και τα αυτιά μου πονούσαν...Ενώ εσύ μου φώναζες, θύμωνα που δεν νοιαζόσουν για αυτά που ήθελα να σου πω...Ενώ εσύ μου φώναζες, αναρωτιόμουν που πήγε ο μπαμπάς μου...Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να φωνάζω κι εγώ...Ενώ εσύ μου φώναζες, ήμουν μόνος μου...Ενώ εσύ μου φώναζες, σκεφτόμουν ότι δεν μ’ αγαπάς πια...Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι επιτρέπεται να φέρομαι άσχημα σε κάποιον πιο αδύναμο από μένα...Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες πώς να φερθώ στα παιδιά μου όταν μεγαλώσω...Ενώ εσύ μου φώναζες, δεν φανταζόσουν τον αγώνα που πρέπει να δώσω τώρα που μεγάλωσα, για να μη γίνω σαν εσένα... 

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΑΡΧΙΜ. ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΚΑΤΡΑΜΑΔΟΣ

Ο ΠΑΠΠΑΣΤΡΑΤΟΣ ΚΑΙ Ο ΜΙΚΡΟΣ ΡΑΦΑΗΛ (Α΄ΜΕΡΟΣ)





Σ΄ένα χωριό στο νησί της Λέσβου, την Καλλονή, ζούσε ένας καλόκαρδος παππάς, ο Παππαστράτος μαζί με την παππαδιά του, την παππαδιά Ελένη. Κάθε απόγευμα ο Παππαστράτος πήγαινε περίπατο στη θάλασσα. Μία μέρα λοιπόν, καθώς περπατούσε στην ακρογιαλιά, είδε ένα μικρό αγοράκι ξαπλωμένο στην άμμο. ‘Ηταν ένα μελαχρινό όμορφο αγόρι, ήταν από μια χώρα που είχε πόλεμο. Το είχαν πάρει οι γονείς του μαζί τους στο καΐκι, που θα τους πήγαινε να ζήσουν σε μια μακρινή χωρά που είχε ειρήνη, αλλά οι γονείς του χάθηκαν μες την φουρτουνιασμένη θάλασσα και ο μικρούλης βρέθηκε μόνος του να κοιμάται στην αμμουδιά της Καλλονής. Μόλις το είδε ο Παππαστράτος συγκινήθηκε και το αγάπησε και το πήρε σπίτι του να το φροντίσει μαζί με την παππαδιά Ελένη. Το ζευγάρι δεν είχε παιδιά κι έτσι αποφάσισαν να το μεγαλώσουν εκείνοι. Ο μικρούλης ήταν ακόμα πολύ μωρό. Η μαμά του η παππαδιά Ελένη και ο μπαμπάς του ο Παπαστράτος αποφάσισαν να το βαπτίσουν και του έδωσαν το όνομα Ραφαήλ. Ο μικρούλης μεγάλωνε, πήγαινε σχολείο και τα απογεύματα έπαιζε με τα άλλα παιδιά του χωριού, μπάλα, στην πλατεία. Κάθε Κυριακή, μετά τη Θεία Λειτουργία, πήγαινε βόλτα στην παραλία μαζί με τον μπαμπά του, τον Παππαστράτο. Εκεί έπαιζαν μαζί και ο Ραφαήλ έκανε πατίνι που του άρεσε πολύ. Ο μικρούλης Ραφαήλ αγαπούσε πολύ τη μαμά του, την παππαδιά Ελένη και τον μπαμπά του, τον Παππαστράτο.