Σάββατο, 15 Φεβρουαρίου 2020

Η ΑΣΩΤΗ ΘΥΓΑΤΕΡΑ


Μας αξίωσε ο Πανάγαθος Θεός να ανοίξουμε για ακόμα μία χρονιά το Τριώδιο.  Αυτή την ευλογημένη και κατανυκτική λειτουργική περίοδο της Εκκλησίας, που θα μας οδηγήσει στην προσκύνηση των Σεπτών Παθών, του Τιμίου Σταυρού και της Αναστάσεως του Κυρίου. Καιρός μετανοίας, συντριβής, προσευχής και ταπείνωσης. Καιρός ενσυνείδητου πνευματικού αγώνα και ασκήσεως. Καιρός συνοχής και περίσκεψης.  Η Α’ Κυριακή, του Τελώνη και του Φαρισαίου, μας διδάσκει για την αξία της ταπείνωσης και τον ευάρεστο στον Θεό τρόπο προσευχής. Προσευχή με καρδιά συντετριμμένη και τεταπεινωμένη σαν του Δαυίδ και σαν του Τελώνη.  Και η Β’  Κυριακή, του Ασώτου, τονίζει με την σειρά της την αξία της μετανοίας και την πατρική ευσπλαχνία του Θεού.  Αυτή η ιστορία του Ασώτου υιού, η τόσο σπουδαία και μεστή νοημάτων και διδαγμάτων, ενέπνευσε και την ιδέα του άρθρου με την διήγηση της ιστορίας μιας άσωτης θυγατέρας.  


Ποια είναι αυτή, λοιπόν, η άσωτη κόρη; Δεν είναι άλλη από την Πατρίδα μας, την Ελλάδα μας. Ένας τόπος αγίων και ηρώων. Με τα χώματά της νοτισμένα ακόμα από το αίμα των μαρτύρων, γι' αυτό άλλωστε, αν σκύψεις και τα προσκυνήσεις θα αισθανθείς και θα οσφρανθείς να ευωδιάζουν. Θα ακούσεις να σου διηγούνται την λαμπρή και ένδοξη ιστορία της. Για τους αρχαίους προγόνους, για τους προ Χριστού χριστιανούς, για την Αυτοκρατορία της Κωνσταντινουπόλεως, για την σκλαβιά του Τούρκου και τους Νεομάρτυρες, την Επανάσταση και τη σύγχρονη Ελλάδα. Κι ένα παράπονο θ' ακούσεις. Με ντροπή ανείπωτη. Γιατί η ευλογημένη και πολυαγαπημένη αυτή θυγατέρα του Θεού, ζήτησε τ πιβάλλον μέρος τς οσίας
Αχάριστη και επιπόλαια ξενιτεύτηκε από την θεία αγάπη. Την αγιασμένη πίστη της και τις παραδόσεις τις αντάλλαξε για ψημα φακοῦ. Προτίμησε αντί της ευλαβείας και του θείου φόβου την απιστία και την αμφισβήτηση. Των αθέων. Αντί της καταλλαγής και της συγχώρεσης επιδόθηκε σε ιεροκατηγορίες και σκανδαλολογία. Αντί του Θείου Ονόματος προσκύνησε και λάτρεψε ονόματα «ειδώλων». Ηθοποιών, τραγουδιστών, ποδοσφαιριστών και άλλων. Και εκεί έδωσε σύμπασα την ψυχή της. Προδίδοντας την ίδια ώρα τον Χριστό. Τον Χριστό, που απάντησε στον Φίλιππο και τον Ανδρέα, όταν Του είπαν ότι Τον ζητούν κάποιοι Έλληνες, ότι «ἐλήλυθεν ἡ ὥρα ἵνα δοξασθῇ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου». Με πολλούς, όμως, τρόπους η σύγχρονη Ελλάδα ως άσωτη θυγάτηρ φεύγει όλο και πιο μακριά Του. Έκανε αποστασία και διεσκόρπισεν τν οσίαν ατς ζν σώτως. Σπατάλησε τα πνευματικά της χαρίσματα και έθαψε τα τάλαντα, με τα οποία την τίμησε και την εμπιστεύτηκε ο Θεός. Και θέλει να ζήσει χωρίς Αυτόν, γιατί μάλλον χωρίς Θεό «όλα επιτρέπονται». Θέλει ανένοχα και ακατάκριτα να αμαρτάνει. Θέλει να ζήσει επιτέλους τη ζωή της. Θέλει να καταργήσει από την επιγραφή του Συντάγματος την αφιέρωση˙ «Ες τ νομα τς γίας κα μοουσίου κα Ζωοποιο κα διαιρέτου ΤριάδοςΘέλει να καταργήσει την προσευχή στα σχολεία. Θέλει να κατεβάσει τις εικόνες από τα δημόσια κτίρια. Θέλει να καταργήσει το Μάθημα των Θρησκευτικών ή να νοθεύσει τον ορθόδοξο χαρακτήρα του. Δεν αγαπά τον Εκκλησιασμό. Δεν χαίρεται με την καμπάνα, που προσκαλεί τους πιστούς στην Εκκλησία. Αντίθετα, προβάλλει υπέρμετρα ως φυσιολογικές καταστάσεις αμαρτίες, όπως η μοιχεία, η ομοφυλοφιλία, οι ελεύθερες σχέσεις. Και, ενώ αρνείται «λογικά» την χριστιανική πίστη, εμμένει ακόμα παράλογα προσκολημμένη σε παγανιστικά έθιμα, όπως οι χαρτορίχτρες, οι ξεματιάστρες, τα μέντιουμ και τα άστρα και πιστεύει αλίμονο σε ζώδια και όνειρα. Διοργανώνει καρναβάλια κατά την  κατανυκτική περίοδο του Τριωδίου, βλασφημώντας ακόμα και το Πρόσωπο του Θεανθρώπου. Αναφέρουμε χαρακτηριστικά καρναβάλι νησιού του Ιονίου, που είχε ως θέμα άρμα με τον Εσταυρωμένο και γύρω Του να χορεύουν εμπαίζοντάς Τον άνθρωποι ενδεδυμένοι ως δαιμόνια. Για να φτάσουμε στο μεγαλύτερο αμάρτημα της άσωτης θυγατρός, τις αμβλώσεις. Τα ανομήματα αυτά γέννησαν αναμφίβολα αυτή την σύγχρονη κρίση, η οποία σύμφωνα με τον Άγ. Νικόλαο Βελιμίροβιτς σημαίνει θεία δίκη.  Όπως, ακριβώς, και στην ιστορία του ασώτου «γένετο λιμς σχυρός κατ τν χώραν κείνην».  Οι άνθρωποι πείνασαν, έχασαν τις δουλειές τους και τα σπίτια τους. Σε αυτό, όμως, ακριβώς το οριακό σημείο, που βρίσκεται σήμερα η πατρίδα μας, έχει μία μοναδική και ιστορική ευκαιρία. Να ακολουθήσει το παράδειγμα του Ασώτου. Να συνειδητοποιήσει την κατάστασή της και να μετανοήσει. Και να πάρει τον δρόμο της επιστροφής προς τον Πατέρα.  Είναι απολύτως βέβαιο εκ του ευαγγελίου ότι ο Θεός θα δεχόταν με συγκατάβαση και πατρική ευσπλαγχνία την μετάνοια αυτή. Θα πλημμύριζε με ευλογία τον λαό μας. Με Φως, χαρά, αγάπη, ελπίδα και όραμα. Άλλος τρόπος εξόδου από την κρίση δεν υπάρχει. Ο Θεός είναι πάντοτε μαζί μας πολυτρόπως, άλλοτε με την ράβδο να μας νουθετεί και να μας παιδαγωγεί και άλλοτε με την βακτηρία να μας παρηγορεί και να μας στηρίζει. Χρειάζεται, όμως, και αυτή η πατρίδα μας να Τον εμπιστευτεί. Να επιστρέψει κοντά Του. Να αλλάξει τρόπο ζωής. Να μάθει να προσεύχεται, να συγχωρεί και να αγαπά. Ν' ανάψει πάλι το καντήλι και να γονατίσει παρακλητικά στην Παραμυθία Μητέρα Του. Να διαβάσει τους βίους των Αγίων και αναγνώσματα ωφέλιμα. Να κλείσει την τηλεόραση με τις χυδαιότητες και τα αίσχη και ν' ανοίξει την καρδιά της, για να χωρέσει την θεία αγάπη. Ν' ανοίξει τα μάτια της και να θαυμάσει πάλι αυτή τη θάλασσα, αυτόν τον ουρανό, που διηγείται ολοζώντανα την δόξα του Θεού. Να μυρίσει το αγιασμένο χώμα και να αφουγκραστεί με προσοχή όσα έχει να μας διδάξει. Όλα τα παραπάνω θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως ένα ουτοπικό ευχολόγιο. Εμείς, όμως, θεωρούμε με βέβαιη πίστη ότι είναι εφικτά με την Χάρη και την ευλογία του Αγίου Θεού, καθώς «τ δύνατα παρ νθρώποις δυνατ παρ τ Θε στιν». Μπορούν να γίνουν πραγματικότητα, αν όλοι αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Αν πάψουμε την κατάκριση του αδελφού  και προτιμήσουμε αντί αυτής έναν ενσυνείδητο και έμπονο προσωπικό και εκκλησιαστικό  αγώνα. Τότε θα μπορέσουμε να αναφωνήσουμε με βαθειά πίστη και ελπίδα, παραφράζοντας τον Προφητάνακτα λύτρωσαι, Θεός, τν λλάδα κ πασν τν θλίψεων ατς. 

 ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ  † ΑΡΧΙΜ. ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΚΑΤΡΑΜΑΔΟΥ 

Σάββατο, 14 Δεκεμβρίου 2019

ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΜΑΣ ΣΤΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ 2019 «Προεορτάσωμεν Χριστοῦ τὰ γενέθλια» †ΑΡΧΙΜ. ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΚΑΤΡΑΜΑΔΟΥ


«Σεβαστοί Πατέρες και Αδελφοί,   Από την  15ην μηνός Νοεμβρίου, εορτή των Αγίων Ομολογητών και Μαρτύρων Γουρία, Σαμωνά και Αββίβου, μπαίνουμε στην εορταστική περίοδο των Χριστουγέννων. Η Μάνα Εκκλησία με τους  Ι. Ύμνους,  τις Ιερές Ακολουθίες, τις προσευχές και με την  τροφική και όχι μόνο νηστεία, μας εισαγάγει στο «Μυστήριο των Χριστουγέννων». Η περίοδος αυτή ξεκινάει με την ψαλμωδία των Χριστουγεννιάτικων Καταβασιών «Χριστὸς γεννᾶται, δοξάσατε· Χριστὸς ἐξ οὐρανῶν, ἀπαντήσατε. Χριστὸς ἐπὶ γῆς, ὑψώθητε. ᾌσατε τῷ Κυρίῳ πᾶσα ἡ γῆ, καὶ ἐν εὐφροσύνῃ, ἀνυμνήσατε λαοί, ὅτι δεδόξασται».
     Τούτη η χριστιανική γιορτή, η Μητρόπολη των Εορτών κατά τον Χρυσοστομικό λόγο,  βεβαιώνεται με τις πράξεις των πιστών, εκφράζεται με την λατρευτική και  ατομική προσευχή, την καθημερινή και την δημόσια που γίνεται στις Εκκλησίες μας, ιδιαίτερα κάθε Κυριακή  της περιόδου αυτής αλλά και κάθε γιορτή όπως μεθαύριο η Εορτή των Εισοδίων κ.λ.π. . Οι 40 αυτές μέρες πριν από τα Χριστούγεννα είναι μέρες προσμονής και προσδοκίας του ερχομού του Λυτρωτού Χριστού γι’ αυτό  οφείλουμε να εορτάσουμε ιεροπρεπώς με ειρήνη, με αγάπη, με καθαρότητα ψυχής και σώματος, απαλλαγμένοι από τα πολλά και δυσβάστακτα «βαρίδια» που ο καθένας από μας φέρει στην ψυχή και το σώμα του.  Το ζητούμενον είναι να αγωνιζόμαστε μέχρις ότου «μορφωθεί ο Χριστός μέσα μας» και να ομολογούμε «ὅτι τά πάντα καί ἐν πσι Χριστός», ο οποίος θα κατευθύνει την ζωή και τις πράξεις μας,  ώστε να είμαστε πάντα όργανα της Θείας Χάριτος και μέλη του μυστικού σώματός Του, της Εκκλησίας Του. Η απλότητα του βίου, η σεμνότητα της ενδυμασίας και της βιωτής, το ταπεινό φρόνημα και η ιερά αλληλεγγύη,  η σκέψη μας για τους άλλους, τους φτωχούς και τους ταπεινούς τη καρδία, η αδιάλειπτη προσευχή γι’ αυτούς που λησμόνησε η φύση και η απληστία μας, θα μας βοηθήσει στην αληθινή και γνήσια προετοιμασία για την υποδοχή του Μοναδικού Επισκέπτη του Ανθρωπίνου Γένους, του Χριστού, τον οποίον η Χριστιανοσύνη μέσα στον ταραγμένο και διηρημένο κόσμο μας αναμένει και φέτος εορταστικά σ’ αυτήν την Περίοδο.  Γι’ αυτό ας ανταποκριθούμε στο 40ήμερο κάλεσμα της Μητέρας Εκκλησίας και ας  προσευχηθούμε, «σεμνά και ταπεινά» για να έλθει και πάλι ο Χριστός φέρνοντας την ποθητή πίστη, την σταθερή ελπίδα, την ειρήνη και την αγάπη, την αδελφοσύνη που όλοι μας έχουμε μεγάλη ανάγκη, όπως χαρακτηριστικά γράφει ο Θείος Παύλος «῾Ως οὖν παρελάβετε τὸν Χριστὸν ᾿Ιησοῦν τὸν Κύριον, ἐν αὐτῷ περιπατεῖτε, ἐρριζωμένοι καὶ ἐποικοδομούμενοι ἐν αὐτῷ καὶ βεβαιούμενοι ἐν τῇ πίστει καθὼς  ἐδιδάχθητε, περισσεύοντες ἐν αὐτῇ ἐν εὐχαριστίᾳ.» (Κολ. Κεφ. Β, 6-7).
            Στο σημείο αυτό θα ήθελα αδελφικά να τονίσω ότι συνήθως, τα Χριστούγεννα είναι η κατεξοχήν μέρα και περίοδος του έτους που ξεχνούμε τον Θεό. Ζούμε μάλλον τα εμπορικά Χριστούγεννα: στολισμοί στους δρόμους, φωτάκια που ξεγελούν, δεντράκια ψεύτικα, κεράσματα, κουραμπιέδες και μελομακάρονα, ανταλλαγή δώρων, προσδοκία αργιών, όχι ότι αυτά δεν χεριάζονται, βεβαίως και χρειάζονται και ευλογούνται από την Εκκλησίας αλλά .. τα Χριστούγεννα δεν τελειώνουν εκεί. Στομάχι γεμάτο, καρδιά άδεια. Χριστός πουθενά. Όλο αυτό είναι λίγο αληθινό και πολύ απογοητευτικό. Έχει καταντήσει προκλητικά εμπορική αυτή η γιορτή. Μπορεί δικαιολογημένα κάποιοι να την εκμεταλλεύονται, προσδοκώντας να βγάλουν το ψωμί τους, αλλά αυτή τους η ανάγκη καταστρέφει μία υπέροχη και πολύ βαθειά γιορτή. Αυτή είναι η πρώτη απάτη. Η απάτη των εμπορικών και μόνο Χριστουγέννων που οδηγεί στην απελπισία, στη μοναξιά στην απογοήτευση. Υπάρχει και άλλη μία πιο ύπουλη απάτη: Η απάτη των «κοινωνικών Χριστουγέννων». Αυτή η απάτη μας κάνει να βλέπουμε τα Χριστούγεννα ως «τη γιορτή της αγάπης, τη γιορτή της οικογένειας» – είναι η γιορτή που βρισκόμαστε όλοι μαζί: δίνουμε κάποια χρήματα στον έρανο της αγάπης, ή στην επίσκεψη που θα κάνουμε στις 19 Δεκεμβρίου στο Γηροκομείο Πειραιώς,  ή μαζεύουμε και δίνουμε μία σακούλα με λίγο ρύζι ή μακαρόνια, μερικές πατάτες, ένα μπουκάλι λάδι και μία γαλοπούλα σε αυτούς που δεν έχουν. Καλά πράγματα είναι όλα αυτά, γι’ αυτό και η Εκκλησία μας προτρέπει να τα κάνουμε και πρέπει να τα κάνουμε, αλλά τα Χριστούγεννα δεν είναι αυτά τα πράγματα. Μπορεί να κάνουμε τη μικρή ελεημοσύνη, να πάρουμε μερικά κουπόνια από τον έρανο της αγάπης, να δώσουμε λίγα χρήματα ή ενδεχομένως να πάμε και οι ίδιοι να βοηθήσουμε στη διανομή των δώρων της Ενορίας μας στις φτωχές οικογένειες, αλλά παρ’ όλα αυτά να μην έχει ζήσει κανένας μας τα Χριστούγεννα.
            Τι είναι τα Χριστούγεννα; Πως πρέπει να τα ζήσουμε; Μήπως κάτι πρέπει να κάνουμε λίγο διαφορετικό, πιο ουσιαστικό την χρονιά που βρίσκεται μπροστά μας και που για κάποιους από εμάς –ενδεχομένως και για μένα– μπορεί να είναι η τελευταία μας ευκαιρία; Ποιο είναι το νόημα των Χριστουγέννων; Όταν λέμε «Χριστούγεννα» και «εορτασμό Χριστουγέννων» συνήθως στο μυαλό μας συνδυάζεται αυτό με αφθονία αγαθών, με ανταλλαγή δώρων, με στολισμούς και ταξίδια... Όλα αυτά υπογραμμίζουν το ψέμα. Δίνουν όμως και σε εμάς την αφορμή λίγο να αλλάξουμε. Αντί για την αφθονία, ας δοκιμάσουμε μία αλλαγή,  να περάσουμε τα Χριστούγεννα με την χριστιανική αυτάρκεια. Όχι με φτώχεια αλλά με μη σπατάλη, με χαρά Το τραπέζι μας να είναι γεμάτο, να ικανοποιήσουμε κάποιες ανάγκες, αλλά όχι τα περιττά. Αντί να δίνουν οι χορτασμένοι δώρα στους χορτασμένους, να καλλιεργήσουμε την ελεημοσύνη, να στερηθούμε λίγο για τον αδελφό. Και αν δεν έχουμε χρήματα, να δώσουμε λίγο χρόνο σε έναν πονεμένο, λίγη υπομονή σε κάποιον που είναι ιδιόρρυθμος και τον αποφεύγουν όλοι απομονώνοντάς τον, να κάνουμε λίγο κόπο για κάποιους ανθρώπους, να πάμε σε ένα νοσοκομείο, στο γηροκομείο στο κοιμητήριο. Αυτό θα είναι το καλύτερο δώρο προς τον Χριστό. Αντί να κάνουμε  περιττούς στολισμούς, όχι να μην στολίσουμε, να μην υπερβολικά ασχοληθούμε μόνο με τον εξωτερικό διάκοσμο,  να επιμεληθούμε  και λίγο τις ψυχές μας – να κάνουμε τον στολισμό της ψυχής την προτεραιότητά μας . Είναι τραγικό το σπίτι μας να είναι γεμάτο από καμπανίτσες, δεντράκια και λουλούδια, και η καρδιά μας να είναι αραχνιασμένη. Τι ωραίο πράγμα όμως να είναι  και η καρδιά μας περιστόλιστη και το σπίτι μας να έχει και αυτό τον κανονικό  και απαιτούμενο χριστουγεννιάτικο διάκοσμο του!  Αντί για ταξίδια μακρινά να κάνουμε  σίγουρα το ένα  και βασικό ταξίδι που απαιτείται από όλους μας. Αυτό το ταξίδι που έκαναν οι ποιμένες – «διέλθωμεν δὴ ἕως Βηθλεὲμ καὶ ἴδωμεν τὸ ῥῆμα τοῦτο τὸ γεγονός» (Λουκ. β  15). Χρειάζεται λίγη ησυχία για να καταλάβω τι είναι η Βηθλεέμ:  Είναι ένα γεγονός που έγινε κάποτε σε ένα χωριουδάκι;  Η΄ μήπως είναι μία κατάσταση στην οποία μπορώ και εγώ ως άλλος ταπεινός ποιμένας να προσεγγίσω;  Να καταλάβουμε λοιπόν λίγο τι είναι τα Χριστούγεννα.  Τι μας λένε τα Χριστούγεννα;  Πώς γεννάται η σωτηρία μας μέσα από την ευτέλεια-φτώχεια  του σπηλαίου και την ταπείνωση των σπαργάνων;  Πώς ο Θεός βγάζει όλη την αγάπη Του με την ένδυση της ανθρώπινης φύσης;  Πώς ο Θεός κατεβαίνει και μας δίνει αυτό το μεγάλο δώρο της ομοίωσής μας μαζί Του;
    Αυτή λοιπόν η ευλογημένη περίοδος των 40 ημερών της νηστείας των Χριστουγέννων που ξανοίγεται μπροστά μας, ξανοίγεται σαν μία μοναδική ευκαιρία για τον κάθε ένα μας.  Αυτό θα μας θυμίζουν συνεχώς  αυτές οι σαράντα μέρες που ακολουθούν, αλλά  και όλη μας η ζωή αυτή την ανάγκη θα επιβεβαιώνει. Σε εμάς μένει λίγο να ανοίξουμε τα μάτια μας, κάπως να διευρύνουμε την ακοή μας να ακούμε τα πνευματικά μηνύματα, για να μπορέσουμε να βρεθούμε κάποτε κι εμείς σε αυτή τη Βηθλεέμ, να χαρούμε με όλη μας την ύπαρξη τα Χριστούγεννα. Και τότε, αυτά τα Χριστούγεννα θα βεβαιώνουν ότι ο «Θεός εναι μεθ’ ἡμῶν», ότι ο Θεός βρίσκεται ανάμεσά μας, και όχι μόνο ανάμεσά μας, αλλά τελικώς και εντός ημών – «ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντὸς ὑμῶν ἐστιν» (Λουκ. ιζ  21).       Εύχομαι αρχικά στον εαυτό μου αλλά και  ταπεινά και πατρικά σε όλους μας ανεξαιρέτως να δώσει ο Θεός να αξιωθούμε να αντικρύσουμε ύστερα από τον πνευματικό αγώνα τις σαράντα ημέρες προετοιμασίας μας,  τον Κύριο όχι μόνο γεννημένο στην φάτνη της Βηθλεέμ, αλλά –κυρίως– γεννημένο καί «ανακλινόμενο» στη φάτνη της  αιώνιας ψυχής μας

Με αδελφικές ευχές και αγάπη  σας εύχομαι  Καλό υπόλοιπο της  Σαρακοστής και Καλά Χριστούγεννα.
Π. Σπυρίδων Κατραμάδος

Τρίτη, 10 Δεκεμβρίου 2019

ΕΚΕΙ ΣΤΗ ΒΗΘΛΕΕΜ (Β' ΜΕΡΟΣ)


Ήρθαν όμως και τρείς Μάγοι από την Ανατολή, με οδηγό ένα λαμπρό άστρο που ήταν ψηλά στον ουρανό, ξεκίνησαν να πάνε, να δουν τον μικρό Χριστό στη σπηλιά. Τότε ο Κωστής ρώτησε:
-Γιαγιά, ήταν μάγοι που έκαναν μαγικά με τα ραβδιά τους και φόραγαν μεγάλα καπέλα;
-Όχι Κωστή μου, ήταν κάποιοι σοφοί άνθρωποί που μελετούσαν και σχεδίασαν τα αστέρια στον ουρανό και πόσο μακριά είναι από τη γη μας, όπως κι εσείς στο σχολείο! Δηλαδή ήταν αστροφυσικομαθηματικοί! Στο δρόμο που πήγαιναν έχασαν  από μπροστά τους το άστρο και τότε ρώτησαν τους κατοίκους του βασιλείου του Ηρώδη, αν ήξεραν που γεννήθηκε ο μικρός Χριστός, για να πάνε να τον προσκυνήσουν. Ο Ηρώδης ο βασιλιάς του τόπου ήταν ένας παρά πολύ κακός άνθρωπος.Όταν άκουσε ότι γεννήθηκε νέος βασιλιάς, φοβήθηκε ότι  ο Χριστός θα του πάρει την εξουσία και ήθελε να τον σκοτώσει. Είπε, λοιπόν, στους Μάγους να βρούνε τον Ιησού και να τον ειδοποιήσουν για να πάει κι αυτός να τον προσκυνήσει. Οι Μάγοι ξαναβρήκαν το άστρο που τους οδήγησε στο στάβλο. Προσκύνησαν τον Χριστό, του χάρισαν τα δώρα τους που ήταν, σμύρνα, χρυσό και λιβάνι! Αλλά δεν ειδοποίησαν τον Ηρώδη  γιατί ένας Άγγελος παρουσιάστηκε στον ύπνο τους και τους είπε να φύγουν από άλλο δρόμο και να μη ξαναπάνε, πίσω, στο παλάτι του Ηρώδη, επειδή εκείνος θα σκότωνε τον νέο βασιλιά. Ο Ηρώδης τυφλωμένος από το μίσος του για τον Χριστό, διέταξε τους στρατιώτες τους, να σκοτώσουν όλα τα αγοράκια που θα ήταν στην ηλικία του Χριστού. Τότε, Άγγελος Κύριου εμφανίστηκε στον Ιωσήφ και του είπε, να πάρει τον Ιησού και τη Μαρία και να φύγει από εκεί, γιατί ο Ηρώδης ήθελε να σκοτώσει το μωρό. Έτσι, ο Χριστός, η Παναγία μας και ο Άγιος Ιωσήφ, έφυγαν από τη Βηθλεέμ και πήγαν, μακριά, σε ξένη χώρα που λέγεται Αίγυπτος, για να μη κινδυνεύσουν!
Και εδώ εγγονάκια μου, τελειώνει η ιστορία της Γέννησης του Χριστού μας. Που ήρθε στη γη, για να μας μάθει να αγαπάμε και να βοηθάμε όλους τους ανθρώπους, να ζούμε ειρηνικά μεταξύ μας να μην έχουμε πολέμους και κακίες!
Τώρα  όμως εγγονάκια μου, ώρα για ύπνο, πρέπει να σηκωθούμε πρωί για τη Χριστουγεννιάτικη Θεία Λειτουργία.  Τα παιδιά ξάπλωσαν στα κρεβατάκια τους για να κοιμηθούν γρήγορα, σκεπαστήκαν με τις κουβερτούλες τους και κοίταζαν έξω από το παράθυρο, περιμένοντας να φανεί στον ουρανό κάποιο αγγελούδι ή το άστρο, που οδηγεί, μακριά, εκεί στη Βηθλεέμ!Μέχρι που κοιμήθηκαν!
Η γιαγιά, η κυρία Δήμητρα, ετοίμασε το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι, έβαλε τα Χριστουγεννιάτικα δώρα των παιδιών κοντά στη φάτνη του μικρού Χριστού και χαρούμενη πήγε να ξεκουραστεί τραγουδώντας το…
Χριστός γεννάται σήμερον εν Βηθλεέμ τη πόλει…

Δευτέρα, 9 Δεκεμβρίου 2019

ΕΚΕΙ ΣΤΗ ΒΗΘΛΕΕΜ (Α' ΜΕΡΟΣ)


Το χιόνι έπεφτε απαλά έξω από το μικρό σπιτάκι της κυρίας Δήμητρας .Ήταν ένα μικρό σπίτι με κεραμιδένια  σκεπή, με μια πανύψηλη καμινάδα από όπου, έβγαινε ο μαύρος καπνός κάνοντας διάφορα σχέδια στο συννεφιασμένο ουρανό, όταν άναβε το όμορφο τζάκι της, η κυρία Δήμητρα με τα ξύλα που μάζευε από το δάσος. Ήταν παραμονές Χριστουγέννων και η κυρία Δήμητρα που ήταν γιαγιά, στην κουζίνα της, έφτιαχνε λαχταριστά γλυκίσματα, νόστιμους κουραμπιέδες, μελωμένα μελομακάρονα και τραγανές δίπλες. Στο σαλόνι τα εγγονάκια της, η Δημητρούλα, η Σοφία και ο μικρός Κωστής, στόλιζαν το χριστουγεννιάτικο έλατο με πολύχρωμες μπαλίτσες, ροζ και κίτρινα φωτάκια και στην κορυφή έβαλαν ένα χρυσό αστεράκι.

-Γιαγιά, γιαγιά, έλα να δεις το δένδρο μας, ωραίο δεν είναι; Είπε ο Κωστής.   
-Πολύ ωραίο είναι,  μπράβο σας! Είπε η γιαγιά Δήμητρα. Να βάλετε και το στάβλο που γεννήθηκε ο Χριστός μας κάτω από το δένδρο. Τα παιδιά, πήρανε, τη μικρή σπηλιά, από το κουτί της και τη βάλανε κάτω από το δενδράκι. Η γιαγιά η Δήμητρα πήγε και κάθισε στην κουνιστή πολυθρόνα της, δίπλα στο τζάκι, για να ξεκουραστεί, τριγύρω της κάθισαν τα τρία εγγονάκια της.
-Λοιπόν, είπε η γιαγιά, απόψε θα σας πω μια αληθινή ιστορία που έγινε πολύ παλιά, κάπου μακριά!
Σε μία χώρα, που ο ήλιος ήταν πολύ καυτός και οι άνθρωποι πήγαιναν στις δουλειές του με καμήλες, στην Ναζαρέτ, ζούσε η Μαρία, μια νεαρή όμορφη κοπέλα. Η  Μαρία ζούσε στο σπίτι του αρραβωνιαστικού της, του Ιωσήφ. Που ήταν ένας πάρα πολύ μεγάλος, σε ηλικία άνθρωπος, με κάτασπρη γενειάδα. Είχε παιδιά αλλά ήταν χήρος, δηλαδή, η γυναίκα του είχε πεθάνει. Οι Ιερείς του Ναού του Σολομώντα στην Ιερουσαλήμ, του είχαν αναθέσει να προσέχει τη Μαρία! Η Σοφία ρωτάει τη γιαγιά, ξαφνιασμένη!
-Οι γονείς της, γιαγιά, που είναι;
-Οι γονείς της είχαν πάει στον Ουρανό, κοντά στο Θεό, απαντά η γιαγιά και συνεχίζει. Μία μέρα, που, η Μαρία, καθόταν κοντά στο παράθυρο του σπιτιού της και έβλεπε τα ανθισμένα λουλουδάκια, εμφανίζεται μπροστά της ένας Άγγελος με μεγάλα λευκά φτερά, ο Αρχάγγελος Γαβριήλ, κρατώντας ένα σκήπτρο και της λέει:
-Χαίρε χαριτωμένη Μαρία. Μη φοβάσαι. Ο Θεός είναι μαζί σου! Το Άγιο Πνεύμα θα έρθει σε εσένα και θα γεννήσεις, με θαυμαστό τρόπο, το Γιό του Θεού και θα τον ονομάσεις, Εμμανουήλ! Η Μαρία τον ρώτησε με απορία:
-Πώς θα γίνει αυτό; Αφού δεν είμαι παντρεμένη!
-Θα γεννήσεις με θαυμαστό τρόπο, με τη βοήθεια και τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος! Τότε η Μαρία είπε:
-Εγώ είμαι η δούλη του Θεού, δέχομαι να κάνω το θέλημα του Θεού. Χαρούμενος ο Γαβριήλ πέταξε ψηλά στο Θεό. Και η Μαρία κοντά στον Ιωσήφ, ζούσε προστατευμένη.   
Όταν έφθασε ο χειμώνας, ο αυτοκράτορας Αύγουστος διέταξε να πάνε όλοι οι κάτοικοι της χώρας στα χωριά τους, για να απογραφούν. Έτσι ο Ιωσήφ πήρε τη Μαρία και πήγαν στη Βηθλεέμ, στο χωριό του. Εκεί χιόνισε και έκανε πολύ κρύο, η Μαρία ήταν έτοιμη να γεννήσει, τον Ιησού, τον μικρό Χριστό. Έφθασε η νύχτα και δεν είχαν που να μείνουν, όλα τα πανδοχεία ήταν γεμάτα κόσμο που πήγαινε στη Βηθλεέμ για να απογραφεί. Μία γυναίκα τους συμπάθησε και τους έβαλε να ξεκουραστούν στον στάβλο όπου είχε τα ζωάκια της. Εκεί γέννησε η Παναγία τον Χριστό και τον έβαλε σε μία φάτνη. Στη σπηλιά έκανε κρύο πολύ, τα γαϊδουράκια και τα αλογάκια πήγαν κοντά στον Χριστούλη, για να τον ζεστάνουν με την αναπνοή τους.
Λίγο πιο πέρα από τον στάβλο, κάθονταν κάποιοι βοσκοί που φύλαγαν τα πρόβατα τους. Ξαφνικά, εμφανίστηκε μπροστά τους ένας Άγγελος που τραγουδούσαν δόξα στον ύψιστο Θεό που φέρνει την Ειρήνη στους ανθρώπους, οι βοσκοί  τρόμαξαν. Αυτός τους καθησύχασε και τους είπε να πάνε στη σπηλιά, για να προσκυνήσουν τον βασιλιά του κόσμου. Τρέχοντας εκείνοι πήγαν στο στάβλο.Προσκύνησαν τον Χριστό. Όταν έφυγαν από εκεί, συνάντησαν τους συγχωριανούς τους και τους είπαν ότι γεννήθηκε ο βασιλιάς του κόσμου να πάνε και αυτοί να τον προσκυνήσουν! Οι βοσκοί ήταν οι πρώτοι κήρυκες του Χριστού, δηλαδή ήταν οι πρώτοι όπου μίλησαν για Εκείνον στους ανθρώπους. Χιλιάδες άγγελοι κατέβαιναν από τον Ουρανό και πήγαν υμνούσαν το παιδί. Η Δήμητρα ρώτησε ενθουσιασμένη τη γιαγιά:
         -Είχαν τα Αγγελάκια με μεγάλα φτερά, φορούσαν λευκούς χιτώνες και είχαν φωτεινά στεφάνια στα ξανθά τους μαλλιά;
-Ναι, απαντά η γιαγιά. Και έψελναν ωραίους, μελωδικούς ύμνους για τον Χριστό!

Τρίτη, 3 Δεκεμβρίου 2019

Τα Ιερά Λείψανα της Αγίας Ματρώνης της Ρωσσίδος στον Ι.Ν Αγίου Νικολάου Περάματος


Την Παρασκευή 6 Δεκεμβρίου 2019 στις 5:00 μμ ο Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου Περάματος θα υποδεχθεί τα Ιερά Λείψανα της Αγίας Ματρώνης της Ρωσίδος. Τα Ιερά Λείψανα θα παραμείνουν στον Ιερό Ναό εώς στις 12 Δεκεμβρίου. Καθημερινά θα τελούνται Ιερές Ακολουθίες.

Τετάρτη, 7 Αυγούστου 2019

οι παρακλήσεις της Παναγίας τον Δεκαπενταύγουστο


Μπήκαμε στην ευλογημένη περίοδο του Δεκαπενταύγουστου. Οι Χριστιανοί προετοιμαζόμαστε για να εορτάσουμε την Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου με νηστεία και με τις παρακλήσεις, που τελούνται τα απογεύματα αυτής της περιόδου στους Ιερούς Ναούς. Από την 1η έως την  14η Αυγούστου ψάλλονται ο Μικρός και ο Μέγας Παρακλητικός Κανόνας εναλλάξ. Οι  παρακλήσεις της Παναγίας δεν τελούνται τα Σάββατα αυτής της περιόδου, την παραμονή της Θεομητορικής εορτής και της παραμονής της εορτής της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Χριστού. Από τις ιστορικές πηγές προκύπτουν τα έξης στοιχεία, τη Μεγάλη Παράκληση τη σύνθεσε ο Αυτοκράτορας της Νικαίας Θεόδωρο τον Β΄ Δούκα του Λασκάρεως το  1254. Ο Μικρός γράφτηκε πριν τον Μεγάλο Παρακλητικό Κανόνα, πιθανότατα τον 9ο αιώνα. Κάποιοι ερευνητές λένε ότι τον σύνθεσε ο Μοναχός Θεοστήριχτος, άλλοι θεωρούν ότι τον έγραψε ο Όσιος Θεοφάνης ο Ομολογητής ο Γραπτός, Μητροπολίτης Νίκαιας και κάποιοι τον αποδίδουν στον Άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό. Οι  Παρακλήσεις έχουν τροπάρια ικετευτικού χαρακτήρα προς την Υπεραγία Θεοτόκο. Παρακαλούμε την Παναγία να μας θεραπεύσει από τις ψυχικές και τις σωματικές μας και να μας προφυλάξει από τους πειρασμούς. Τέλος, Την ικετεύουμε να μας δίνει δύναμη ώστε να συνεχίζουμε τον αγώνα της καθημερινής μας ζωής.